Ο αρχηγός της Φώφης δεν αλλάζει τους στόχους μας.

Οχι, δεν μου αρέσει ο Βενιζέλος· όπως δεν μου αρέσουν ο πατσάς, ο ξινός τραχανάς, το νταβατζιλίκι της Αριστεράς στην τέχνη, στην Παιδεία και στα ΜΜΕ, τα τατουάζ, τα σκυλοτράγουδα, οι αποτριχωμένοι γόνοι στην πολιτική, οι δίχρονες μηχανές και ο ήχος της τουρκικής γλώσσας. Μου γρατζουνάει τ’ αυτιά, ρυπαίνει την αισθητική μου.

Με δυσφορία σκέφτομαι τις ατελείωτες δηλώσεις που θα φάμε στη μάπα. Αέρας κοπανιστός, με το γνωστό βουλιμικό για εξουσία ύφος του προφέσορα.

Δεν είναι πολύ μεγαλύτερη η δόση ΠΑΣΟΚ. Απλά τώρα φαίνονται φόρα παρτίδα. Και θυμηθείτε το. Ο αρχηγός της Φώφης θα ρίχνει έναν «δεκάρικο» επί των πάντων, σαν παράφωνη ηχώ του πρωθυπουργού, για να θυμίζει ότι έχει προνομιούχες «μετοχές» στην κυβέρνηση.

Βέβαια, είναι τουλάχιστον ενοχλητικό να ασκούν κριτική για την αναγκαστική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ αυτοί που είναι αγκαλιά με τον Τσίπρα κι όσοι τους ψήφισαν ζοχαδιακά κι από τσαντίλα στις εκλογές. Λένε «μα, ο Σαμαράς εξηγούσε προεκλογικά γιατί δεν θα συνεργαζόταν με το ΠΑΣΟΚ». Ναι. Και δεν ήθελε να συνεργαστεί. Ξεχνάνε μια λεπτομέρεια. Μετά έγιναν δυο απανωτές εκλογές, οι οποίες ΔΕΝ έδωσαν την αυτοδυναμία που ζητούσε. Επομένως, το αφεντικό, ο λαός, και η στοιχειώδης φρόνηση υπέδειξαν κυβέρνηση συνεργασίας. Κυλιόμενες εκλογές ώσπου να βγει κάποιος αυτοδύναμος δεν γίνονται. Εκτός αν αποφασίσουμε να το κάνουμε οικόπεδο το μαγαζί και έπειτα από δύο αιώνες παρά κάτι ελευθέρου και ταραχώδους βίου να κρεμάσουμε ταμπέλα «πωλούνται υλικά κατεδαφίσεως».

Οχι λοιπόν, ούτε ο Βενιζέλος μου αρέσει ούτε η υπολοχαγός Φώφη. Κι εγώ δικαιούμαι να λέω τι δεν μου αρέσει. Γιατί ψήφισα Ν.Δ. και θα ξαναψηφίσω. Δεν κοιμάμαι στο χαλάκι της εξώπορτας του Αλέξη, σαν μερικούς μερικούς. Προσπάθησα πέρυσι να πείσω όποιους μπορούσα κι όποιους δεν μπορούσα να μην αφήσουν με την ψήφο τους να πέσει ο Σαμαράς στην ανάγκη οποιουδήποτε. Ο λαός το αρνήθηκε. Και τα κουκιά στη Βουλή είναι μετρημένα. Οι Ελοχίμ, οι Λαιστρυγόνες και οι Ατλαντες δεν έχουν κοινοβουλευτική ομάδα να συνεργαστούμε για τον μαγικό αριθμό 151.

Και πάνω απ’ όλα, η πατρίδα, οι απλοί άνθρωποι που την απαρτίζουν και υποφέρουν, πάνω απ’ όλα χρειάζεται ασφάλεια και σταθερότητα. Γι’ αυτό, ναι, το έγραψα, η χώρα δεν χρειάζεται τρίτες εκλογές σ’ έναν χρόνο. Ομως, αν το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜ.ΑΡ. δεν υποχωρούσαν στην τελική πρωθυπουργική πρόταση, θα έπρεπε να πηγαίναμε στον λαό, στην κάλπη, με ορμή και τσαμπουκά. Ως μεταρρυθμιστική δύναμη που την εμποδίζουν οι άτολμοι και άβουλοι. Τελικά, ο ένας υποχώρησε κι αποχώρησε. Ο άλλος υποχώρησε κι έμεινε, ζητώντας μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας και ευθύνης.

Η διασφάλιση όμως της συνέχειας της κυβέρνησης, μετά τον ανασχηματισμό, δεν αλλάζει κάποιες βασικές πραγματικότητες.

Οι απώλειες της Ν.Δ. είναι ολοκάθαρα και συντριπτικά προς τα δεξιά. Το λένε τα αμείλικτα νούμερα.

Επομένως, η αναγκαστική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ δεν μεταβάλλει τις βασικές μας προτεραιότητες, ώστε η παράταξή μας και ο αρχηγός που ελεύθερα επιλέξαμε και στηρίζουμε να κερδίσει τον νου, την καρδιά και την ψήφο των κεντροδεξιών ψηφοφόρων καθώς και κάθε πατριώτη, σε όλο το εύρος του πολιτικού φάσματος.

Και το κλειδί γι’ αυτό, πέραν της οικονομίας, ήταν και είναι η ασφάλεια. Ασφαλή σύνορα, ασφαλής ύπαιθρος και δημόσιοι χώροι, ασφαλή σπίτια. Στην επαρχία έχουμε καταντήσει οι κατσαπλιάδες να κλέβουν ακόμη και την αγροτική παραγωγή που καλλιέργησαν οι νοικοκύρηδες! Αυτές δε τις μέρες μια αδίστακτη και βαριά οπλισμένη συμμορία εξακολουθεί κι αλωνίζει την ηπειρωτική χώρα σκορπώντας τον θάνατο.

Ναι, αξιέπαινη η προσπάθεια του κ. Δένδια. Ομως, θέλει πιο σκληρά, πιο δυνατά. Χρειάζονται πολλά κλικ παραπάνω. Αυστηρότερη κι αποτελεσματικότερη καταστολή. Τι θα φοβηθούμε; Τις οιμωγές του «προοδευτικού» Αλέξη; Ή μήπως το ΠΑΣΟΚ θα μας κατηγορήσει για αυταρχισμό; Σαν τεράστιο κύμα θα πέσει η οργή του λαού πάνω σε όποιον τολμήσει να βάλει εμπόδια σε μια πολιτική συντριβής του εγκλήματος. Σαν λυσσασμένα σκυλιά πρέπει να αντιμετωπιστούν οι συμμορίες που λυμαίνονται τη χώρα, οι δουλέμποροι και οι μαστροποί, οι ναρκέμποροι κι όσοι, αλλοδαποί κυρίως, κάνουν «εγκληματικό τουρισμό» στην πατρίδα μας.

Και η στάση μας στη λαθρομετανάστευση: σύλληψη, κράτηση, απέλαση. Κι ακόμη πιο ανελέητοι με αυτούς που εγκληματούν. Θα το λένε περιδεείς στους άλλους. Αποτροπή το λένε.

Χρήματα, ακόμη, δεν έχουμε να δώσουμε. Ο κόσμος υποφέρει. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής των απλών ανθρώπων, προσφέροντάς τους το στοιχειωδέστερο αγαθό: ασφάλεια στη γειτονιά τους, στο χωριό τους. Οπου χρειάζεται ας κινητοποιήσουμε και τις Ενοπλες Δυνάμεις γι’ αυτόν τον σκοπό, θα 'ναι και η καλύτερη άσκηση σε πραγματικές συνθήκες, φυλάσσοντας το βιος των Ελλήνων και κυνηγώντας εχθρούς τους στα βουνά των πατέρων μας. Αφού βέβαια τους ξαναδώσουμε, ηθικά και υλικά, την τιμή που τους αξίζει…


Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
Από την εφημερίδα Δημοκρατία.

Το δικό μου σχόλιο:  Μπράβο φίλε  Φαήλο!!! Όσο για τους αριστερίζοντες δημοκράτες των δικαιωμάτων μόνο, μη μάχεσαι να περιγράφεις τους καταγέλαστους, στο τέλος θα βρίσκουν αντιδημοκρατικό και ακραίο, ακόμα και τον ...ηλεκτρονικό σου γραφικό χαρακτήρα! Να τους αγνοήσουμε και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε μείς οι νοικοκυραίοι για τη Χώρα μας.

Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης γράφει για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη
Ακούω διάφορους σήμερα να βρίζουν τη λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου».
Ανήκω – θέλοντας και μη – σε εκείνη της γενιά.
Μιλάω σπάνια για τα γεγονότα εκείνα, κι όταν το κάνω αμφισβητώ όλους τους μύθους που επικράτησαν έκτοτε. Κυρίως για το ρόλο που διαδραμάτισε η τότε Αριστερά…
Αυτή η αμφισβήτηση εκ μέρους μου εκφράζεται δημόσια και γίνεται από τότε, όταν δεν ήταν εύκολο να ειπωθούν, να γραφούν ή να ακουστούν, πράγματα που τώρα τα λένε πολλοί. Και κάποιοι, μάλιστα, καθ’ υπεροβολήν…
Και δεν εξαργύρωσα τη συμμετοχή μου στα «γεγονότα του Πολυτεχνείου». Συνειδητά, από την πρώτη στιγμή, κράτησα τις αποστάσεις μου και αποδοκίμασα όσους το έκαναν. Και μάλιστα σε εποχές που αυτό είχε και κόστος και ρίσκο:
Το κόστος να απομονωθείς από παντού. Και το ρίσκο να φανείς «γραφικός».
Ό,τι έκανα στη ζωή μου το έκανα όχι επικαλούμενος τη «συμμετοχή» μου σε εκείνη την εξέγερση, αλλά μάλλον… αποσιωπώντας την.
Ό,τι έκανα έκτοτε το κατάφερα όχι επειδή «ήμουν κι εγώ εκεί», αλλά παρά το γεγονός ότι ήμουν κι εγώ εκεί…
Και τέλος μίλησα από τους πρώτους για τη χρεοκοπία της μεταπολίτευσης του 1974 και για την ανάγκη μιας «νέας μεταπολίτευση». Σε καιρούς (πριν δέκα χρόνια περίπου) που κι αυτό δεν ήταν εύκολο να το πει κανείς…
Νιώθω, λοιπόν, την ανάγκη να γράψω σήμερα αυτές τις γραμμές, όχι «απολογητικά» με την έννοια της «απολογίας», ούτε καν με την έννοια του «απολογισμού». Μάλλον «παρεμβατικά», με την έννοια να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους.
Κάποτε ήταν «μόδα» να δηλώνεις «γενιά του Πολυτεχνείου» ακόμα κι αν δεν πέρασες ούτε απ’ έξω. Τώρα έγινε μόδα να βρίζεις τη «γενιά του Πολυτεχνείου». Ακόμα κι αν δεν ξέρεις πολλά για το τι ακριβώς έγινε τότε…
Ποτέ δεν μου άρεσε να ακολουθώ τους «συρμούς». Δεν το έκανα τότε, όταν ήταν «πολιτικώς ορθόν» να γράφεις κατεβατά επικολυρικού θαυμασμού για ό,τι έγινε στο «Πολυτεχνείο». Δεν το κάνω ούτε και τώρα, όταν «γύρισαν» τα πράγματα και είναι «πολιτικώς ορθόν» να αναθεματίζουμε όλοι μαζί, ότι ως πριν λίγο προσκυνούσαμε.

Η αλήθεια – και εν πάση περιπτώσει η δική μου, γιατί αυτήν μόνο μπορώ να καταθέσω  – είναι αρκετά διαφορετική:
* Την εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν την ήθελε κανείς. Και δεν την «προετοίμασε» κανείς. Η ίδια η Αριστερά που βροντοφώναζε και υπερηφανευόταν για τη συμμετοχή της και για τον… «καθοδηγητικό της ρόλο», εκ των υστέρων, στη διάρκεια της εξέγερσης την είδε με επιφυλακτικότητα και καχυποψία. Κάποιοι μάλιστα ζήτησαν από τους φοιτητές να βγουν έξω και αμέσως μετά καταδίκασαν την εξέγερση ως έργο «300 προβοκατόρων»…
Ξέρετε τι θα πει να είσαι 19 ετών στην πιο βαθιά παρανομία μετά την εξέγερση, και κάποια κόμματα της Αριστεράς να σε θεωρούν «προβοκάτορα» την ώρα που η χούντα σε κυνηγάει παντού;
* Δεύτερον, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, όντως κάποιοι πήγαν να τα εκμεταλλευτούν. Τα εκμεταλλεύθηκε πρώτος ο δικτάτορας Ιωαννίδης για να ρίξει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Μετά τα εκμεταλλεύθηκε η Αριστερά κυρίως (αλλά και το ΠΑΣΟΚ πλαγίως), για να εδραιώσουν την παρουσία τους μετά την κατάρρευση της χούντας. Αλλά στην εξέγερση δεν πρωτοστάτησε ούτε ο… Ιωαννίδης, ούτε το ΠΑΣΟΚ (που δεν υπήρχε τότε), ούτε η Αριστερά (μέρος της οποίας απέσυρε τις δυνάμεις της, ενώ κάποιο άλλο μέρος είχε ταυτιστεί με το «πείραμα Μαρκεζίνη» που το ακύρωσε η εξέγερση).
* Τρίτον, το «Πολυτεχνείο» σίγουρα δεν έριξε τη χούντα. Αλλά την κλόνισε σοβαρά, και έπαιξε το ρόλο του «καταλύτη» για την εσωτερική της διάσπαση. Η «πολιτικοποίηση» της δικτατορίας (με τις εκλογές Μαρκεζίνη που ήταν προγραμματισμένες για τον Ιανουάριο του 1974) ματαιώθηκε μια βδομάδα μετά την εξέγερση. Ενώ η κατάρρευση της δικτατορίας προέκυψε μετά την τραγωδία της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974.
Για το Πολυτεχνείο το μόνο που μπορούμε να πούμε ήταν ότι κλόνισε το δικτατορικό καθεστώς, το διέσπασε, το αποδυνάμωσε και επέτεινε τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Κι αυτό δεν ήταν λίγο. Αλλά ήταν πολύ διαφορετικό απ’ το μύθο που πλάστηκε όλα τα επόμενα χρόνια…
* Τέταρτον, η «αντίσταση του λαού κατά της χούντας» δεν υπήρξε τόσο «παλλαϊκή», τόσο «μαζική» και τόσο «ομόθυμη» όσο παρουσιάστηκε μετά. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ενέκριναν τη δικτατορία τα πρώτα χρόνια. Αρκετοί ακόμα την ανέχονταν αγόγγυστα. Ακόμα περισσότεροι ένιωθαν απλώς φόβο. Πολλοί λίγοι είχαν διάθεση για αντίσταση. Όπως λίγοι ήταν κι αυτοί που είχαν διάθεση να βοηθήσουν τους τότε αντιστασιακούς…
Στις αρχές του 1973 αυτό άρχισε να αλλάζει. Και καταλύτης υπήρξε το φοιτητικό κίνημα, πράγματι. Με την κατάληψη (τις δύο καταλήψεις για την ακρίβεια) της Νομικής Σχολής, το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 1973. Και, βέβαια, με την κατάληψη του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο της χρονιάς εκείνης. Αλλά απλώς άρχισε να αλλάζει το κλίμα…
* Μετά τον Ιούλιο του 1974 γεμίσαμε με «αντιστασιακούς κατόπιν εορτής»! Από ανθρώπους που υπηρέτησαν το δικτατορικό καθεστώς και ύστερα διαφήμιζαν την αντιδικτατορική τους δράση, μέχρι ανθρώπους που απλώς δεν έκαναν τίποτε και ύστερα εμφανίζονταν ως περίπου… «οπλαρχηγοί» μιας «παλλαϊκής αντίστασης» που δεν υπήρξε ποτέ!
Μετά από πολλά χρόνια γνώρισα κάποιο γνωστό άρθρογράφο – μακαρίτη εδώ και καιρό – που τόλμησε να γράψει: «εγώ παιδιά δεν ήμουν αντιστασιακός επί χούντας!» Ξαφνικά τον εκτίμησα πολύ. Όχι γιατί δεν έκανε αντίσταση. Αλλά γιατί δεν ήταν «δήθεν»….
* Η Γιορτή του Πολυτεχνείου – και όλη η μυθολογία που πλάστηκε σχετικά – υπήρξε ένας καθεστωτικός μύθος. Ήταν η τελετουργία που νομιμοποιούσε την εγκαθίδρυση της Κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αναδείκνυε «σύμβολα» και «ήρωες» – θεμέλια απαραίτητα για κάθε καθεστώς που διψά για νομιμοποίηση.

Άλλα καθεστώτα θεμελιώθηκαν σε αληθινά μεγάλα γεγονότα. Εδώ βολεύτηκαν με ένα «συμβάν»! Το οποίο είχε και μια ακόμα λυτρωτική λειτουργία. Ξέπλυνε τις τύψεις ενός λαού, που δίψαγε για αντιστασιακούς μύθους στη διάρκεια μιας περιόδου που ελάχιστοι έκαναν πραγματική αντίσταση.
* Το Πολυτεχνείο δεν συγκρίνεται – ούτε θα μπορούσε, άλλωστε – με κανένα από τα μεγάλα γεγονότα που σημάδεψαν τη νεοΕλληνική Ιστορία. Η 25η Μαρτίου και η 28η Οκτωβρίου δεν μπορούν να έχουν την παραμικρή σύγκριση με την 17η Νοεμβρίου. Είναι γελοίο και να το λέμε…
Δεν συγκρίνεται ούτε με άλλα ιστορικά γεγονότα, όπως οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο Κυπριακός αγώνας της δεκαετίας του ’50, ή με μεγάλες στιγμές όπως η παλλαϊκή αντίσταση του 1943 κατά της «πολιτικής επιστράτευσης» που προσπάθησαν να επιβάλουν τότε οι αρχές της Κατοχής. Η Ελλάδα είναι μια από τις ελάχιστες χώρες της κατεχόμενης Ευρώπης, όπου οι Ναζί δεν μπόρεσαν να κάνουν πολιτική επιστράτευση. Και η μόνη, ίσως, που αυτό ματαιώθηκε μετά από αληθινά παλλαϊκή και όντως πολυαίμακτη εξέγερση του λαού. Κι όμως, όλα αυτά αποσιωπώνται και γιορτάζουμε κάθε χρόνο το …Πολυτεχνείο! Αυτό δεν είναι γελοίο πια. Είναι τραγικό! Και καθόλου κολακευτικό για όλους μας.
* Η γιορτή του Πολυτεχνείου, λοιπόν, δεν έχει καμία ιστορική αντιστοίχηση με τα πραγματικά γεγονότα. Υπήρξε καθαρά καθεστωτικό σύμβολο και για ένα λόγο ακόμα: Σηματοδοτεί μια περίοδο, όπου οι «ηττημένοι» του Εμφύλιου, κερδίζουν την ηγεμονία μέσα στη χώρα. Δεν άσκησαν ποτέ την διακυβέρνηση, αλλά επέβαλαν τη δική τους λογική στο καθεστώς και στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του: τα Πανεπιστήμια, τα σχολεία, τη διανόηση, τον Τύπο, τα ΜΜΕ. Είμαστε μια μοναδική περίπτωση που την πρόσφατη ιστορία την έγραψαν τελικά οι ηττημένοι, όχι οι νικητές. Και την έγραψαν εξ ίσου στρεβλά…
Το Πολυτεχνείο λοιπόν, όχι ως γεγονός αλλά ως επέτειος, μύθος, σύμβολο, υπήρξε μια «κολυμβήθρα του Σιλωάμ», για να δώσει στην Αριστερά, μετά από 27 χρόνια παρανομίας, μια «ηθική νίκη».
Ήταν μια «νίκη», μετά από μια εξέγερση που η ίδια η Αριστερά δεν την ήθελε, δεν τη στήριξε, κάποια στιγμή την κατήγγειλε κι όλα, και στη συνέχεια τν οικειοποιήθηκε πλήρως!
Κρίμα, γιατί η Αριστερά είχε πραγματικούς αγώνες, σύμβολα και ήρωες, που τους παραμέρισε, για να τιμήσει ένα πολύ μικρότερης σημασίας γεγονός από το οποίο η ίδια επισήμως μάλλον απείχε.
Ή μάλλον ακριβώς γι’ αυτό: Διότι όλα τα άλλα που είχε στο «ενεργητικό» της ήταν γραμμένα ταυτόχρονα και στο «παθητικό» της! Ήταν γεγονότα και σύμβολα που δίχαζαν τον ελληνικό λαό. Ενώ το Πολυτεχνείο, ή μάλλον ο μύθος που πλάστηκε γι’ αυτό, λειτουργούσε ενωτικά ως σύμβολο.
Και γι’ αυτό ήταν πολύ βολικό. Αλλά ελάχιστα αληθινό…
Αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρξε ένα «ψέμα»! Ήταν μια εξέγερση της νεολαίας για Δημοκρατία και Ελευθερία. Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο. Και δεν είναι μικρό πράγμα.

Η «γενιά του Πολυτεχνείου», δηλαδή οι άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν δεν είναι αυτές οι καρικατούρες που εμφανίζονται σήμερα, που άρχισε η αποδόμηση του μύθου. Ήταν παιδιά ανάμεσα στα 19 και τα 25 χρόνια τους τότε, που διψούσαν για Ελευθερία, οργανώθηκαν χωρίς βοήθεια, εξεγέρθηκαν και ρίσκαραν, όταν κάθε συμβατική λογική γύρω τους – αριστερή και δεξιά – τους έλεγε «να κάτσουν στα αυγά τους»! Γιατί αυτό τους έλεγαν.
Κι από τότε παραμένουν, όπως θα ’λεγε ο Άρης Αλεξάνδρου:
«Για τους Σπαρτιάτες, Είλωτες και για τους Είλωτες, Σπαρτιάτες»
Το τι έκανε ο καθένας τους μετά δεν έχει και πολύ σημασία. Οι ήρωες είναι «τυχεροί» όταν πεθαίνουν. Γιατί μένει το «φωτοστέφανο». Όσοι αγωνίστηκαν για κάτι μεγάλο κι έχουν την… «ατυχία» να επιζήσουν, τότε ακολουθούν ο καθένας τον δρόμο του, άλλος καλύτερο άλλο χειρότερο, άλλος αξιοπρεπέστερο, άλλος όχι. Αυτό δεν σημαίνει ότι η πράξη της νιότης τους απαξιώνεται. Κάποιοι από τους «πρωταγωνιστές» μπορεί να απαξιώθηκαν. Το ξέσπασμα Ελευθερίας, όχι…
Όσους αληθινά πρωτοστάτησαν στα γεγονότα τότε, δεν τους ξέρετε. Γιατί προτίμησαν να μείνουν στην αφάνεια. Οι περισσότεροι αηδιασμένοι από τη μυθοπλασία, δηλαδή από το προπαγανδιστικό «περιτύλιγμα» με το οποίο περιβλήθηκε η δική του νεανική εξέγερση. Άλλοι, πάλι, διακρίθηκαν στη ζωή τους, χωρίς να διαφημίσουν την τότε συμμετοχή τους. Ελάχιστοι – αληθινά ελάχιστοι – έκαναν το Πολυτεχνείο καριέρα. Και σήμερα το έχουν μετανιώσει.
Είναι, λοιπόν, κατάντημα, να φτύνουμε σήμερα εκεί που κάποτε όλοι προσκυνούσαν.

Κι αυτοί που προσκύνησαν το «φετίχ», κατά κανόνα δεν είχαν καμία σχέση με το «έγκλημα». Γίνονταν φαντασιακοί μέτοχοι ενός μύθου, ακριβώς γιατί δεν μετείχαν στα πραγματικά γεγονότα…
* Η χρεοκοπία της μεταπολίτευσης, είναι γεγονός. Η νέα μεταπολίτευση που έχει ανάγκη ο τόπος είναι ακόμα ζητούμενο. Σε αυτό το μεσοδιάστημα καταρρέουν οι παλαιοί μύθοι, χωρίς να εδραιώνονται οι νέες αλήθειες.
Αυτό αναδεικνύει μια σύγχυση αναπόφευκτη. Αλλά για κάποιους είναι λυτρωτικό. Κυρίως για την ίδια «τη γενιά του Πολυτεχνείου»…
Ναι, συμφωνώ προφανώς, με όσους υποστηρίζουν ότι πρέπει να τελειώνουμε με τέτοιες επετειακές εκδηλώσεις. Να βρούμε το κουράγιο να εξηγήσουμε ότι τιμούμε κάθε ξέσπασμα ελευθερίας της Ελληνικής νεολαίας, αλλά δεν διογκώνουμε τα γεγονότα, ούτε προσβάλλουμε τη μνήμη άλλων σημαντικότερων αγώνων που έχουν περιέλθει στη λήθη. Το έχω υποστηρίξει ενυπόγραφα, εδώ και πολλά χρόνια. Όταν ακόμα ήταν δύσκολο. Κι εγώ απελπιστικά μόνος τότε…
Αλλά όχι να περνάμε από τη μυθοποίηση στο… ανάθεμα!
Πρέπει άραγε, να ντρεπόμαστε που αγωνιστήκαμε κάποτε για Ελευθερία;
Πρέπει να απολογούμαστε, γιατί κάποιοι, ελάχιστοι, οικειοποιήθηκαν τους αγώνες μας ή τους μετέτρεψαν σε εφαλτήριο καριέρας;
Ως πότε σε αυτή τη χώρα όσοι αγωνίστηκαν για κάτι σημαντικό θα πρέπει συνεχώς να καλούνται σε απολογία;
Φυσικά κάθε λαός έχει ανάγκη από σύμβολα.
Αλλά εδώ δεν κατεδαφίζουμε φθαρμένα σύμβολα. Τρώμε τα παιδιά μας!
Και τώρα τα τρώμε όταν έχουν πάψει προ πολλού να είναι «παιδιά».
Η «γενιά του Πολυτεχνείου» μπήκε πράγματι, μαζικά, στα κόμματα της ευρύτερης Αριστεράς το 1974 και λίγο αργότερα.
Όπως μπήκε-βγήκε! Οι περισσότεροι τουλάχιστον…
Γιατί όσοι έχουν ζήσει από τα μέσα μια εξέγερση εκτός από απροσκύνητοι ήταν πλέον και ψυλλιασμένοι.
Κι ανθρώπους που είναι απροσκύνητοι και ψυλλιασμένοι, δεν μπορούν να τους «φάνε» έτσι εύκολα. Ιδιαίτερα οι άκαπνοι…
Και παραμένουμε από τότε «για τους Σπαρτιάτες Είλωτες, και για τους Είλωτες Σπαρτιάτες». Παλαιότερα μας πετροβολούσε η Αριστερά για την είχαμε ξεπεράσει ή εγκαταλείψει. Σήμερα μας πετροβολούν και πολλοί άλλοι, γιατί ήμασταν τα θύματα ενός μύθου, που κάποιοι άλλοι έπλασαν στην καμπούρα μας…
Όσοι από μας δεν καταδέχθηκαν να γίνουν «παιδιά του κομματικού σωλήνα» και δεν ενέδωσαν στις σειρήνες του life style – δηλαδή οι συντριπτικά περισσότεροι – έχουν κρατήσει δύο πράγματα. Που το καθένα από μόνο τους είναι πολύτιμο, αλλά και τα δύο μαζί «δεν παίζονται»:
–Έχουν εμπειρία ρήξης με ένα ανελεύθερο καθεστώς. Δηλαδή έχουν γευτεί αυτό που λέμε «Ελευθερία» και το ξέρει μόνο όποιος ρίσκαρε γι’ αυτό. Όχι όποιος έμαθε να το θεωρεί «δεδομένο»…
–Κι έχουν κρατήσει κάτι άλλο, που το λένε Αξιοπρέπεια. Και που μπορεί να το καταλάβει μόνον όποιος το έχει.
Ελευθερία και Αξιοπρέπεια δεν είναι μόνο δύο λέξεις. Το πρώτο είναι εμπειρία ζωής και το δεύτερο είναι τρόπος ζωής.
Αυτά τα δύο κουβαλάμε. Κι αυτά τα δύο παραδίδουμε σε όποιους τα θέλουν. Και σε όποιους τα εκτιμούν.
Οι υπόλοιποι μπορούν να μας πετροβολούν.
Αντέξαμε απέναντι σε θηρία. Δεν μας φοβίζουν οι ψείρες…
Είμαστε και Σπαρτιάτες και Είλωτες!

            «Σπαρτιάτες» γιατί μάθαμε να πολεμάμε.
            Και «Είλωτες» γιατί μάθαμε να υπομένουμε…        

Και δεν έχουμε πει ακόμα την τελευταία μας λέξη…

Πηγή

Η τελευταία μας ευκαιρία;

Αναμφίβολα, ο κ. Σαμαράς εξέρχεται ενισχυμένος 

από τη χθεσινή σύνοδο του Λαϊκού Κόμματος

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο κ. Σαμαράς αντιμετωπίζονταν στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, ως … «μαύρο πρόβατο».  Οι συναντήσεις του στην Ευρώπη διεξάγονταν μάλλον σε … κλειστό κύκλο και όσο για τις απόψεις του; Αστα να πάνε! Λαϊκιστή τον ανέβαζαν, τυχοδιώκτη τον κατέβαζαν.
«Για πρώτη φορά, σε κείμενο συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, έγινε προσωπική αναφορά στην Ελλάδα και τον κ. Σαμαρά και εκφράστηκε η στήριξη στις προσπάθειές του, για ένα ολοκληρωμένο μείγμα πολιτικής που θα εξαλείφει το έλλειμμα, ενώ ταυτόχρονα θα αποκαθιστά την ανάπτυξη στην Ελληνική οικονομία και την εμπιστοσύνη.
Στο ίδιο κείμενο αναφέρεται -επίσης για πρώτη φορά- ότι οι υπόλοιποι ηγέτες του ΕΛΚ, αποδέχονται τρόπους για να ενισχύσουν τις επενδύσεις, την ανάπτυξη και τις θέσεις εργασίας στην Ελλάδα, συμπληρώνοντας έτσι το υφιστάμενο πρόγραμμα.
Ενώπιον 15 Πρωθυπουργών και αρχηγών κρατών στη Σύνοδο του ΕΛΚ στις Βρυξέλλες, που ήταν αφιερωμένη στην ανάπτυξη, ο κ. Σαμαράς ζήτησε αλλαγή των πολιτικών που απέτυχαν μέχρι σήμερα, επιτείνοντας την ύφεση και την ανεργία.»
Αυτά  δεν τα γράφω εγώ, αλλά το ΒΗΜΑ!
Ενώ ο Βίλφριντ Μάρτενς, πρόεδρος του ΕΛΚ δήλωσε: Σεβόμαστε τις θυσίες και τις προσπάθειες των τελευταίων δύο ετών, αλλά ιδιαιτέρως στηρίζουμε τις προσπάθειες της Νέας Δημοκρατίας και του Προέδρου της Αντώνη Σαμαρά να επεξεργαστεί και να ενσωματώσει την πολιτική της για εξάλειψη του ελλείμματος. Αλλά επίσης, για την αποκατάσταση της ανάπτυξης και της εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας, σκεπτόμενος το τεράστιο πρόβλημα της ανεργίας των νέων. Και να είστε προετοιμασμένοι, όλοι μαζί, μέσω της ομοφωνίας, να σκεφτούμε πιθανούς τρόπους να δυναμώσουμε την επένδυση, την ανάπτυξη και την εργασία, μέσω της ολοκλήρωσης των μεταρρυθμίσεων, που απαιτούνται και μέσω του σεβασμού των δεσμεύσεων του Μνημονίου. Ο ρόλος του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, αυτά τα δύο χρόνια, ήταν πολύ σημαντικός και αυτό επιβεβαιώθηκε από ολόκληρη την ηγεσία του ΕΛΚ. 
Γιατί άλλαξε το κλίμα;
Τι έγινε ξαφνικά και άλλαξε το κλίμα τόσο πολύ;
Κάποιοι ίσως σπεύσουν να πούν ό,τι συνετέλεσε το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών και μπροστά στο φόβο μιας αριστερής επέλασης, οι ευρωπαίοι κάνουν πίσω. Θεωρώ την άποψη εξαιρετικά ασθενή.
Η αλήθεια είναι, ότι όλοι έχουν πλέον συνειδητοποιήσει, πως οι πολιτικές του μνημονίου οδηγούν και μαθηματικά την οικονομία μας σε αδιέξοδο και την κοινωνία σε κατάρρευση.
Επιπλέον, αποδυναμώθηκε  και το βασικό τους επιχείρημα ότι για την κατάσταση της Ελλάδος, δεν ευθύνεται το μνημόνιο, αλλά οι  πολιτικές και  κοινωνικές ελίτ που είτε ηρνούντο να το εφαρμόσουν, είτε εμπόδιζαν την εφαρμογή του.
Με άλλα λόγια πίστευαν ότι η συνταγή ήταν ορθή, αλλά ο ασθενής δεν ακολουθούσε τη θεραπεία.
Όμως, επειδή οι πολιτικές λιτότητας οδηγούν και άλλες, μεγαλύτερες οικονομίες, σε ύφεση, αναγκάστηκαν να αναζητήσουν και αναπτυξιακά κίνητρα για να ανακοπεί ο φαύλος κύκλος.
Προφανώς, το κλίμα βελτίωσε και η εκλογή του νέου Γάλλου Προέδρου, ο οποίος όντας ακόμα στην αρχή της θητείας του, θέλει να κερδίσει κάποιους πόντους που θα ενισχύσουν το ηγετικό του προφίλ. Δεν μπορεί, τόσο γρήγορα και τόσο εύκολα να αλλάξει γνώμη. Τον είχε …προειδοποιήσει και ο Αλέξης  άλλωστε!
Έξι προτάσεις για την ανάπτυξη
Μόλις χθές τονίζαμε ότι η Νέα Δημοκρατία πρέπει να μιλάει με εξειδικευμένες προτάσεις και να καταθέτει συγκεκριμένες ιδέες.
Την ίδια ημέρα ο κ. Σαμαράς ανέπτυξε ένα πακέτο 6 προτάσεων που μπορούν σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα αφενός μεν να θέσουν σε κίνηση τις μηχανές της ανάπτυξης, αφετέρου να  ανακουφίσουν τα «θύματα της κρίσης» όπως γράφαμε.
Πιό συγκριμένα ο κ. Σαμαράς στην εισήγησή του αναφέρθηκε σε έξη πρωτοβουλίες:
 - Ανέπτυξε τις θέσεις του για τα ομόλογα έργων που θα δώσουν πρόσθετη ρευστότητα για μεγάλα έργα.
- Ζήτησε στήριξη της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων για έργα υποδομών και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις
- Πρότεινε ειδικό εργαλείο ρευστότητας για την Ελλάδα. Το εργαλείο αυτό θα μπορούσε να λάβει διάφορες μορφές και να συνδυασθεί με την στήριξη ενός νέου Ελληνικού Επενδυτικού Ταμείου το οποίο με κεφάλαια από το ΕΣΠΑ, την ΕΤΕΠ και τις αποκρατικοποιήσεις να επικεντρωθεί στη χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
- Ζήτησε ειδική στήριξη των δοκιμαζόμενων από την κρίση κυρίως των ανέργων από αδιάθετους κοινοτικούς πόρους, πέραν του ΕΣΠΑ, προτείνοντας ένα Ταμείο Άμβλυνσης των Κοινωνικών Επιπτώσεων του Μνημονίου.
- Έθεσε το ζήτημα της εξέτασης δημιουργίας ζωνών με φορολογικά και άλλα κίνητρα για εγκατεστημένες επιχειρήσεις, με σεβασμό των εργασιακών δικαιωμάτων
- Πρότεινε τέλος τη δημιουργία ενός Μηχανισμού Εγγύησης Καταθέσεων σε ευρωπαϊκή κλίμακα, σύμφωνα και με τη σχετική πρόταση Μόντι που θα αποτρέψει την «αιμορραγία» καταθέσεων από το Νότο προς το Βορρά της Ευρώπης.
Το θετικό είναι ό,τι τις περισσότερες από τις προτάσεις αυτές τις υπερασπίζονται με θέρμη και άλλοι ηγέτες. Ο Μόντι είναι υπέρμαχος των project bonds. Ο Ραχόϊ  πιέζει για αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, ενώ στον ίδιο δρόμο κινείται και ο Ολάντ. Τις ΕΟΖ τις εφαρμόζουν ήδη στην Πολωνία. Η στήριξη των καταθέσεων αφορά όλες τις χώρες του Νότου. Αυτή η κοινή αντίληψη μπορεί να διαμορφώσει καλύτερες συνθήκες για την υλοποίησή τους.
 Την σημαίνουν όλα αυτά ενόψει εκλογών;
Αναμφίβολα η κατάσταση στην Ε.Ε. έχει αλλάξει.  Βέβαια, δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί αύριο η πολιτική της λιτότητας. Δεν γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα. Θα πάρει κάποιο χρόνο ακόμα.
Όμως, τέλος Μαΐου έχει δημοψήφισμα η Ιρλανδία.
Τον Ιούνιο ο Ολάντ θέλει να κερδίσει τις βουλευτικές εκλογές για να αποκτήσει  τον έλεγχο της Βουλής και να κυβερνά απρόσκοπτα.
Αρχές Σεπτεμβρίου προγραμματίζουν εκλογές στην Ολλανδία (υπενθυμίζουμε ό,τι η κυβέρνησή τους κατέρρευσε λόγων των μέτρων λιτότητας).
Τέλος, τον Νοέμβριο ο Obama θέλει να επανεκλεγεί
Μια ενδεχόμενη ελληνική κατάρρευση θα δημιουργήσει ένα ντόμινο αρνητικών επιπτώσεων τις οποίες κανένας δεν μπορεί να προβλέψει. Όσα λέγονται και γράφονται είναι ασκήσεις επι χάρτου χωρίς να στηρίζονται σε πραγματικά δεδομένα.
Για αυτό, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα, διαμορφώνονται οι συνθήκες που θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να πετύχει αυτό που εδώ και δυο χρόνια φωνάζει ο κ. Σαμαράς. Δημοσιονομική προσαρμογή, αλλά με αναπτυξιακή διάσταση.
Αναμφίβολα, ο κ. Σαμαράς εξέρχεται ενισχυμένος από τη χθεσινή σύνοδο του Λαϊκού Κόμματος, όμως, τα δύσκολα βρίσκονται πίσω στην Ελλάδα. Απομένουν περίπου τρείς εβδομάδες μέχρις τις κρίσιμες εκλογές της 17^ης Ιουνίου και πρέπει να καταβληθεί μια τιτάνια προσπάθεια για να πειστεί ο ελληνικός λαός ο,τι υπάρχει μια άλλη, ρεαλιστική επιλογή σωτηρίας.
Και να απορρίψει τις σειρήνες του λαϊκισμού που μπορεί και να ανοίξουν τον Ασκό του Αιόλου. Η λύση, όντως, βρίσκεται στα χέρια μας και η επιλογή είναι δική μας. Το ίδιο και η ευθύνη.
Κ.Ρ.

Πηγή 

Καιρός να πούμε σκληρές αλήθειες

Τι έφταιξε λοιπόν και φτάσαμε ως εδώ; Πως από τον θρίαμβο του Νοεμβρίου του 2009, το ΟΧΙ στο Μνημόνιο και τις ελπίδες που δημιούργησε για μια σαρωτική επάνοδο των πατριωτικών δυνάμεων στην εξουσία φτάσαμε μέχρις εδώ; Σε μια κυβέρνηση που γελάει ο κάθε …Πικραμένος, με την αριστερή ασυναρτησία να βρίσκεται ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, την Προεδρία της Δημοκρατίας να κατηγορείται για … πλαστογραφία από ένα πρώην βουλευτή της ΝΔ που έγινε αρχηγός κόμματος και διεκδικητής της …πρωθυπουργίας μέσα σε ένα μήνα, και εμάς να βλέπουμε άναυδοι τη Ντόρα να επιστρέφει στη ΝΔ;
Είναι καιρός λοιπόν να πούμε μερικές σκληρές αλήθειες:
Πρώτον: Ο Σαμαράς απέφυγε να πει σκληρές αλήθειες και να κάνει συγκεκριμένες και χειροπιαστές προτάσεις υπέρβασης τού φόβου και της ανασφάλειας πού θα συγκρατούσαν τον πανικόβλητο λαό και θα τον εμπόδιζαν να μετατραπεί σε θύμα του κάθε λαοπλάνου. Όταν η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου έχει καταστραφεί από το Μνημόνιο, γράφει στο γνωστό μέρος το αν θα βγούμε από την Ευρωζώνη ή όχι. “ Γαία πυρί μειχθήτω” λέει και ψηφίζει Τσίπρα και Καμμένο, όχι επειδή συμφωνεί με τα ανύπαρκτα προγράμματά τους, αλλά για να τρομάξει το σύστημα μπας και πάρει πίσω τα μέτρα.
 Δεύτερον: Ο Σαμαράς διακήρυξε την νέα μεταπολίτευση και χρησιμοποίησε όλα τα πολιτικά εργαλεία της παλαιάς μεταπολίτευσης. Έπαιξε με πολιτικούς όρους της παλαιάς μεταπολίτευσης διεκδικώντας τη νέα, μην έχοντας όμως τον πολιτικό κυνισμό, πολιτικό χρόνο και τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, ώστε να μπορέσει να καταλάβει την εξουσία και να οδηγήσει την εθισμένη στην ατομική ασυδοσία πολύμορφη μάζα σε ένα νέο μεταπολιτευτικό δρόμο. Στρογγύλεψε τόσο πολύ τον πολιτικό του λόγο και την πολιτική του πράξη, ώστε θεωρήθηκε αναπόσπαστο κομμάτι τής πολιτικής σκηνής τού χθες και αυτό σε μια χρονική συγκυρία που στον κόσμο άρχισε να κυριαρχεί ο πανικός.
Τρίτον:  Η επιβεβλημένη στροφή του Νοεμβρίου έγινε απότομα και άγαρμπα και τους ζάλισε όλους. Έπρεπε να είχε ήδη προετοιμαστεί. Πόσες φορές δεν έχουμε πει πως αν έλεγε το Νοέμβριο αυτά που λέει τώρα, τα πράγματα θα ήταν ίσως διαφορετικά; Τελικά η παράταξη έχασε την ιδιότητά της ως συστημική μεν, αλλά πατριωτική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Η συγκυβέρνηση, ιδιαίτερα, έκανε  πολύ κακό και αποδόμησε το μήνυμα ανανέωσης που η Νέα Δημοκρατία έκτιζε δυο χρόνια. Έτσι, το μήνυμα «δεν είμαστε όλοι το ίδιο», έγινε δυστυχώς «είστε όλοι μια απ’ τα ίδια». Και αυτή την παγιωμένη κατάσταση δεν την αλλάξεις με Ζάππεια και κλειστά σουαρέ ολίγων κομματικών ακροατών, όπως πχ στο Λαύριο, πολλώ δε μάλλον, όταν διαπιστώνεις από νωρίς ότι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Χρυσή Αυγή έρχονται με φόρα και με ανορθόδοξο τρόπο για να σε πιέσουν δημοσκοπικά και εκλογικά.
Τέταρτον: Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ΝΔ στις προηγούμενες εκλογές ήταν η καθαρότητα του μηνύματος.  Το «οικονομικό Ζάππειο» προσέκρουσε πάνω στο κάδρο της Κυβέρνησης Παπαδήμου και το λεγόμενο «κοινωνικό Ζάππειο» πάνω στην πραγματικότητα των γκέτο. Ό,τι και να έλεγε η ΝΔ για τους λαθρομετανάστες (ανακατάληψη πόλεων κτλ) ήταν ένα βήμα πίσω από τη Χρυσή Αυγή, η οποία υποκατέστησε το κράτος σε πολλές περιπτώσεις και γειτονιές. Ο «πόλεμος εντυπώσεων» στον οποίο επιδόθηκε με τους ΑΝΕΛ, δεν καρποφόρησε. Ο Καμμένος με την απλοϊκότητα του μηνύματος του είχε εισχωρήσει σε αμιγώς «ζωτικούς χώρους» της παράταξης. Η καταγγελία και γενικολογία είναι πολιτική παλαιάς κοπής. Αλλά πιάνει. Πρέπει όμως να είσαι πολιτικός τής παλαιάς μεταπολίτευσης για να παρασύρεις την εθισμένη στην κενολογία μάζα. Χαρακτηριστικό δείγμα ο Τσίπρας και ο Καμμένος.
Πέμπτον: Για την περίφημη «ανανέωση» και τα ψηφοδέλτια τα έχουμε πει και ξαναπεί. Η επιλογή συγκεκριμένων υποψηφίων έκανε πολύ μεγάλη ζημιά. Και δεν δικαιολογείται η ΝΔ του Σαμαρά, αντί να ξεχειλίζει από υποψηφίους νέους και ορεξάτους, να βρίσκεσαι στη δυσάρεστη θέση, να βγάλει από τη ναφθαλίνη παλαιούς πολιτευτές, προκειμένου να συμπληρώσει υποψηφίους και να συσπειρώσει παλαιοκομματικούς ψηφοφόρους.
Έκτον: Σε όλη την προεκλογική περίοδο ο Σαμαράς απομονώθηκε από τη φυσική του επαφή με τον απλό κόσμο. Οι προεκλογικές συγκεντρώσεις δεν έπεισαν κανένα πέρα από το κομματικό ακροατήριο. Ξοδεύτηκε πολύτιμο κεφάλαιο για επιθέσεις στους Ανεξάρτητους Έλληνες πρώτα και τη Χρυσή Αυγή μετά, ενώ η παράταξη, ούτε τους δικούς της εκλογείς δεν μπορούσε καν να συσπειρώσει σε σχέση με αυτούς που την επέλεξαν το 2009. Και την ίδια ώρα που δεξιός έβγαζε το μάτι δεξιού, κάποιοι εκ των έσω προετοίμαζαν το έδαφος νέας συγκυβέρνησης.
Μετά από όλα αυτά, περιμένατε να μην έχουν αντίκτυπο τα ανωτέρω, σε 200.000 μικρομεσαίους που ετοιμάζονται για λουκέτα, σε 600.000 χιλιάδες στρατιωτικούς και αστυνομικούς και τις οικογένειές τους, σε 1.100.000 ήδη ανέργους εκ των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία αυτών είναι μέχρι 40 ετών, σε 1.500.000 συνταξιούχους, σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που ζουν σε περιοχές γκέτο και φοβούνται να ξεμυτίσουν από το σπίτι τους λόγω εγκληματικότητας, και δεν ξέρω και εγώ σε ποιους άλλους;
Με αυτά και αυτά, έγινε πράξη το μοναδικό στα ελληνικά πολιτικά χρονικά γεγονός, να οδηγηθεί κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέσα σε έξι μήνες, από τη δημοσκοπική άνοδο και τον επικείμενο εκλογικό αυτοδύναμο θρίαμβο στην οδυνηρή εκλογική ήττα και τη συρρίκνωση.
Συμμαχίες κορυφής ή κοινωνικές συμφωνίες;
Οι τελευταίες εξελίξεις, ο χειρισμός από τον  Σαμαρά των διερευνητικών, οι αλλαγές που γίνονται στο επιτελείο του και κυρίως η επαναφορά του αντιμνημονιακού λόγου στην ατζέντα του δημιουργούν μια κάποια αισιοδοξία που μάλλον δείχνει να επιβεβαιώνεται και από τις νέες δημοσκοπήσεις.
Δημιουργείται όμως ένας άλλος κίνδυνος: Με τις επιθέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ, να διολισθήσουν η ΝΔ και ο Σαμαράς σε «αντικομουνιστική υστερία». Εκεί θα βρουν ρόλο διάφοροι «ακτιβιστές» της δεξιάς, αλλά τα αποτελέσματα ενδεχομένως να είναι ολέθρια. Ο Α. Σαμαράς δεν πρέπει να πολιτευτεί με όρους των δεκαετιών του ’50 και του ’60, σαν να είναι ο μετεμφυλιακός αρχηγός της δεξιάς , αλλά ως αρχηγός του πατριωτικού-φιλελεύθερου κόμματος που θα οδηγήσει τη χώρα στη νέα εποχή.
Από την άλλη μεριά, σε εκλογές πλήρους κατακερματισμού, οι νεοφιλελεύθεροι, όπως η Ντόρα και ο Μάνος, απέτυχαν παταγωδώς. Η επιστροφή τους στο «μαντρί», απλώς διαιωνίζει την πολιτική τους ύπαρξη και «θολώνει» περαιτέρω το προεκλογικό μήνυμα.
Ωστόσο, οφείλει κανείς να αναγνωρίσει ότι μετά το ατυχές εκλογικό αποτέλεσμα ο Σαμαράς πρέπει να δείξει ότι συνθέτει και προσθέτει και ότι δεν χωρίζει. Όταν τον κατηγορούν ότι απομόνωσε τη ΝΔ είναι υποχρεωμένος να απαντήσει με ανοίγματα.
Στην πολιτική δεν χωρούν προσωπικές συμπάθειες και αντιπάθειες. Τα κόμματα είναι κοινός χώρος ζύμωσης ιδεών και οραμάτων και όχι παρέα για εκδρομές, εξωραϊστικοί σύλλογοι, ή αθλητικοί όμιλοι σε πρωταθλήματα εκλογών
Γι αυτό παράλληλα με τις συμμαχίες κορυφής, η ΝΔ πρέπει να επιδιώξει κοινωνικέςσυμφωνίες με συγκεκριμένα οικονομικά στρώματα.
Αν δεν πείσει τους μισθωτούς (δημόσιους  και ιδιωτικούς) ότι με το πρόγραμμα της υπάρχει ελπίδα να ζήσουν αξιοπρεπώς, αν δεν πείσει τους ανέργους ότι με τις πολιτικές της έχουν πιθανότητες να επανενταχθούν στην εργασιακή ζωή,  αν δεν πείσει τους νέους επιστήμονες που φεύγουν κατά κύματα στο εξωτερικό ότι υπάρχει μέλλον στη χώρα, οι όποιες επανεντάξεις, προσχωρήσεις, πολιτικές συμμαχίες (στρατηγικής ή ανάγκης) δεν θα έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Και κάτι ακόμα, επειδή γνωρίζουμε και τα τεράστια διλήμματα και τις τεράστιες πιέσεις που έζησε όλους αυτούς τους μήνες. Ο Αντώνης Σαμαράς επανήλθε στην πολιτική ζωή από μια  πολύχρονη πολιτική εξορία, αλλά δεν βρέθηκε απλώς αντιμέτωπος με την διαχείριση μιας εκλογικής ήττας. Βρέθηκε αντιμέτωπος με τον …κατακλυσμό. Με Μνημόνια, Δανειστές, διαπλοκές, κομματικές αντιπαλότητες, ξεπερασμένες νοοτροπίες και όλο το κακό συναπάντημα. Λογικό ήταν να κάνει λάθη. Μόνο όποιος δεν αγωνίζεται δεν  κάνει λάθη. Λογικό ήταν επίσης να ατυχήσει σε ορισμένες επιλογές του επιτελείου του. Τους είχε δοκιμάσει και από πριν σε συνθήκες μάχης; Αρκεί να αντληθούν τα κατάλληλα διδάγματα και να γίνουν οι απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις. Σε ώρα μάχης δεν περιμένει βεβαίως κανείς πολλά, αλλά όπως και να το κάνουμε δεν είδαμε ακόμα ούτε μια παραίτηση στην Συγγρού. Ούτε έναν να βγει και να πει “έκανα λάθος”. Μόνο ο Σαμαράς δήλωσε δημοσίως ότι “πήρε το μήνυμα” και κάνει ό,τι μπορεί για να το υλοποιήσει.
Για να κλείνουμε. Ο Σαμαράς απέδειξε ότι διαθέτει “τσαγανό”. Ήρθε η ώρα να το δείξει και πάλι. Να απαλλαγεί από τους φοβικούς παράγοντες που τον περιτριγυρίζουν. Να αλλάζει τόνο και ύφος, να βγει στην επίθεση στο εξωτερικό, να μπετονάρει τις δυνάμεις του στο εσωτερικό και να στείλει το μήνυμα στη Ευρώπη: “Εγώ σας τα έλεγα κ. Μέρκελ, αλλά δεν με ακούγατε.. ».
Και μετά να βγει και να πει πως ακριβώς θα αλλάξει το Μνημόνιο και τι θα σημαίνει αυτό για τον δοκιμαζόμενο λαό.
Γιατί ο πραγματικός “αντιμνημονιακός” είναι αυτός που κατήγγειλε το μνημόνιο από την πρώτη στιγμή στην Ευρώπη και τον χλεύαζαν, ενώ τώρα όλο και περισσότεροι συμφωνούν μαζί του.
Γιατί πραγματικός “αντιμνημονιακός είναι αυτός που φορτώθηκε τις αμαρτίες του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης Παπανδρέου στην πλάτη του, θυσιάζοντας το κομματικό και προσωπικό συμφέρον, με μοναδικό στόχο να κρατήσει ψηλά την ελληνική σημαία.
Γιατί μόνος αυτός μπορεί σήμερα να αλλάξει το Μνημόνιο.
Βλέπετε κανέναν άλλον;
FactorX
(πάνω και σε ιδέες του Μικρού Οδυσσέα και του Ιαπετού)

Πηγή

Τελικά δεν ήταν η τελευταία ανάρτηση...

Οι μεταμορφώσεις του πράσινου θηρίου

Το ΠΑΣΟΚ, το πάλαι ποτέ επαναστατικό κίνημα της Αλλαγής προβάλλεται από τα συνεργαζόμενα media σαν ένα ευρωπαϊκό εκσυγχρονιστικό κόμμα που εγγυάται την παραμονή της χώρας στο ευρώ και την ΕΕ. Ο κύριος Βενιζέλος προσπαθεί μάλιστα να μας πείσει ότι ο ίδιος και το κόμμα του είναι η ήρεμη δύναμη που συνθέτει και υλοποιεί με σταθερότητα, σύνεση και όραμα. Κάτι σαν την διαφήμιση της Εθνικής Τράπεζας για τα στεγαστικά. Εκείνη με το γέρο δικηγόρο που έχει κάνει συμβόλαια αγοράς σπιτιού σε όλη την οικογένεια Δαμίγου με στεγαστικό από την Εθνική. Μόνο που αυτά γίνονταν πριν το 2008 και την κρίση των subprime δανείων στην Αμερική. Βέβαια ο κύριος Βενιζέλος είναι και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, τη δουλειά του κάνει ο χριστιανός. Οι άλλοι όμως; Δημοσιογράφοι και αναλυτές που οφείλουν να είναι αντικειμενικοί; Πως τα μετράτε έτσι ρε παιδιά και βγάζετε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ένα και το αυτό;

Σε τι μοιάζουν; Μόνο στην παροχολογία και το βόλεμα των δικών μας παιδιών. Στο θέμα αυτό όμως μέχρι και το ΚΚΕ το ίδιο κάνει όπου μπορεί. Άντε εσύ να απολύσεις συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ, τον ανένταχτο θα απολύσεις. Και το ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο κάνει. Άντε εσύ να βάλεις πρεζάκια του ΣΥΡΙΖΑ στη φυλακή, τον έρμο τον ανένταχτο αναρχικό θα βάλεις. Δυστυχώς έτσι δουλεύει το σύστημα, βοηθά τους μέσα και τσακίζει τους απέξω. Πέραν του νεποτισμού λοιπόν, που δυστυχώς είναι χαρακτηριστικό της Ελλάδας ολόκληρης, τι άλλη ομοιότητα βλέπετε μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων;

Έχει η ΝΔ κάστρα όπως η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ του ΠΑΣΟΚ; Η ΝΔ έπεσε το 1981 εξαιτίας των απίστευτων απεργιών που οργάνωσε το ΠΑΣΟΚ σε τράπεζες και σχολεία. Ο κομματικός μηχανισμός του ΠΑΣΟΚ ήταν από τότε πανίσχυρος. Είχε ποτέ η ΝΔ media δικά της; Ακόμη και οι παραδοσιακές οικογένειες που ήλεγχαν κάποτε τον Τύπο, Βλάχου, Αθανασιάδης, Κύρος κλπ ήταν πάντα απολύτως αυτόνομοι. Αντίθετα η θέληση του Σοσιαλιστικού Κινήματος να ελέγξει τα media φάνηκε ευθύς εξαρχής. Για την ιστορία ο Γιώργος Κοσκωτάς αγόρασε την Γραμμή ΑΕ το 1982. Και από τότε η διαπλοκή με τους μηντιάρχες είναι συνώνυμο του ΠΑΣΟΚ.

Μήπως  τα δύο κόμματα είναι ίδια ; Εφαρμόζουν μήπως την ίδια οικονομική πολιτική; Η ΝΔ έφερε τους Κινέζους και ο Παπανδρέου λύσσαξε να τους διώξει. Η ΝΔ ιδιωτικοποίησε την Ολυμπιακή και ο Παπανδρέου υποσχόταν ότι θα την κρατικοποιήσει πάλι. Ακόμη και τώρα το ΠΑΣΟΚ μόνο στα λόγια υποστηρίζει τις μεταρρυθμίσεις. Δυόμιση χρόνια υπό την πίεση της τρόικας και δεν έκαναν ούτε μισή αποκρατικοποίηση. Δεν έκλεισαν καμιά από τις εταιρείες του δημοσίου που ο ίδιος ο Πάγκαλος χαρακτήρισε άχρηστες. Για να διατηρήσουν την κομματική τους πελατεία στο δημόσιο φόρτωσαν τον λαό φόρους.Εφαρμόζουν μήπως τα δύο κόμματα την ίδια εξωτερική πολιτική; Ο Καραμανλής προσέγγισε με αποφασιστικότητα τους Ρώσους, ο Παπανδρέου τους έκλεισε την πόρτα στα μούτρα. Που είναι η ομοιότητα;

Η ισοπεδωτική εξομοίωση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι λοιπόν άδικη και ανιστόρητη. Η ΝΔ είναι ένα τυπικό λαϊκό ευρωπαϊκό κόμμα. Δεν είναι καλύτερη ούτε χειρότερη από τα αντίστοιχα κόμματα της κεντρικής Ευρώπης. Το ΠΑΣΟΚ αντίθετα είναι φαινόμενο μοναδικό. Από το 1981 τότε που κατέλαβε -με ειρηνικά πάντα μέσα- την εξουσία και μέχρι σήμερα, έχει διαποτίσει με την θολή αριστερίστικη κουλτούρα του κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής της χώρας. Το ΠΑΣΟΚ δεν ευθύνεται για την κατάντια της Ελλάδας. Το ΠΑΣΟΚ είναι η κατάντια της Ελλάδας.

Ότι κι αν κάνει ο πρακτικός και τετραπέρατος κύριος Βενιζέλος δεν είναι δυνατόν ούτε να μεταλλάξει ούτε καν να ελέγξει το θηρίο του οποίου υποτίθεται πως έχει την ηγεσία. Άλλωστε πριν τον κύριο Βενιζέλο πέρασε από αυτή τη θέση ο πολύ πιο μεθοδικός και ψύχραιμος Κώστας Σημίτης -ένας αληθινός Γερμανός, όχι ένας κατ’ ανάγκην Γερμανός σαν τον Βαγγέλη- και δεν κατάφερε απολύτως τίποτε. Μήνες μετά την αποπομπή του Σημίτη το θεριό είχε ανακτήσει και πάλι την αποκρουστική τριτοκοσμική όψη της πρώτης οκταετίας Παπανδρέου. Πέρασε και δεν άγγιξε που λέμε.

Θα προσπαθήσω να σκαλίσω λίγο τη μνήμη σας για να ξαναβρείτε την επαφή με όλα όσα ξέρατε αλλά έχετε ίσως πια ξεχάσει. Ο Ανδρέας ήταν ο άνθρωπος που νίκησε την «επάρατη» δεξιά και την έκλεισε στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας». Πράγματι έτσι έκανε. Εδώ και τριάντα ένα χρόνια, ακόμη και στις σύντομες περιόδους που η ΝΔ είχε τυπικά την κυβέρνηση, την αληθινή εξουσία την ασκούσε το ΠΑΣΟΚ από το παρασκήνιο. Κυριολεκτικά ο Ανδρέας έκλεισε την δεξιά στο ντουλάπι και πήρε μαζί του το κλειδί. Μαζί όμως με αυτήν έκλεισε εκεί και όλες τις Παλιές Αξίες: την αξιοκρατία, την εντιμότητα, το σεβασμό, ακόμη και την οικογένεια, την μετριοπάθεια και την αληθινή μόρφωση.

Το μεγάλο κακό έγινε στην πρώτη οκταετία της «αλλαγής». Όταν ο πολύς Ανδρέας Παπανδρέου μοίραζε στους νέους την Πράσινη Βίβλο του δικτάτορα Καντάφι, εκθείαζε τους σαντινίστας της Νικαράγουα και έκανε εξωτερική πολιτική με τη χούντα του Γιαρουζέλσκι. Οι οπαδοί του έγραφαν ακόμα στους τοίχους «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και «Έξω οι βάσεις του θανάτου», συνθήματα με τα οποία είχαν κερδίσει τις εκλογές του 81. Ο αντιαμερικανισμός εθεωρείτο περίπου πατριωτική υποχρέωση καθενός και τα δίκαια των δοκιμαζόμενων Παλαιστινίων μας απασχολούσαν περισσότερο από την τραγωδία των αδελφών μας Κυπρίων.

Η απίστευτη ανθεκτικότητα του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ φάνηκε το 1989 τότε που ο «εκφραστής των πόθων και των ελπίδων του λαού μας» βρέθηκε κατηγορούμενος για τη ροζ βίλα των 600 τμ και την υπόθεση Κοσκωτά που συγκαλύφθηκε χάρη στον Κουτσονόμο, τον νόμο 1806 του 1988, που έδωσε την ευκαιρία στον Κοσκωτά να διαφύγει στην Αμερική και να μην αποκαλύψει όλα όσα ήξερε. Το «βρώμικο 89» αποτελείωσε όσες από τις Παλιές Αξίες είχαν επιβιώσει από την πρώτη οκταετία του ΠΑΣΟΚ. Ειδικά η βλακώδης αντίδραση των πρασινοφρουρών, δηλαδή των χιλιάδων ηλίθιων που χωρίς να έχουν κοινή τσέπη με τους κλέφτες ταύτιζαν τους εαυτούς τους με κείνους, καθαγίασε τη μίζα και τη ρεμούλα και άνοιξε διάπλατα το δρόμο για το χάλι που αποκαλύπτεται σήμερα.

Το 93 ο Ανδρέας αφού πρώτα ξεμπέρδεψε από τις δίκες -με ψήφους 7 υπέρ έναντι 6 κατά-, νίκησε στις εκλογές τον παλιό του εχθρό Μητσοτάκη με 46,88% έναντι 39,30% και ξαναπήρε το τιμόνι με 170 έδρες στη βουλή. Λεπτομέρεια:  οι έδρες μοιράστηκαν με τον εκλογικό νόμο 1907 του 1990 που ψήφισε ο Μητσοτάκης για να μπορούν να κάνουν αυτοδύναμες κυβερνήσεις τα δύο μεγάλα κόμματα. Τρία χρόνια νωρίτερα η ΝΔ του Μητσοτάκη έχοντας πάρει το ίδιο ποσοστό -για την ακρίβεια ένα τικ πάνω, 46,89%- έβγαλε μόνο 150 βουλευτές και χρειάστηκε την ψήφο του Κατσίκη της ΔΗΑΝΑ για να κάνει κυβέρνηση. Αυτό διότι οι εκλογές του 90 διεξήχθησαν με μια παραλλαγή της απλής αναλογικής (εκλογικός νόμος 1847/1989) που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου λίγο πριν καταρρεύσει, ακριβώς για να εμποδίσει πιθανή αυτοδυναμία της ΝΔ.

Σήμερα, η δεξιά εξακολουθεί να πελαγοδρομεί. Με ανύπαρκτο ηθικό, διασπασμένοι και πικραμένοι, μοιραίοι, λαός και ηγεσία αδιαφορούν για τον κοινό εχθρό, υποτιμούν τον κίνδυνο, λες και ζουν ακόμη στην προ 1981 εποχή. Μόνο που σήμερα δεν υπάρχουν περιθώρια για νέα λάθη. Το ΠΑΣΟΚ όσο δυνατό είναι στη διαχείριση της εικόνας, τόσο ανίκανο είναι στη διαχείριση της χώρας! Άλλωστε έχει παραχωρήσει πλέον τα ηνία στους ξένους. Η Ελλάδα στροβιλίζεται χτυπημένη όχι μόνο από το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο αλλά και από την διχόνοια, τον ρεβανσισμό και το μίσος που έσπειραν ο κύριος Παπανδρέου και η παρέα του. Ο Βενιζέλος δεν ευθύνεται άμεσα για την τακτική του προκατόχου του αλλά δυστυχώς αντί να την αποκηρύξει -εξηγώντας που ακριβώς διαφοροποιείται- αρκέστηκε σε ένα ουδέτερο συγνώμη. Στο μεταξύ η οικονομία καταρρέει. Αν δεν εφαρμοστεί άμεσα η πολιτική Σαμαρά γιαστήριξη της μεσαίας τάξης και μόνοιασμα της ελληνικής κοινωνίας ώστε να πετύχουμε την επανεκκίνηση, η χώρα θα πέσει οριστικά και αμετάκλητα σε βιοτικό επίπεδο Βουλγαρίας. Χωρίς δυνατότητα μεταβολής, αφού στην Ομοσπονδιακή Ευρώπη που πάει να δημιουργηθεί, η χάραξη αυτόνομης οικονομικής πολιτικής θα είναι απολύτως αδύνατη. Ακόμη κι αν ο Αλέξης -ε ναι, φυσικά τον Τσίπρα εννοώ- βγει πρωθυπουργός με 50% δεν θα μπορέσει να αλλάξει τίποτα. Μα ας συνεχίσουμε την ιστορία μας.

Η περίοδος Σημίτη απέδειξε ότι το θηρίο δεν αλλάζει ούτε περπατησιά ούτε συνήθειες. Η Ελλάδα θα γλυτώσει από δαύτο μόνο αν το σκοτώσει. Τώρα είναι η ώρα. Αν ο Βενιζέλος έρθει πρώτος θα εφαρμόσει κατά γράμμα το πρόγραμμα των Γερμανών στους ατίθασους ιθαγενείς που κατοικούν νοτίως της Βουλγαρίας (κάπως έτσι μας βλέπουν ο Σόϊμπλε και η παρέα του). Με την αστική τάξη φευγάτη (σιγά μην κάτσουν εδώ να σαπίσουν μαζί μας, κι εγώ αν μπορούσα έξω θα πήγαινα) και με την μεσαία τάξη καθισμένη στο σκαμνί επειδή δεν καταβάλει τους φόρους της (να εξηγούμαστε: επειδή δεν έχει, όχι επειδή δεν θέλει να πληρώσει) η ελληνική εργατιά θα δοθεί κυριολεκτικά βορά στους ξένους καπιταλιστές που θα έρθουν να καταλάβουν τη χώρα. Η Αλέκα (ε ναι ρε παιδιά την Παπαρήγα εννοώ) και ο Αλέξης  είναι πολύ λίγοι για να αντιμετωπίσουν αυτό τον εχθρό. Ο άνεργος και χρεωμένος έλληνας εργάτης θα υποκύπτει σταθερά στον εκβιασμό των αλλοδαπών εργοδοτών που θα μετράνε την αποδοτικότητα των κεφαλαίων τους σε σχέση με την αντίστοιχη απόδοση που έχουν στις άλλες Βαλκανικές χώρες. Η αξιοπρέπεια της εργασίας θα χαθεί για πάντα.

Εκτός εάν…

Ποτέ δεν είναι αργά για να κάνει κάποιος το σωστό! Η σωτηρία της Ελλάδας εξαρτάται από την επιβίωση της ελληνικής μεσαίας τάξης.

Νίκος από Αθήνα

Η διαπλοκή μας αγαπάει!

Τις προηγούμενες μέρες ο κ.Τσίπρας “το παιξε” μαχητής   ενάντια στη διαπλοκή & αποφάσισε να μη δώσει συνέντευξη στο ΜEGA. Βέβαια ξεχνάει πως φιλοξενούσε το   ΜEGA το Δεκέμβρη του 2008 όλο το ΣΥΡΙΖΑ για να ξεσκίσουν μαζί τον Καραμανλή.

 Ο κ. Καμμένος την έχει δει υπέρ πατριώτης που μάχεται ενάντια στο σύστημα που-δήθεν- τον χτυπάει. Βέβαια, ξεχνάει κι αυτός, πως ο άνθρωπος που χτυπήθηκε λυσσαλέα από τη διαπλοκή ήταν ο πραγματικός πατριώτης, ο Κ. Καραμανλής και τότε αυτός (ο Καμμένος) ποιούσε τη νήσσαν.

Το Spiegel αναφέρεται τον Α. Σαμαρά, υιοθετώντας πλήρως την πασοκική επινόηση πως είναι διψασμένος για εξουσία.

Ποιος;

Ο Αντώνης Σαμαράς που έχει στην πλάτη του δέκα πέτρινα χρόνια πολιτικής μοναξιάς.

Έλληνες, παίρνετε χαμπάρι τι θύματα προπαγάνδας γίνεστε κάθε μέρα;

Σας έχουν περάσει μέσα στο μυαλό να ψηφίσετε μικρό κόμμα. Σας διατάζουν σχεδόν και σεις νιώθετε περήφανοι  με τους εαυτούς σας ότι τους πήρατε επιτέλους χαμπάρι.

Η απόλυτη κοροϊδία είναι αυτό που συμβαίνει με τα μικρά κόμματα.

ΔΗΣΥ-ΔΗΜΑΡ-ΑΝΕΛ-ΣΥΡΙΖΑ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ-ΔΡΑΣΗ

Δηλαδή, αυτοί επαγγέλλονται το καινούριο μόνο και μόνο γιατί τα κόμματά τους είναι μικρά;

Από πού προέρχονται όλοι αυτοί; Δεν είναι πρώην μεγαλοστελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων οι περισσότεροι εξ αυτών;

Δεν έχουν σχέση όλοι αυτοί με την σημερινή κατάσταση της χώρας;

Δεν μπορούν να παριστάνουν τις παρθένες, παρά μόνο τις 10 μωρές παρθένες.

Έλληνες, ξυπνήστε!!!

Είχαμε έναν αγνό πατριώτη, τον Κ. Καραμανλή και δεν πήγαμε να τον ψηφίσουμε το 2009-τότε που το σύστημα της διαπλοκής ήθελε πάση θυσία αυτοδυναμία για τον μεγάλο στοχαστή Γιώργο.

Έχουμε πάλι στο τιμόνι της παράταξης έναν μεγάλο πατριώτη πολιτικό-αλλά τώρα η διαπλοκή δε θέλει αυτοδυναμία γι’αυτόν .

Τον Αντώνη Σαμαρά.

Έλληνες, ας μην πετάξουμε κι αυτή τη φορά τη μεγάλη ευκαιρία για το Έθνος μας.

Κλείστε τα’ αυτιά σας στις Σειρήνες της διαπλοκής και με λογική και σύνεση ας δώσουμε τη δύναμη ενός έθνους στον Α. Σαμαρά και σίγουρα η Ελλάδα θα τα καταφέρει!!!

ΓΙΑΝΝΑ

Πάμε μια βόλτα Σαμαρά!

Ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνης Σαμαράς, την Παρασκευή 20 Απριλίου 2012 στις 19:00 μ.μ., θα μιλήσει στο Κλειστό Γυμναστήριο Άρτας.

 
Πάμε μια βόλτα Σαμαρά, 

χαλάλισε δυο ώρες από την επίσκεψη, 

να δεις τι έχω να σου δείξω...

Πάμε μια βόλτα στον Αμβρακικό, σ΄αυτό το μοναδικό οικολογικό κομμάτι της γης, ιδανικό καταφύγιο για την ανάπτυξη πλούσιας ορνιθοπανίδας και ιχθυοπανίδας, που δυστυχώς αργοπεθαίνει μέρα με τη μέρα... Θα δεις ότι πρέπει να αναδειχτεί η τεράστια οικολογική και τουριστική αξία του. Μπορούμε να τον κάνουμε να ταϊζει όλη την Ήπειρο. Υπάρχει ο τρόπος, δώσε μας τη δυνατότητα.

Πάμε μια βόλτα στα ορεινά, να δεις πως χρειάζεται να ενισχύσεις  την επιχειρηματικότητα σε τουριστικές μονάδες, στην κτηνοτροφία, το οδικό δίκτυο και να δώσεις σημασία στον πληθυσμό που «ψωμοζεί» αλλά επιμένει, εκεί, στο δύσκολο ξεχείμασμα…  Γιατί τα Τζουμέρκα δεν είναι τα κακοτράχαλα βουνά που ξέρεις, είναι τα Τζουμερκοχώρια που επιμένουν να ζήσουν και που κανείς δεν φρόντισε να γίνουν γνωστά στον κόσμο.

Στη λίμνη θα δυσκολευτώ να σε πάω, γιατί δεν έχει παραλίμνιο δρόμο με προσβάσεις έως το νερό. Θα δεις ότι χρειάζεται να αναπτύξουμε τον φυσικό πλούτο της λίμνης και του ποταμιού, να γίνει προορισμός παγκόσμιου ενδιαφέροντος και θα σε μαγέψει το απίστευτα όμορφο φυσικό κάλλος...

Έλα να σε πάω να θαυμάσεις και τις όμορφες πρωτοβουλίες και δραστηριότητες, που άνθρωποι με περίσσιο φιλότιμο έφτιαξαν και ανέδειξαν. Θα σε πάω στο υπέροχο νέο μουσείο Σαμαρά, αλλά και σ΄ όλους τους αρχαιολογικούς χώρους, στα μοναδικά βυζαντινά μνημεία. Ξέρεις, οι καινούριοι (ελπίζω) οικονομικοί σύμμαχοι οι Ρώσοι, θέλουν πολύ τον εκκλησιαστικό τουρισμό. Έλα να τον αναδείξουμε!

Θα σε πάω να δεις τις εκκλησιές, τους πολιτιστικούς θησαυρούς μας, αλλά υποσχέσου ότι θα κάνεις την Άρτα γνωστή όχι μόνο στο Πανελλήνιο, αλλά σε όλο τον κόσμο... Τα υπόλοιπα άστα σε μας, έχουμε τον τρόπο, δώσε μας τη δυνατότητα.

Η συνέχεια  στο ίδιο κλίμα Σαμαρά. Θα σε πάω σ΄έναν θαυμάσιο τόπο γερόντων, όπου είμαι βέβαιος θα σ΄ άρεσε να περνάς τα στερνά σου σε τέτοιο περιβάλλον. 

Θα πάω να σου δείξω το γηροκομείο της Άρτας, γιατί εδώ στην Άρτα όπως είπα, έχουμε και την καλή μας πλευρά, που είναι αποτέλεσμα των φιλότιμων προσπαθειών κάποιων, έστω λίγων.

Θα σου δείξω την προσπάθεια και το έργο της εκκλησίας Σαμαρά, γιατί ξέρω ότι πιστεύεις στο ρόλο της εκκλησίας.

Μετά θα σε πάω στα κλεισμένα εργοστάσια Σαμαρά... Μόλις τα δεις, θα κάτσουμε να λογαριάσουμε μαζί πόσες οικογένειες ζούσαν δουλεύοντας σ΄αυτά... Αλλά να λογαριάσουμε και πόσες οικογένειες διέθεταν την παραγωγή δίπλα από το χωράφι τους...

Θα πάμε στον κάμπο, να  δεις την παραγωγή σάπια κάτω από τα δέντρα και τα χέρσα χωράφια. Ξέρω θα σε στενοχωρήσει η εικόνα… Γι΄αυτό θα μας δώσεις τη δυνατότητα να ενισχυθεί η επιχειρηματικότητα και στον τόπο μας, κι εμείς Σαμαρά να είσαι  βέβαιος, θα κάνουμε θαύματα.

Κάτσε Σαμαρά και το βράδυ, θα σε πάω στα στέκια των νεολαίων. Να κουβεντιάσεις με τα παιδιά που στα χέρια τους κρατούν το τίποτα, ζώντας  στο έλεος της αδιαφορίας των πολιτικών,  που τους κόντυναν τους ορίζοντες και σκοτάδιασαν τα όνειρά τους για το μέλλον. Θα σε κεράσουν έναν πιόμα και θα δυσκολευτούν να σου μιλήσουν, γιατί δεν εμπιστεύονται πια κανέναν.  Θα σε κοιτάξουν όμως βαθιά στα μάτια με παράπονο και συνάμα με αγανάκτηση… Τότε θα καταλάβεις γιατί πρέπει να αλλάξεις εντελώς πολιτικές και κόμμα, από λογότυπο και έδρα όπως έκανες, μέχρι πρόσωπα και όνομα αν χρειαστεί. Φταίει και το κόμμα μας, δηλαδή οι άνθρωποί σου Σαμαρά και το ξέρουμε όλοι μας.  Άλλαξέ τους... Κι  όσο για τους κατ΄εργολαβία πολιτευτές ή βουλευτές, ξέρω, καταστατικά δεν έχεις δικαίωμα να τους πετάξεις…  Μη σε νοιάζει όμως, τους την έχει στημένη ο κόσμος.

Θα σε πάω Σαμαρά και στα στέκια της τρίτης ηλικίας, αλλά εκεί θα σε αφήσω μόνο σου... Εγώ δυσκολεύομαι να τους κοιτάξω στα μάτια, γιατί τους τα πήραν όλα, πήραν τον ιδρώτα μιας ζωής και δεν ελπίζουν σε τίποτα.

Θα σε πάω μια βόλτα και στην αγορά, όπου θα δεις πολλά άδεια μαγαζιά και θα δυσκολευτείς να βρεις έμπορο που να βγάζει πέρα τις υποχρεώσεις του. Θα σε περάσω σ΄όλα τα δρομάκια…  Εκεί δύσκολα θα δεις άνθρωπο  χαρούμενο σε μπαλκόνι… Εδώ Σαμαρά οι άνθρωποι έχουν φιλότιμο, θα μας κεράσουν καφέ, θα δεις πως είναι να ζεις με το τίποτα και πως είναι το βλέμμα του ανθρώπου που ζει εκλιπαρώντας την ελπίδα... Μη τους τη στερήσεις Πρόεδρε.

Σ΄αυτά τα βλέμματα Σαμαρά είμαι σίγουρος,  δε μπορείς να μείνεις ασυγκίνητος. Κι αν τύχαινες  σε μέρα γιορτής, θα σε παραξένευαν οι λίγες σημαίες στα μπαλκόνια, γιατί μας έκαναν να ντρεπόμαστε για  τη σημαία μας, να μη νοιώθουμε πατριώτες, έχει λίγη σημασία αν είσαι Έλληνας… Σημασία έχει να γίνεις ζωντόβολο της παγκοσμιοποίησης!

 Εκεί μας φέραν Σαμαρά... Εσύ καλείσαι να βρεις τον τρόπο να κάνεις τον Έλληνα να νιώσει περήφανος Έλληνας, να σέβεται τους άλλους λαούς, ώστε να απαιτεί τον σεβασμό τους. Να κάνεις να ριζώσει  ξανά η πατριωτική σκέψη στα μυαλά όλων, να βλέπουμε τη σημαία και να νιώθουμε δέος κι όχι  να κοιτάμε αδιάφορα ένα κομμάτι γαλανόλευκο πανί.

Μόνο έτσι Σαμαρά θα πάρει η Ελλάδα τη θέση που της ανήκει στο παγκόσμιο στερέωμα, να γίνει και πάλι κέντρο πολιτιστικό της γης και κέντρο Ακαδημιών του κόσμου, όπως το ονειρεύεσαι και το έχεις πει.

Μετά θα πάμε στα στέκια των μεταναστών, από γέφυρα μεριά και παραπέρα. Να δεις την εξαθλίωση αλλά και τον κίνδυνο. Όσο για τον φόβο και την ανασφάλεια… η Άρτα δεν είναι πόλη άλλης χώρας…

Τέλος, θα σε κατευοδώσουμε εγκάρδια Σαμαρά και μετά την εκλογή σου, θα περιμένω τη δική σου κουβέντα και ενδιαφέρον για την Άρτα.

Φίλε Σαμαρά μη μας απογοητεύσεις, δεν έχει άλλη ελπίδα η Άρτα, η Ελλάδα μας και το ξέρεις. 

Για όλα αυτά λοιπόν, εγώ θα σου πω μόνο τούτο:

"Δώς μοι πᾶ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω"… κουβέντα σοφή του Αρχιμήδη.

Να μας πιστέψεις όπως σε πιστεύουμε κι εμείς. 

Κι όπως σε ακούμε να μας ακούσεις Σαμαρά.

Χριστόφορος Α. Μίχου,

Τομεάρχης Κέρκυρας Ν.Δ

Η αλήθεια για το έλλειμμα: Το έγκλημα και η τιμωρία

Αναδημοσίευση από τον "Μαχητή Άρτας"

Χωρίς καμιά έκπληξη παρακολουθούμε άλλη μια παράσταση χαμηλής ποιότητας επαρχιακού θιάσου, που συνιστά η υπόθεση του πορίσματος της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για το Έλλειμμα του 2009.

Το πόρισμα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αποτελεί μία ακόμη αναίσχυντη προσπάθεια παραπλάνησης του ελληνικού λαού, δια της μεθόδου της μετάθεσης των ευθυνών και της απόκρυψης τόσο της ουσίας του προβλήματος όσο και αυτής της ανεπάρκειας των κυβερνήσεών του.

Βεβαίως, παρ’ ότι πιστεύω στην πλήρη ανεπάρκεια και ανικανότητα των κυβερνήσεων του Γ.Α.Π., δύσκολα μπορώ να αντικρούσω όσους μιλούν για προμελετημένη προσπάθεια να συρθεί η χώρα στην χρεοκοπία. Εάν όντως αυτό συνέβη και ποιοι κρύβονται πίσω από την παρέα του Γ.Α.Π. δεν θα αργήσουν να μας το δείξουν οι εξελίξεις, όχι τόσο στη χώρα μας, όσο στον γεωπολιτικό μας περίγυρο.

Με δυο λόγια, δεν θα αργήσουν να πέσουν οι μάσκες, όχι μόνο αναφορικά με τις αθλιότητες του Γ.Α.Π. αλλά και με όσους με απόλυτη υποκρισία παριστάνουν τους υπερπατριώτες ή τους υπερπροοδευτικούς, είτε για να αποκομίσουν προσωπικά μικροπολιτικά οφέλη είτε και για να εξυπηρετήσουν αδίστακτα συμφέροντα –ελληνικά και ξένα- που τους υποστηρίζουν και τους κρατούν πολιτικά ζωντανούς.

Εν όψει και των επερχομένων εκλογών, θεωρώ πολύ σημαντικό – στο μέτρο των δυνατοτήτων μου- και σαν νέος στην πολιτική, να καταδείξω τα ψέματα και να αποκαταστήσω την αλήθεια! Θέλω να υπενθυμίσω προς κάθε κατεύθυνση, ότι ανήκω σε αυτούς τους έστω λίγους, που δεν υποστέλλουν τη σημαία της λογικής, που δεν ταυτίζουν τον πατριωτισμό με τον λαϊκισμό και τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό.

Ας δούμε λοιπόν, ποια είναι η αλήθεια, ας δούμε τι έγινε αλλά και τι θα έπρεπε να είχε γίνει:

Αμέσως μετά τις εκλογές του 2009 η κυβέρνηση Παπανδρέου, προέβη σε μία σειρά από ατυχείς έως καταστροφικές κινήσεις & χειρισμούς, που επιβαρύνουν και περιορίζουν την διαπραγματευτική ικανότητα της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές.

α. Υποεκτίμησε την έκταση και τη δυναμική του μεγέθους του ελληνικού δημοσιονομικού προβλήματος, ιδιαίτερα εντός του πλαισίου της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Άλλωστε... ΛΕΦΤΑ ΥΠΗΡΧΑΝ!!! Προκειμένου να εξυπηρετήσει τα κομματικά, μικροπολιτικά της συμφέροντα και τον κομματικό της στρατό, απέφυγε επισταμένως να περιορίσει τις σπατάλες του τεράστιου δημόσιου τομέα, ο οποίος είναι ο κύριος υπεύθυνος για την εκτίναξη του δημόσιου χρέους.

Χώρες με παρόμοια προβλήματα, όπως η Ιρλανδία, το πρώτο πράγμα που έκαναν ήτανε ακριβώς να περιορίσουν άμεσα την σπατάλη του δημοσίου. Οι δραματικές επισημάνσεις και η γενναία ειλικρίνεια του Κώστα Καραμανλή, για τις δύσκολες μέρες που ακολουθούσαν και για το μέγεθος του προβλήματος, αγνοήθηκαν τελείως και χάθηκε πολύτιμος χρόνος!

β. Οι δηλώσεις και συνεντεύξεις στον διεθνή τύπο του πρωθυπουργού και των υπουργών του, διέσυραν τη χώρα διεθνώς! Ποιος ξεχνάει τις αθλιότητες Παπακωνσταντίνου περί «τιτανικού» ή τις δηλώσεις Παπανδρέου περί «διεφθαρμένων Ελλήνων»;!!!

γ. Παρά τις επιλογές που υπήρχαν διαθέσιμες εκείνη την εποχή, για την προσωρινή αντιμετώπιση της χρηματοδότησης του συνεχώς διογκούμενου ελλείμματος, για την στήριξη των τραπεζών και της ρευστότητας της οικονομίας, η κυβέρνηση Παπανδρέου οδήγησε εκβιαστικά τη χώρα σε διαπραγματεύσεις με το Δ.Ν.Τ., ανοίγοντας με αυτόν τον τρόπο τον ασκό του Αιόλου στις ορέξεις της διεθνούς κερδοσκοπίας. Η χώρα πλέον χάνει κάθε εμπιστοσύνη στις διεθνείς χρηματαγορές, με αποτέλεσμα την εκτόξευση των spreads.

δ. Η επιλογή της Κυβερνήσεως Παπανδρέου να μην έρθει σε ευθεία σύγκρουση με τα πελατειακά της συμφέροντα, στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, δηλαδή να μην προχωρήσει «εδώ και τώρα» στη δραστική μείωση μισθών και συντάξεων, έκανε αναγκαστική την επιλογή της προσφυγής στο Δ.Ν.Τ. και τους μηχανισμούς της Ε.Ε.

Όλα αυτά, προκειμένου να εξασφαλίσει τις άμεσες καταβολές δανειακών κεφαλαίων για την συνέχιση της πληρωμής υπέρογκων μισθών και συντάξεων του αδηφάγου κρατικού τομέα. Έτσι, υπέγραψε χωρίς καμία διαπραγμάτευση το περίφημο μνημόνιο, οι επιταγές του οποίου αποσκοπούν -κατά κύριο λόγο- στην εξασφάλιση των κεφαλαίων των πιστωτών μας, χωρίς σχεδόν καμία πρόβλεψη για την επανεκκίνηση της οικονομίας και την ανάπτυξη της χώρας, οι οποίες αποτελούν προϋπόθεση για την έξοδό μας από την διογκούμενη οικονομική ύφεση.

- Αντί των καταστροφικών ενεργειών της θλιβερής κυβερνήσεως Παπανδρέου, θα έπρεπε να είχαν γίνει τα εξής:

α. Άμεση, δραστική, και πραγματική μείωση κατά 20% των δαπανών του στενού και ευρύτερου δημοσίου τομέα, κατά κύριο λόγο στους υπέρμετρους μισθούς και συντάξεις, η οποία θα εξοικονομούσε περίπου 13.000.000.000 ευρώ ετησίως. Στο αποτέλεσμα αυτό προσπαθούμε να οδηγηθούμε σήμερα δύο χρόνια μετά και αφού έχει διαλυθεί ο οικονομικός ιστός της χώρας. Η Ιρλανδία το έκανε αμέσως, ως πρώτη προτεραιότητα.

β. Ένα συμπληρωματικό πακέτο από αυξήσεις στους έμμεσους φόρους, πλην Φ.Π.Α., της τάξης των 3.000.000.000 ευρώ ετησίως, το οποίο μπορούσε ευκολότερα να απορροφηθεί εκείνη την χρονική στιγμή από την οικονομία χωρίς σημαντικές αναταράξεις. Τονίζουμε, χωρίς αύξηση του Φ.Π.Α., που οδηγεί νομοτελειακά στην μείωση της ζήτησης και επιδρά δυσμενέστερα στις ευπαθείς οικονομικές ομάδες του πληθυσμού.

γ. Επιβολή μιας προσωρινής φορολογίας στη μεγάλη ακίνητη περιουσία, όχι οριζόντια όπως γίνεται σήμερα, αλλά με περιουσιακά κριτήρια π.χ. πάνω από 300.000 ευρώ, η οποία θα συνεισέφερε άλλα 3.000.000.000 ετησίως.

δ. Άμεση λήψη μέτρων για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, δηλαδή: πραγματική απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων, δραστική μείωση της γραφειοκρατίας, απλοποίηση του φορολογικού συστήματος με αποτέλεσμα την πάταξη και της φοροδιαφυγής.

ε. Επιπροσθέτως, για να αντιμετωπισθεί η ύφεση και να τονωθεί η οικονομική ανάπτυξη που θα επηρεάζονταν έτσι και αλλιώς από την αύξηση της έμμεσης φορολογίας και την πτώση των μισθών και συντάξεων του δημοσίου τομέα- έπρεπε να ληφθούν γενναίες αποφάσεις για τη δραστική μείωση της επιχειρηματικής φορολογίας, δίνοντας επενδυτικά κίνητρα για την προσέλκυση νέων άμεσων επενδύσεων στη χώρα.

στ. Άμεση χρήση του μηχανισμού E.L.A. (Emergency Liquidity Assistance) για την κεφαλαιακή ενίσχυση του τραπεζικού συστήματος και την παροχή ρευστότητας στην οικονομία που θα βρισκότανε αντιμέτωπη με την ύφεση. Η χρήση του για την ίδρυση αναπτυξιακών και επενδυτικών τραπεζών -με προσέλκυση και ιδιωτικών κεφαλαίων- θα βοηθούσε στην άμεση αναχρηματοδότηση και εξυγίανση τόσο των επιχειρήσεων όσο και των εμπορικών τραπεζών και, εν τέλει, θα οδηγούσε στην επανεκκίνηση της οικονομίας.

Τα μέτρα αυτά, ή άλλα παρόμοιας λογικής, εάν είχαν υλοποιηθεί αμέσως μετά τις εκλογές του 2009, θα είχαν περιορίσει εκείνη την εποχή το δημοσιονομικό έλλειμμα, ως ποσοστό του Α.Ε.Π., περί το 5%-6% ετησίως, ποσοστό «ανεκτό» από τις αγορές, δεδομένων και των διεθνών οικονομικών συνθηκών της εποχής.

Προφανώς, το ΠΑ.ΣΟ.Κ., παρά την αλλαγή ηγεσίας, δεν αντιλαμβάνεται το τραγικό λάθος του πρώην αρχηγού του και προσπαθεί με γελοία πορίσματα να επιρρίψει τις ευθύνες στη Ν.Δ. Όμως, τα δραματικά λόγια του Κώστα Καραμανλή, στο διάγγελμά του της 2ας Σεπτεμβρίου 2009, θα τους διαψεύδουν πάντοτε! Η σημερινή ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει τις ίδιες ευθύνες με την προηγούμενη. Άλλωστε, ο Ευάγγελος Βενιζέλος υπήρξε προβεβλημένο μέλος των κυβερνήσεων του Γ.Α.Π. και υποστήριξε πλήρως τις επιλογές του με αντάλλαγμα την -άνευ αντιπάλου- φαρσοκωμωδία της εκλογής του ως νέου αρχηγού!

Με τους χειρισμούς τους τελικά, η κλωστή έγινε πολύ λεπτή και το φορτίο βαρύ. Η εφαρμογή του προγράμματος Σαμαρά για να βγούμε από την κρίση επιστρέφοντας στην ανάπτυξη, δε μπορεί να έχει καμία τύχη αν προσπαθήσει να το εφαρμόσει, πριν καθαρίσει την πολιτική στην Ελλάδα από τον «κόπρο του Αυγεία».

Όσων δλδ, από το 1974 και μετά, κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα, είτε για όφελος ιδίων, είτε για όφελος τρίτων. Αυτοί που διαχειρίστηκαν λάθος τα δημόσια πράγματα, όχι απλά δεν έχουν καμία θέση στην πολιτική, αλλά θα πρέπει να δικαστούν για τις πράξεις τους από «γενναίους» δικαστές και να σταλούν εκεί που τους ανήκει, στη φυλακή ή στο σπίτι τους, σε όποιο πολιτικό κόμμα και αν ανήκουν, είτε είναι στην ενεργή πολιτική, είτε έχουν αποσυρθεί.

Προσωπικά, είμαι της άποψης πως αν δεν σπάσουμε αυγά, δεν κάνουμε ομελέτα. Γνωρίζω πολύ καλά ότι της ίδιας άποψης είναι και ο Πρόεδρος ο κ. Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος είμαι βέβαιος πως με προϋπόθεση την αυτοδυναμία των ερχόμενων εκλογών, θα σπάσει πολλά αυγά σ’ αυτήν αλλά και προς άλλες κατευθύνσεις.

Χριστόφορος Α. Μίχου

Τομεάρχης Κέρκυρας Νέας Δημοκρατίας

Πηγή

Σαμαράς: «Η Ελλάδα θα τα καταφέρει…»

Εκείνο που είναι πράγματι προφανές στην Ευρωπαϊκή κρίση χρέους, είναι πως πολλές χώρες-μέλη της Ένωσης ζούσαν πέρα από τα όριά τους και τις δυνατότητές τους για χρόνια, συσσωρεύοντας χρέη που τελικώς βρέθηκαν εκτός ελέγχου.
Η χώρα μου η Ελλάδα, είναι μια τέτοια περίπτωση μακροχρόνιας δημοσιονομικής αποτυχίας και βρίσκεται ήδη στον πέμπτο χρόνο της ύφεσης. Έχει ήδη χάσει 16-18% του ΑΕΠ της από το 2009.
Περισσότερη ύφεση οδήγησε σε πιο επίμονα ελλείμματα και σε έκρηξη του χρέους.
Η Ελλάδα έχει ήδη εφαρμόσει περιοριστικά μέτρα που φτάνουν το 20% του ΑΕΠ της, για να ελέγξει ένα έλλειμμα που έφτανε το 15% το 2009. Δύο χρόνια αργότερα, και παρ’ όλα τα μέτρα, το ελληνικό έλλειμμα βρισκόταν ακόμα στο 10% στα τέλη του 2011!
Τα τρία τέταρτα των μέτρων για την περιστολή του ελλείμματος οδήγησαν σε περισσότερη ύφεση, όχι σε μικρότερο έλλειμμα…
Στο μεταξύ, το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων έπεσε κατακόρυφα από τα προ της κρίσης επίπεδα. Μετακινήθηκαν απότομα από το ένα άκρο στο άλλο: από υπερβολική κατανάλωση χωρίς επαρκή παραγωγή, σε απύθμενη ύφεση χωρίς επαρκή προσαρμογή. Και χωρίς πραγματική βελτίωση.
Οι Έλληνες πρέπει να κάνουν την προσαρμογή τους, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Αλλά ποια χώρα μπορεί να χάσει τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο; Και ποια δημοκρατία μπορεί να αντέξει τόσο ισχυρό σοκ με τόσο φτωχά αποτελέσματα;
Η πρόσφατη ελληνική εμπειρία δείχνει πως η δημοσιονομική προσαρμογή και οι διαρθρωτικές αλλαγές δεν θα αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα, αν δεν υπάρξει ένα ακόμα ζωτικής σημασία «συστατικό»: μέτρα Ανάκαμψης και βιώσιμης Ανάπτυξης.
Χωρίς Ανάκαμψη δεν μπορείς να πετύχεις πολλά πράγματα. Η κατάσταση,  κατά πάσα πιθανότητα, θα χειροτερέψει…
Αυτό ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα. Χρειάστηκαν 30 χρόνια δημόσιας σπατάλης για να φέρουν το χρέος στο 120% του ΑΕΠ. Κι ύστερα άρκεσαν δύο χρόνια άγριας λιτότητας για να φέρουν το χρέος στο 168% του ΑΕΠ!
Προφανώς η «συνταγή» δεν δούλεψε…
Είμαστε αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Δεν πρέπει να διστάσουμε μπροστά στις δυσκολίες. Δεν πρέπει να αναβάλλουμε πλέον αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να είχαν γίνει από καιρό. Οφείλουμε όμως, να τις κάνουμε πιο αποδοτικές, να εξουδετερώσουμε τις πιο «τοξικές» τους παρενέργειες, εφαρμόζοντας ταυτόχρονα μέτρα Ανάκαμψης.
Χρειαζόμαστε χρόνο μέχρι να δουλέψουν οι διαρθρωτικές αλλαγές και να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας μας. Αλλά δεν μπορούμε να υπονομεύουμε αυτές τις μεταρρυθμίσεις βραχυχρόνια, ενώ περιμένουμε να δουλέψουν μακροχρόνια…
Για παράδειγμα, πόσο «ανταγωνιστική» μπορεί να είναι μια οικονομία όταν οι φορολογικοί της συντελεστές είναι διπλάσιοι από εκείνους των γειτόνων της και πολύ πάνω από τον μέσο όρο των εταίρων της;
Τα τελευταία δύο χρόνια οι μισθοί στην Ελλάδα έπεσαν κατά 15%, αλλά η φορολογική επιβάρυνση αυξήθηκε κατά 50%, το ενεργειακό κόστος αυξήθηκε τέσσερις φορές και δεν υπάρχει πια ρευστότητα στην οικονομία. Ακόμα κι αν οι άνθρωποι δούλευαν… δωρεάν, κανείς δεν θα τους προσλάμβανε σε τέτοιο οικονομικό περιβάλλον.
Πρέπει να επιτρέψουμε την Ανάκαμψη, ώστε να υπάρξει Επανεκκίνηση της Ελληνικής Οικονομίας. Δεσμευτήκαμε να επιτύχουμε τους μακροχρόνιους και ενδιάμεσους στόχους του προγράμματος. Και θέλουμε να τιμήσουμε την υπόσχεσή μας πλήρως. Όμως, όσο βρισκόμαστε καθηλωμένοι σε τέτοια αυτό-τροφοδοτούμενη ύφεση, τόσο περισσότερο θα απομακρυνόμαστε από τους στόχους μας.
Θέλουμε να αντιστρέψουμε αυτή την τάση. Θέλουμε να σπάσουμε αυτό τον φαύλο κύκλο…
Θέλουμε η Ελλάδα να τα καταφέρει. Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα θετικό παράδειγμα, χωρίς προηγούμενο για ολόκληρη την ευρωζώνη.
Για να το επιτύχουμε αυτό, χρειαζόμαστε τη βοήθεια και την κατανόηση των Ευρωπαίων εταίρων μας. Κάποιοι απ’ αυτούς δεν δίστασαν να αποκαλέσουν την Ελλάδα ένα βαρίδι που πρέπει να ξεφορτωθούν…
Κι όμως κινείται!
Είμαι απολύτως βέβαιος, ότι η Ελλάδα δεν είναι «χαμένη υπόθεση»…
Η Ελλάδα δεν είναι «παθητικό» του ευρωπαϊκού «ισολογισμού»…
Είναι πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο!
Η Ελλάδα μπορεί να επιτύχει μιαν εντυπωσιακή επάνοδο στην Ανάπτυξη.

http://www.antinews.gr