Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις...
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλές Ιθάκες, όπως και οι στόχοι που θέτουμε στη ζωή μας. Κάθε φορά που επιτυγχάνουμε ένα στόχο θέτουμε έναν επόμενο και έτσι συνεχίζουμε τις προσπάθειες να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε στη ζωή μας.
Κάθε φορά που φτάνουμε στην Ιθάκη, θέτουμε έναν υψηλότερο στόχο και συνεχίζουμε την πορεία μας προς τη νέα Ιθάκη, προς το νέο στόχο που θέσαμε. Η Ιθάκη, δεν μας προσφέρει τίποτε περισσότερο πέρα από το ταξίδι για να φτάσουμε σ΄ αυτήν. Έστω και γι΄ αυτό όμως αξίζει κάθε προσπάθεια.
Αξίζει όλη μας την αφοσίωση και όλη μας την ευγνωμοσύνη, που μας κρατά σε μια διαρκή εγρήγορση και προσπάθεια για τη χώρα μας, ιδιαίτερα τώρα που περικυκλώθηκε από "Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες".
.. Μ΄ αυτές τις σκέψεις, σας καλωσορίζω στο ιστολόγιό μου και ευελπιστώ αυτός ο χώρος να γίνει χώρος ανταλλαγής απόψεων και προβληματισμών.

20 Ιαν 2018

«Εκεί που κρεμάγαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια»


H χώρα βρίσκεται σε κατάσταση σήψης, όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό απλά δεν θέλει ή είναι τυφλός. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες γεγονότων που δείχνουν ότι δεν είμαστε ούτε κανονική δημοκρατία, ούτε κανονική χώρα.
Όταν ένας άνθρωπος που συνέβαλε στην καταστροφή της χώρας λέει τον πρωθυπουργό μ….α αλλά για να το καλύψει τον λέει «ηλίθιο» και αυτός δεν απαντά τότε τι να πει κανείς. Ο Βαρουφάκης μπορεί να είναι γραφικός αλλά λέει και κάποιες αλήθειες και σίγουρα αυτή είναι τέτοια. Κι όταν ο Τσίπρας του απαντά «έκανα βλακεία με τα πλεονάσματα, θα το πάρω πίσω», δείχνει ότι αυτοί οι τιποτένιοι είχαν την τύχη της χώρας στα χέρια τους.
Αφού κανείς δεν βγαίνει να απαντήσει στον Γιάνη σημαίνει ότι είναι αλήθεια. Που είναι ο κατά τα άλλα λαλίστατος Παππάς να παίξει δύο – τρεις ψαλμωδίες από αυτές που ξέρει;
Άλλο στοιχείο σήψης. Ένας νυν πρωθυπουργός επιτίθεται χωρίς ουσιαστικό λόγο στον προκάτοχό του για το θέμα των Σκοπίων. Και τον κατηγορεί ότι δεν έλυσε το θέμα γιατί ενήργησε μικροκομματικά όταν όλοι ξέρουν πως αν δεν ήταν αυτός θα είχε ονομαστεί η χώρα Μακεδονία πριν από δεκαετίες.
Όμως, ακριβώς γι’ αυτό τον χτυπά. Η αριστερά θα ήθελε να ξεπουληθούν τα εθνικά θέματα γι’ αυτό και δεν της αρέσει κάθε πατριώτης που έχει μάθει να αγωνίζεται για κάτι άλλο πέραν των Εξαρχείων.
Είναι αυτό που λέει ο λαός «εκεί που κρεμάγαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια», όμως, το θέμα είναι η εικόνα που εμφανίζει η χώρα.
Μια εικόνα που θολώνει ακόμη χειρότερο από τις επιθέσεις του Ρουβίκωνα, από τη στάση της Εκκλησίας, από τις ανοησίες με το άγαλμα στο Φάληρο και τους φασίστες που κάνουν ό,τι γουστάρουν.
Από τα ψέματα για την… ευρωστία της οικονομίας και ταυτόχρονα το νέο ψέμα που λέει η κυβέρνηση για την έξοδο από τα μνημόνια. Ακόμη και από τον πόλεμο των μαφιόζων και τη δολοφονία Στεφανάκου ή ακόμη και ότι διόρισε ο Τσίπρας στο γραφείο του τον επικεφαλής του κινήματος ενάντια στα διόδια.
Δεν είναι αυτά μερικά από τα σημάδια παρακμής; Δεν είναι μια αθλιότητα χωρίς τέλος; Δεν αισθάνεστε ότι πνίγεστε σε μια χώρα που μετά από μια οκταετία κρίσης βουλιάζει και δεν δείχνει να είναι σε ανάκαμψη;
Όχι οικονομική, άλλωστε η S&P μας αναβάθμισε! Αλλά υπάρχουν οίκοι που θα αναβαθμίσουν τις αξίες, την κοινωνία, τα ιδανικά, τον πατριωτισμό; Δεν υπάρχουν γιατί η χώρα έχει πιάσει πάτο.
Οι τελευταίοι έσονται πρώτοι, οι ξεφτίλες κυβερνούν, οι ηλίθιοι κάνουν κουμάντο, τα τσουτσέκια έγιναν πολιτικά κουτσαβάκια. Αντίθετα, οι ικανοί, οι ταλαντούχοι, οι αγωνιστές, οι μαχητές, οι πατριώτες είτε έφυγαν, είτε σιώπησαν, είτε τους έφαγε η μετριότητα της Ελλάδας.

Αυτή δεν είναι η πατρίδα που ξέραμε, δεν είναι η χώρα που θέλουμε να ζουν τα παιδιά μας.

Περί Σαμαρά…


Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 κάθε άλλο παρά νεοδημοκράτης ήμουν. Το αντίθετο μάλιστα, και άλλο τόσο. Εκείνα τα χρόνια αντιπαθούσα τον «εφιάλτη» Μητσοτάκη, τα είχα με τους πρασινοφρουρούς του Πασόκ και την θλιβερή κατάντια του, και ήμουν πυρ και μανία με την αεροσυνοδό φιλόσοφο που αργότερα (1993) μάλιστα έγινε η«αόρατη πρωθυπουργός» της χώρας, με σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο του καταβεβλημένου και σκιά του άλλοτε εαυτού του Ανδρέα να την προσκυνάει και να την γλείφει πατόκορφα.
Ακόμη θυμάμαι εμβριθή άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά να αιτιολογούν τις φήμες ότι η Μιμή θα αναλάβει οσονούπω την προεδρία του Πασόκ, αφού είναι ιδιαίτερα μορφωμένη και έχει σπουδάσει και δίπλα στον Κούντερα!!!! Μιλάω για τις εποχές της Βαγγέλως, της Πόπης Κοτοπούλη Τουρλουμπούση και του Κοσκωτά.
Τέλος πάντων… Εκείνη την εποχή, τα πέτρινα χρόνια του Μητσοτάκη όπως τα θυμάμαι εγώ, εκτός από το ειδικό δικαστήριο, ο πολύς κόσμος ασχολούνταν και με το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, που είχε προκύψει μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Ένα θέμα που δεν με πολυέκαιγε (το ομολογώ), μιας και γνωρίζοντας καλά ιστορία και πολιτική φιλοσοφία ήξερα ότι όλα μα όλα είναι σχετικά, όλα είναι ρευστά, και αλίμονο αν δεν είμαστε ρεαλιστές. Ήταν ένα ζήτημα εν ολίγοις, που το είχα ταυτίσει με τον Παπαθεμελή, τον Κούβελα και άλλους υπερπατριώτες «Μακεδονομάχους» της εποχής, που κατά τη γνώμη μου έκαναν καριέρα πάνω στον εθνικισμό, τον οποίο διαχωρίζω κάθετα από τον πατριωτισμό.
Εν πάση περιπτώσει, τότε, υπουργός Εξωτερικών του Μητσοτάκη ήταν ο Σαμαράς. Ένας ακόμη πορφυρογέννητος μεγαλοαστός πολιτικάντης, κατά την γνώμη μου, ο οποίος εκείνα τα χρόνια θεωρούνταν το ανερχόμενο αστέρι της ΝΔ, ο Νο 1 δελφίνος, και γενικά το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας, για την οποία ήταν το καλό δεκάρι… Προσωπικά, δεν μου έκανε κλικ, και άσχετα με τους νεοδημοκρατικούς διθυράμβους για τον απόφοιτο του Χάρβαρντ, για τον εγγονό της Πηνελόπης Δέλτα κλπ. κλπ. εγώ δεν συγκινούμουν. Ήμουν αλλού.
Μάλιστα, έτυχε μια φορά στην εποχή της παντοδυναμίας του, στα πλαίσια της δουλειάς μου, να τον γνωρίσω προσωπικά για ένα δεκάλεπτο, κι αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν η απλότητά του και το χαμόγελό του. Καμία έπαρση κανένας κομπασμός. Όμως ούτε αυτό αρκούσε για να με κάνει να τον συμπαθήσω πολιτικά, αφού είχα ήδη γνωρίσει φιλικότατους «χουντικούς» και βασιλικούς πολιτικούς, παράλληλα με τσαμπουκαλεμένους , αγριωπούς, έτοιμους να σε χαστουκίσουν σοσιαλιστές και αριστερούς, και μάλιστα ονόματα θρύλους της εποχής.
Εκείνο όμως που μου έκανε εντύπωση αργότερα στον Σαμαρά, τότε που έσκασε το μακεδονικό που λέγαμε, ήταν ότι δεν δίστασε ούτε λεπτό να παρατήσει το υπουργιλίκι, να παρατήσει το πολιτικό μέλλον του (που διαγράφονταν λαμπρό), να παρατήσει δηλαδή την καρέκλα για ένα όνειρο… για μια ιδέα… για ένα πείσμα… για την ελληνικότητα της Μακεδονίας δηλαδή. Και μάλιστα χωρίς ο ίδιος να είναι Μακεδόνας (όπως βεβαίως Μακεδόνας δεν ήταν ούτε ο Παύλος Μελάς).
Και έτσι, από κει που ήταν το υπέρλαμπρο αστέρι, κατέληξε στο να τον βρίζει ο κάθε κομματόσκυλος και ο κάθε γαλάζιος αφισοκολλητής, και να του πετάνε μπουλόνια όταν περιόδευε με το νέο κόμμα που έφτιαξε, την Πολιτική Άνοιξη.
Και δεν παραιτήθηκε μόνο από την υπουργική καρέκλα, αλλά παραιτήθηκε και από το βουλευτιλίκι… Εκείνο που σήμερα δεν το παρατάνε ούτε κι αν ονομαστεί η Αθήνα Ισλαμαμπάντ οι κατά τα άλλα πατριώτες αιλυναράδες του συγκαμένου, χώρια οι πούροι αριστεροί του σύριζα, που είναι ικανοί να πουλήσουν μπιρ παρά μέχρι και την Ακρόπολη στους Γερμανούς, αρκεί να πέφτει το μπακίρι κάθε πρώτη του μήνα.
Ο Σαμαράς όμως τα παράτησε όλα αυτά… θυμίζοντας έναν άλλο ιδεολόγο που παράτησε τα πάντα όλα και μάλιστα επανειλημμένα κυνηγώντας ένα όνειρο (έστω λάθος εκ των υστέρων), τον Τσε… Και ο Τσε μπορεί να δολοφονήθηκε, όμως και ο Σαμαράς «εκτοπίστηκε» στην πολιτική «ερημιά», όπως νομίζω έχει πει κι ο ίδιος.
Εν πάση περιπτώσει τα χρόνια πέρασαν, η επίπλαστη ευμάρεια που σήκωνε κάποιες πολιτικές και ιδεολογικές πολυτέλειες τέλειωσε, και το 2009-10 ήρθε η ώρα να ανασκουμπωθούμε, να συνειδητοποιήσουμε ότι το πάρτι τελείωσε, και να δούμε πως θα γλιτώσουμε την χρεοκοπία και τα συσσίτια.
Και εκεί είναι που για μια ακόμη φορά έλαμψε το άστρο του Σαμαρά, και που κι εγώ, πλέον ώριμος ηλικιακά, είδα μαζί με αυτόν πέρα από τις σκιές στον τοίχο της σπηλιάς… την σκληρή πραγματικότητα. Και δεν διαψεύσθηκα… Τουναντίον σήμερα (και από καιρό) εμμένω στην άποψη ότι ο Μεσσήνιος αυτός άνθρωπος με κεφαλαίο το Α υπήρξε ο καλύτερος πρωθυπουργός των τελευταίων 30-40 χρόνων, και ένας από τους καλύτερους όλων των εποχών. Και μάλιστα σε μια σούπερ κρίσιμη φάση για την χώρα, με την πλειοψηφία του λαού και των κομμάτων στα κάγκελα, υποδαυλιζόμενος από τους απατεώνες του σύριζα (και όχι μόνο), με τους δανειστές τοκογλύφους απέναντι, και με συγκυβερνήτες τον Μπένι και τον κυρ Φώτη… Για να μην αναφερθώ στις άτυπες συνιστώσες της ΝΔ, που κάθε άλλο παρά υπέρ του Σαμαρά λειτουργούσαν. Φαντασθείτε δηλαδή αυτός ο άνθρωπος να ήταν πρωθυπουργός σε καλές εποχές, με αυτοδυναμία κλπ. Θα μεγαλουργούσαμε…
Άλλος να ήταν θα τα είχε παρατήσει προ πολλού, αλλά όχι ο Σαμαράς, ο οποίος πάλεψε με τα θηρία και νίκησε όσο μπορούσε να νικήσει, μέχρι που έπεσε σε υπέρτερες δυνάμεις, αυτές του ανίκητου λαϊκισμού, που σήμερα οι υπέρμαχοί του δηλώνουν γερμανοτσολιάδες ή έστω «κοψοχέρηδες».
Και τι μεγαλύτερη επιβεβαίωση για το κατόρθωμα του Σαμαρά από την ομολογία Ντάισελμπλουμ, ότι καλά που έγινε ο Τσίπρας πρωθυπουργός και έτσι μπόρεσε η τρόικα να περάσει όλα αυτά που ήθελε… Άραγε τι σκέφτηκαν οι θρυλικές μπουτούδες της πλατείας Συντάγματος όταν άκουσαν αυτή την δήλωση;
Και έρχεται σήμερα ο στραβοστομιασμένος από την μαγκιά και το θράσος Αλέξης, ο όψιμα ευλαβής, να κατηγορήσει τον Σαμαρά ότι δήθεν «οικοδόμησε την πολιτική του καριέρα πάνω στη Μακεδονία». Ποιος; Ο Αλέξης, ο επονομαζόμενος και «κωλοτούμπας» ή «καρεκλάκιας» ή «συμβιβασμένος» ή «στα τέσσερα» ή τελευταία «σκοπιανοτσολιάς»!
Έλεος δηλαδή κάπου…
YΓ- Η μεγαλύτερη επιβράβευση και δικαίωση για τον Σαμαρά είναι που τον παραδέχονται και τον ψήφισαν κάποιοι μη νεοδημοκράτες, σαν κι εμένα. Διότι το να είναι κάποιος χρόνια ψηφοφόρος και οπαδός κάποιου κόμματος και να ψηφίζει όποιον τυχαίνει να είναι αρχηγός του, δεν μου λέει τίποτα. Αντιθέτως, το άλλο αποτελεί υπέρβαση…

antinews


Επιστολή Μίκη Θεοδωράκη: Δούρειος ίππος του Τίτο τα Σκόπια

  | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ19/01/2018 08:00 |
Στην επιστολή του, μεταξύ άλλων αναφέρει, ότι σε όλη του τη ζωή απέδειξε πόσο πραγματικά ταγμένος είναι στην υπόθεση της ειρηνικής συνύπαρξης των δύο λαών προσθέτοντας ότι «όταν όμως βλέπω την υπόθεση αυτή της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών μας να γίνεται πρόσχημα στα χέρια κάποιων σκοτεινών δυνάμεων που εκμεταλλεύονται τους λαούς και το τελικό αποτέλεσμα να είναι να κινδυνεύει αυτή τη στιγμή η εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μου, δεν είναι δυνατόν να μην αντιδράσω με όλες μου τις δυνάμεις».


Κύριε Νακόσκι,
Υποθέτω ότι είσθε πολύ νέος και επομένως δεν γνωρίζετε ορισμένα γεγονότα που συνέβησαν πριν από πάρα πολλά χρόνια και που εξηγούν τη σημερινή στάση μου στο θέμα των σχέσεων ανάμεσα στους δύο λαούς μας.
Πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν το νεαρό και αδύνατο τότε ΚΚΕ θέλησε να γίνει μέλος της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Μόσχα), το Βουλγαρικό και το Γιουγκοσλαυικό Κομμουνιστικό Κόμμα έθεσαν ως προϋπόθεση για την ένταξή του να δηλώσει ότι συμφωνεί να σχηματισθεί ανεξάρτητο κομμουνιστικό κράτος με το όνομα «Μακεδονία» που να συμπεριλαμβάνει όλη την Βόρειο Ελλάδα.
Οπως ήταν φυσικό, ξεσηκώθηκε θύελλα στην Ελλάδα, που ανάγκασε το ΚΚΕ να αναθεωρήσει αυτή τη θέση. Του έμεινε όμως ένα μεγάλο στίγμα, που νομίζω ότι έσβησε όταν το ΚΚΕ μπήκε στα 1941 επικεφαλής της Αντίστασης κατά των Γερμανών.
Στο τέλος του πολέμου, δημιουργήθηκε η Κομμουνιστική Γιουγκοσλαυία και τότε ο Τίτο έδωσε στο νότιο τμήμα της χώρας, στην περιοχή του Βαρδάρη, το όνομα «Μακεδονία», με την ελπίδα ότι θα μπορούσε να βρεθεί στο μέλλον η ευκαιρία να φτάσουν τα σύνορα της χώρας του στο Αιγαίο.
Το δυστύχημα για τη χώρα μας ήταν ότι μετά την απελευθέρωσή της από τους Γερμανούς οδηγηθήκαμε στον Εμφύλιο πόλεμο κατά τον οποίο η Κυβέρνηση των Αθηνών εξαρτούσε την επιβίωσή της από την βοήθεια των Δυτικών Δυνάμεων. Ηταν εντελώς εξαρτημένη και όπως φάνηκε, ειδικά οι Αγγλοι δεν ήθελαν να ενοχληθεί ο Τίτο, με την ελπίδα ότι θα έκανε αυτό που τελικά έκανε. Δηλαδή να διακόψει τις σχέσεις του με την Μόσχα. Γι' αυτόν τον λόγο οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν διαμαρτυρήθηκαν τότε, ενώ όλος ο κόσμος γνώριζε ότι με το όνομα αυτό ο Γιουγκοσλαύος ηγέτης δημιουργούσε τον Δούρειο Ιππο για να επαναλάβει αυτό που έκανε ως άνθρωπος της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Δηλαδή την δημιουργία της Μακεδονίας του Αιγαίου.

ΤΟΤΕ δημιουργήθηκε ο μύθος της καταγωγής των κατοίκων της περιοχής αυτής από τον Μέγα Αλεξάνδρου με όλα τα γνωστά που περιλαμβάνονταν (και δεν ξέρω αν περιλαμβάνονται ακόμα) και στο Σύνταγμα της χώρας σας. Δηλαδή της Μεγάλης Ιδέας του Αλυτρωτισμού με την οποία γαλουχήθηκαν πολλές γενιές, οι οποίες έχουν συνδεθεί - όπως κι εσείς υποθέτω - με την Ιδέα αυτή ολοκληρωτικά. Κι εγώ τους καταλαβαίνω απολύτως που θεωρούν τον εαυτό τους Μακεδόνες, αφού με τον μύθο αυτόν μεγάλωσαν.
Θα πρέπει όμως να αναγνωρίσετε κι εσείς ότι κι εμείς έχουμε δίκιο όταν με βάση αυτό το όνομα, στέλνετε χάρτες της Μακεδονίας του Αιγαίου που φτάνουν ώς τον Ολυμπο, διατείνεσθε ότι εμείς οι Ελληνες είμαστε κατακτητές της ίδιας μας της συμπρωτεύουσας, της ελληνικής Θεσσαλονίκης κ.λπ. κ.λπ. αμφισβητώντας έτσι την ίδια την ακεραιότητα της χώρας μας.
Πώς λοιπόν ζητάτε από μένα να είμαι… «κοσμοπολίτης» όταν με όλα αυτά τα μυθεύματα κάποιοι επιδιώκουν να ακρωτηριάσουν την πατρίδα μου;
Η Μοίρα όμως, αγαπητέ κύριε Νακόσκι, το έφερε έτσι, ώστε να μάθω από πρώτο χέρι τις δολοπλοκίες της Γιουγκοσλαυικής Ηγεσίας, προκειμένου να γίνω κι εγώ συνεργός σ' αυτή την πολιτική της «Μεγάλης Μακεδονίας». Ηταν τότε που συνέθετα τη μουσική για τη μάχη της Σιουκέσκα και επισκεπτόμουν συχνά την ενιαία τότε Γιουγκοσλαυία, προσκεκλημένος του σ. Τίτο που τόσο θαύμαζα και εκτιμούσα.
Τότε λοιπόν ο ίδιος ο Τίτο μου ζήτησε να γράψω τη μουσική για μια σκοπιανή ταινία. Οταν διάβασα το σενάριο, το οποίο εμφάνιζε εμάς τους Ελληνες ως κατακτητές της Θεσσαλονίκης και καταπιεστές των κατοίκων της, τότε όχι μόνο αρνήθηκα να γράψω τη μουσική αλλά είχα και το θάρρος να έρθω σε έντονη αντιπαράθεση με τον Τίτο. Διότι διαπίστωσα ότι ήταν ο ίδιος που θεωρούσε ότι αφού η Μακεδονία «η δική του» ήταν ιστορική αναγκαιότητα σύμφωνα με τη δική του «κομμουνιστική» αντίληψη, νομιμοποιείτο να δημιουργήσει ένα κομμουνιστικό κράτος σε βάρος μιας χώρας καπιταλιστικής όπως ήταν η Ελλάδα.
Οι σχέσεις μας τότε διαταράχθηκαν, ιδίως όταν του τόνισα ότι δεν έπρεπε αυτός που έθεσε την πατρίδα του πάνω από τη Μόσχα και τον Στάλιν να μη μπορεί να εκτιμήσει τον δικό μου πατριωτισμό που κι εγώ έχω το θάρρος να τον θέτω πάνω απ' όλα.

Στη ζωή μου ολόκληρη απέδειξα, νομίζω, πόσο είμαι πραγματικά ταγμένος στην υπόθεση της ειρηνικής συνύπαρξης των Λαών.
Και δεν έχω κανένα δισταγμό να δηλώσω ότι δεν έχω τίποτα με τον λαό σας που τον αισθάνομαι πολύ κοντά μου, όπως τότε που διηύθυνα τον «Ζορμπά» στα Σκόπια.
Οταν όμως βλέπω την υπόθεση αυτή της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών μας να γίνεται πρόσχημα στα χέρια κάποιων σκοτεινών δυνάμεων που εκμεταλλεύονται τους λαούς και το τελικό αποτέλεσμα να είναι να κινδυνεύει αυτή τη στιγμή η εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μου, δεν είναι δυνατόν να μην αντιδράσω με όλες μου τις δυνάμεις.

Μετά τιμής
Μίκης Θεοδωράκης

15 Ιουν 2017

Ξεχάστε την Ελλάδα που ξέρατε


Το γνωστό πλέον επεισόδιο στο Δίστομο, με τον Μανόλη Γλέζο και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου το γνωρίζετε. Όπως και τις αντιδράσεις που υπήρξαν.
 Κυρίως για το γεγονός ότι όλοι έπεσαν να φάνε την πρώην πρόεδρο της ελληνικής βουλής η οποία μην ξεχνάμε, είχε ψηφιστεί και από τη Νέα Δημοκρατία του Βαγγέλη Μεϊμαράκη στο όνομα κάποιας περίεργης συναίνεσης εκείνων των ημερών.
Το ερώτημα είναι ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο. Η Ζωή με την ακτιβιστική δράση της η οποία δεν έχει σταματήσει από το 2012 και μετά ή ο «ήρωας της Αριστεράς» που βάλθηκε να χαλάσει την πιάτσα;
Γιατί ο Γλέζος παρενέβη και χάλασε το ρυθμό της χώρας αυτής; Ποιος του έδωσε το δικαίωμα να προκαλέσει την ανατροπή κατεστημένων πολλών ετών;
Τι είναι η σύγχρονη Ελλάδα, και κυρίως αυτή που ζούμε από το 2010 και μετά; Είναι μια χώρα όπου όλα είναι χύμα και ο καθένας κάνει ό,τι του γουστάρει. Μια χώρα όπου οι τσαμπουκάδες των αριστερών, κυρίως, ακτιβιστών, έγινε συνήθεια, κάτι το φυσιολογικό.
Είναι μια χώρα όπου οι πολίτες επαινούν και ανταμείβουν με θέσεις στη Βουλή και στην κυβέρνηση ανθρώπους που έγιναν γνωστοί απλά και μόνο επειδή έκαναν επεισόδια. Που πολλές φορές πήραν το νόμο στα χέρια τους, που χτύπησαν πολιτικούς αντιπάλους, που τους προπηλάκισαν, τους έβρισαν προδότες και γερμανοτσολιάδες.
 Που τους κράτησαν ομήρους και τους εξευτέλισαν με την πρώτη ευκαιρία. Άνθρωποι που έγιναν γνωστοί στο Πανελλήνιο μέσα από το διαδίκτυο επειδή έγραψαν την κάθε ανοησία τους ή με τα ψέματά τους κορόιδεψαν τον ελληνικό λαό.
Σε μια χώρα όπου υπάρχει ομάδα στο facebook που πιστεύει ότι υπάρχει διεθνής συνωμοσία που λέει ότι η Γη είναι στρογγυλή κι όχι επίπεδη, τι να περιμένει κανείς;
Προχθές εκατοντάδες οπαδοί του φυγόδικου Σώρρα έκαναν παρέλαση στην Πάτρα, για να μην πούμε για την παρέλαση των gay στην Αθήνα οι οποίοι προπηλάκισαν αστυνομικούς γιατί απλά ήταν… αστυνομικοί;
Τι έκανε δηλαδή η Κωνσταντοπούλου χειρότερο από το γεγονός ότι επί χρόνια υπάρχουν άβατα σε όλη την Ελλάδα και κανείς δεν τα ενοχλεί; Που ολόκληρος υπουργός Προστασίας του Πολίτη ή Δημόσιας Τάξης, απολογείται στο ραδιόφωνο και παραδέχεται ότι στο Μενίδι υπάρχει άβατο και δεν μπορούν να πατήσουν το πόδι τους οι δυνάμεις της τάξης; Κι αυτός ο άνθρωπος, ο… άγιος των Εξαρχείων δεν παραιτείται.
Μια χώρα στην οποία δεν υπάρχει ή δεν εφαρμόζεται κανένας κανόνας. Από τους δρόμους όπου ο κάθε βλάκας παίρνει το τιμόνι με το ένα χέρι και με το άλλο κρατά το κινητό και στέλνει μηνύματα
. Από τους τοίχους που βρομίζουν από τα γκράφιτι και την κάθε βλακεία πολιτικού, επιχειρηματία ή απλού πολίτη που θέλει να διαφημίσει.
Μια Ελλάδα που αφήνει ατιμώρητο τον κάθε Βαρουφάκη ο οποίος βγάζει λεφτά από τη ζημιά που προκάλεσε στην οικονομία. Που ανέχεται τη Ραχήλ Μακρή και την Κωνσταντοπούλου τέσσερα χρόνια μετά τα κάγκελα της ΕΡΤ που φώναζαν για τη… Δημοκρατία.
Μια χώρα όπου ο κάθε βλάκας μπορεί να πάρει μια πέτρα και να την πετάξει στον άλλον, μια μολότοφ και να κάψει κόσμο ή ένα στειλιάρι και να το φέρει στο κεφάλι άλλου επειδή… κάνει διαδήλωση.
Γιατί δηλαδή να κατηγορήσουμε την πορφυρογέννητη Ζωή που έκανε μια διαμαρτυρία εντός των δικών της πλαισίων που δεν τα χαρακτηρίζει και η λογική; Η Κωνσταντοπούλου έτσι έμαθε έτσι κάνει. Και μην ξεχνάμε. Σύντροφος του Αλέξη και της παρέας του ήταν, μαζί τα κάνανε μέχρι το 2015.
Αυτός που είναι εκτός ελληνικής γραμμής είναι ο υπερήλικας Μανόλης Γλέζος. Τι θέλει δηλαδή; Να μάθει στους Έλληνες συμπεριφορά, φιλοξενία, πολιτική αβρότητα και σοβαρότητα;
Ποιος είστε κύριε Μανόλη που πάτε κόντρα στο… πεπρωμένο της Ελλάδας; Σ’ αυτό που χτίστηκε με τόσο κόπο και με τόσους αγώνες, κυρίως από την αριστερά της τζάμπα μαγκιάς και της εκ του ασφαλούς διαμαρτυρίας;
Στο Καιάδα λοιπόν ο Γλέζος, ακόμη κι αν κατέβασε την ελληνική σημαία. Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι κι ο ίδιος χρησιμοποιήθηκε όσο λίγοι από τον Τσίπρα, όταν τον έβαζαν στην πρώτη γραμμή των διαμαρτυρομένων.

Η Ελλάδα ανήκει στη Ζωή, στον Αλέξη, στον Καμμένο, στον Σώρρα, στον κάθε ημίτρελο, ψεκασμένο, μπαχαλάκια. Η Ελλάδα εδώ και καιρό δεν ανήκει στους πραγματικούς Έλληνες της προκοπής, της νοικοκυροσύνης, της ελπίδας, της δημιουργίας. Αυτήν ξεχάστε την για πολλά χρόνια.

antinews.

11 Ιουν 2017

Μακάρι...

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Ας συμφωνήσουμε σε μια τραγική διαπίστωση. Ωστόσο, πολύ χρήσιμη για να κατανοήσουμε το αδιέξοδο της χώρας.

Η Αριστερά έπρεπε να  κερδίσει τον Εμφύλιο! Θα είχαμε ξεμπλέξει για πάντα. Η χώρα θα ξέφευγε από τη σοσιαλιστική φαντασίωση  οριστικά. Θα μου πεις,  μπορεί να χάναμε τη Μακεδονία, τη Θράκη και τα νησιά…
Το ρίσκο θα ήταν μεγάλο. Αν όμως επιβιώναμε θα κερδίζαμε την ελευθερία μας.

Πρώτον, θα είχαν διαλυθεί οι παλιές δομές του «κατσαπλιάδικου» ψευδοαστικού κρατισμού και στην θέση του, μετά το 1990, θα χτίζαμε από την αρχή, μία φιλελεύθερη αστική δημοκρατία. Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι οι νέοι  θα είχαν  γλιτώσει από μία εστία ιδεολογικής σήψης και δεν θα ήθελαν να ακούσουν για σοσιαλισμό.

Δεν έγινε όμως έτσι. Και τις συνέπειες τις ζούμε σήμερα. Πέρασαν δεκαετίες αλλά η  λύσσα των «ηττημένων» για διάλυση της κοινωνίας δεν γιατρεύτηκε.

Στην Παιδεία, στην οικονομία, στους θεσμούς, στην τοπική αυτοδιοίκηση. Όσο και να θέλεις να τους δικαιολογήσεις, όσο και να τους καταλογίσεις κάποια καλή διάθεση, πολύ γρήγορα καταλαβαίνεις ότι οι προθέσεις είναι σαφείς: ακυβερνησία, αποδόμηση και παράδοση κάθε συστήματος σε ένα είδος «δημιουργικής αδράνειας» μέχρι να παραδοθεί στο μπάχαλο και στην απραξία.

Προωθούν και το πιθανότερο είναι να την ψηφίσουν τον Σεπτέμβριο, την καθιέρωση της απλής αναλογικής στους δήμους και στις περιφέρειες, με νομοθετική ρύθμιση, ενταγμένη στο συνολικό πλαίσιο αλλαγών του «Καλλικράτη». Στον δεύτερο γύρο θα ισχύει ό τι και σήμερα (50+%) αλλά οι δημοτικές και περιφερειακές παρατάξεις θα εκπροσωπούνται στα συμβούλια με βάση τον αριθμό των εδρών που θα εξασφαλίζουν από τον α' γύρο.

Για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει αυτό, μπορεί να ρίξει μια ματιά στα πανεπιστήμια. Η ΔΑΠ βγαίνει πρώτη δύναμη με ποσοστά που σε μερικές σχολές, ξεπερνούν το 40% αλλά μετά την απομάκρυνση από την κάλπη, οι σχολές διοικούνται από τους «επαναστάτες» της ισχνής μειοψηφίας!

Δεν θέλει μεγάλη φαντασία να προβλέψεις πώς οι «αντισυστημικές» παρατάξεις ακροαριστερών και ακροδεξιών «ακτιβιστών» δεν θα επιτρέπουν να ληφθεί καμία απόφαση. Πως τα λούμπεν στοιχεία κάθε τοπικής κοινωνίας θα πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, ισοπεδώνοντας τα πάντα και σπρώχνοντας στην τρέλα τον δήμαρχο!

Τι λέτε; Δεν το ξέρουν ότι έτσι θα δημιουργηθεί ζούγκλα; Μα αυτό ακριβώς, θέλουν. Η πρόταση έρχεται από τον «βαθύ» ΣΥΡΙΖΑ του 3% και των παλαιών συνιστωσών. Αυτών που ξέρουν καλά που θα βρίσκονται μετά το 2019 και επενδύουν στην ενίσχυσή τους, με κάθε τρόπο.

Το γονίδιο των «φασιστικών» μειοψηφικών ομάδων της Αριστεράς προβλέπει ανέκαθεν μηχανισμούς επιβίωσης, δια μέσου της φθοράς των άλλων. Γι΄αυτούς δεν υφίστανται πλειοψηφίες αλλά μόνο πεφωτισμένες αντιεξουσιαστικές ελίτ που ανατρέπουν τα πάντα στο δρόμο προς τη γη της επαγγελίας. Τη δικτατορία και την επιβολή του ολοκληρωτισμού!

Το απαράδεκτο αυτό σχέδιο για τους δήμους, έρχεται, εν τω μεταξύ, στην εποχή που νέοι και δραστήριοι άνθρωποι έχουν εκλεγεί στις περισσότερες πόλεις της χώρας. Ανεξάρτητοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες, απαλλαγμένοι από τις αλυσίδες των κομμάτων έχουν ανοίξει το δρόμο για ένα καλύτερο αύριο στην τοπική αυτοδιοίκηση. Και ξαφνικά θα βρεθούν απέναντι σε σταλινικούς μπαχαλάκηδες, σε νεοναζί η σε κομπλεξικούς που η μόνη τους επιδίωξη θα είναι να ανατρέπουν αποφάσεις και να δημιουργούν ακυβερνησία.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η αριστερή «παιδαγωγική»  έχει δημιουργήσει  γενιές και γενιές «τοξικών» ανθρώπων, στρατευμένους στην αποσύνθεση της αστικής δημοκρατίας.

Μόνη λύση η αντίδραση δημάρχων και περιφερειαρχών μέσα στο καλοκαίρι.

Πριν είναι πολύ αργά για τις πόλεις τους.

Αλλά είπαμε. Μακάρι να είχαν κερδίσει τον Εμφύλιο. Μακάρι να είχαν νιώσει στο πετσί τους τι θα πει πόνος και εξευτελισμός από τους κόκκινους «παράδεισους» της «θρησκείας» τους. Για μερικές δεκαετίες κόλασης, η χώρα θα είχε κερδίσει αιώνες προόδου και ευημερίας.
liberal

4 Απρ 2017

Ο μύθος του αριστερού καλλιτέχνη

Δημοσιεύτηκε στις 20/03/2017 στην κατηγορία Ψαρέψαμε...
Ο Ρένος Χαραλαμπίδης είναι μια μοναδική περίπτωση στον καλλιτεχνικό χώρο. Σκηνοθετης, ηθοποιός, Σεναριογραφος, παρουσιαστής, εκφωνητής, μουσικός, έχει περάσει λίγο- πολύ από όλες τις θέσεις. Παρ’ όλα αυτά, δεν παύει να μας εκπλήσσει… Ο Ρένος είναι επίσης και ένας καλλιτέχνης που έχει κυνηγηθεί, όπως επίσης και πολλοί άλλοι, από διαδυκτιακά trolls, για τις πολιτικές του απόψεις. Σε ένα εξαιρετικό άρθρο του, γράφει για το «μύθο του αριστερού καλλιτέχνη», στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, θέτοντας τα δικά του ερωτήματα. 
*****


Πάντα με έβαζαν σε σκέψεις τα γνωστά λόγια του Xατζιδάκι πως «στην Ελλάδα για να κάνεις καριέρα πρέπει να είσαι ή αριστερός ή ομοφυλόφιλος. Εγώ πάντως αριστερός δεν είμαι». Η Αριστερά έχει δώσει μεγάλους καλλιτέχνες. Οπως και η Δεξιά. Οπως και ο χώρος των ανένταχτων ή πολιτικά ηλιθίων που κινήθηκαν σε κάθε είδους άκρα. Πώς έφτασε όμως η Αριστερά να μονοπωλεί τον πολιτισμό; Θα έλεγε κάποιος ότι φταίνε οι ενοχές της Δεξιάς για τον εμφύλιο πόλεμο. Η Αριστερά δεν έχει ενοχές. Λες και σε έναν εμφύλιο η βαρβαρότητα έχει μονοπώλιο. 

Ανήκω στη γενιά όπου στο σχολείο δεχτήκαμε την αριστερή κατήχηση. Μάθαμε εμμέσως πλην σαφώς ότι οι δεξιοί είναι «συντηρητικοί». Δεν είχαν «ευαισθησίες», γι’ αυτό και δεν υπήρξε κανείς καλλιτέχνης αξιόλογος από αυτούς. Μιλάω για τη δεκαετία του ’80 και του ’90.

Εζησα την εφηβεία μου με την Αριστερά να ταυτίζεται με το απόλυτο καλό και τη Δεξιά με το απόλυτο κακό. Η καλλιτεχνική ζωή ανήκε μόνο στην Αριστερά, ενώ στη Δεξιά δόθηκε το σκυλάδικο.

Στο πανεπιστήμιο τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο αναγκαστικά αριστερά. Σε παρακολουθήσεις του μαθήματος Νεοελληνικής Λογοτεχνίας άκουσα καθηγητή να λέει από την έδρα ότι ο Σεφέρης δέχτηκε κυβερνητικά αξιώματα από δεξιές κυβερνήσεις γιατί ήταν δειλός!

Μπήκα στον καλλιτεχνικό χώρο σε μια εποχή όπου όποιος δεν δήλωνε αριστερός ήταν ύποπτος. Επίσης, όποιος δήλωνε αριστερός ήταν αυτόματα και «φωτισμένο μυαλό» και «ενδιαφέρον». Επιβλήθηκε μια καλλιτεχνική δικτατορία της Αριστεράς. Η «δίωξη» όσων δεν δήλωναν αριστεροί ήταν να χαρακτηριστούν το λιγότερο γραφικοί. Στον καλλιτεχνικό χώρο αριστερός σήμαινε πρωτοπόρος ακόμα και αν έκλεινε το μάτι στον αυταρχισμό.

Μετά άρχισα να έχω απορίες. Κανείς αριστερός δεν μπορούσε ξεκάθαρα να ερμηνεύσει γιατί μεγάλοι καλλιτέχνες αποδρούσαν προς τον δυτικό κόσμο. 

Γιατί, ενώ στην Αμερική το φιλελεύθερο σύστημα άνοιγε τον δρόμο ακόμα και σε έναν απόγονο σκλάβων που έπαιζε καλή κιθάρα να γίνει ο B.B. King και να κατακτήσει τον κόσμο, δεν συνέβαινε και το αντίστοιχο στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Γιατί κανένας αριστερός καλλιτέχνης του δυτικού κόσμου δεν πήγε να ζήσει και να δημιουργήσει στο ανατολικό μπλοκ;

Επαθα σοκ όταν θρησκόληπτοι επιτέθηκαν στον «Τελευταίο πειρασμό» του Σκορσέζε, το οποίο όμως δεν συγκρίνεται με το σοκ που έπαθα όταν είδα τους αριστερούς «προοδευτικούς» να σπάνε τα σινεμά που έπαιζαν την «Ελένη» του Γκατζογιάννη με τον Μάλκοβιτς. Μια ταινία που αφηγούνταν την ιστορία μιας γυναίκας στον Εμφύλιο που βρέθηκε στην «άλλη» πλευρά.

Επρεπε να ενηλικιωθώ καλλιτεχνικά και υπαρξιακά για να διαπιστώσω ότι τα τραγούδια του Θεοδωράκη που ενέπνευσαν τους Ελληνες κάθε παράταξης αγαπήθηκαν γιατί είχαν τη μελωδία ενός αριστερού και την ποίηση ενός δεξιού. Και αναφέρομαι και στον Ελύτη και στον Σεφέρη.

Σε κάποια στιγμή της νεότητάς μου άρχισα να ανακαλύπτω το «αδιανόητο»: ο Χορν ήταν δεξιός! Ο Ζαμπέτας είχε κατηγορηθεί για δεξιός.

Ο Κακογιάννης ήταν ξεκάθαρα φιλελεύθερος. Εμαθα για τη δολοφονία της μεγάλης ηθοποιού του Εθνικού Θεάτρου Ελένης Παπαδάκη στα Δεκεμβριανά. 

Αν ανήκε στην Αριστερά, σίγουρα θα τη θρηνούσαμε ακόμα. Μεγάλο ήταν και το σοκ μου όταν διαπίστωσα ότι στον χώρο του ρεμπέτικου υπήρχαν βασιλόφρονες όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης. Δεν είχα συνειδητοποίηση ότι ο δίσκος «Ρεμπέτικο» σε μουσική Ξαρχάκου και στίχους Γκάτσου ήταν δημιούργημα καλλιτεχνών που δεν είχαν καμιά σχέση με την Αριστερά.

Κάποτε έτυχε να ακούσω τον Θεοδωράκη να λέει ότι όταν ήταν εξόριστος στην Ικαρία και κυκλοφόρησαν δίσκοι του με μπουζούκι, δέχτηκε επιπλήξεις από τους συντρόφους του. Θεωρούσαν το μπουζούκι όργανο της αστικής παρακμής.

Τελικά τι σημαίνει να είσαι αριστερός καλλιτέχνης; Δεν ξέρω. Σίγουρα κάτι εύκολο. Δηλώνεις πως είσαι με τους «καλούς», άρα οι άλλοι με τους «κακούς». Λες και η ζωή είναι σπαγγέτι γουέστερν.

Επειδή προφανώς τους αριστερούς καλλιτέχνες θα τους ξέρει καλύτερα ένας αριστερός πνευματικός άνθρωπος, θα ήθελα να δώσω τον λόγο στον ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη:

«Στο ξενοδοχείο Macedonia
πλάγιασα σε μεταξωτά σεντόνια
είχανε και μεταξωτές κουβέρτες
κι είπα: φέρτες.
Είπα και στη ρεσεψιονίστα
πως μ’ έπιασε μεγάλη νύστα.
Θέλω άνεση σουίτας
είμαι ποιητής της ήττας
»

Πώς θα διορθωθεί η ζημιά του Τσίπρα…


Πώς θα διορθωθεί η ζημιά του Τσίπρα…

Του Θανάση Κ.




Μιλάμε για τη ζημία που έκανε αποκλειστικά η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αποκλειστικά με δική του ευθύνη, ανεξάρτητα από την κρίση που προϋπήρχε.
Κρίση που εξ αιτίας του «βάθυνε» (σε ένταση και σε οδύνη), αλλά και «μάκρυνε» (σε διάρκεια)…
Συνολικός «λογαριασμός»: 109 δισεκατομμύρια!
-50 από πρόσθετη επιβάρυνση δημοσίου χρέους…
-12 δισεκατομμύρια από απώλεια διαθεσίμου εισοδήματος, λόγω των πρόσθετων μέτρων λιτότητας που πάρθηκαν (αφού αφαιρεθούν τα μέτρα που ζητούσαν από την προηγούμενη κυβέρνηση, ύψους 1,6 δισεκατομμυρίων για τη διετία 2015-16)…
-14 δισεκατομμύρια από απώλεια διαθεσίμου εισοδήματος που χάθηκε γιατί ματαιώθηκε η ανάπτυξη, που όλοι οι διεθνείς οργανισμοί (συμπεριλαμβανομένου του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ) προέβλεπαν για την Ελλάδα τη διετία 2015-16 (Αφού αφαιρεθούν τα φορολογικά έσοδα για τα δύο αυτά χρόνια).
-33 δισεκατομμύρια από εκροή καταθέσεων από το τραπεζικό μας σύστημα λόγω Τσίπρα, Βαρουφάκη και capital controls (Η εκροή καταθέσεων που προκάλεσε ο Τσίπρας ήταν μεγαλύτερη - ξεπερνά τα 40 δισεκατομμύρια - αλλά 7 δισεκατομμύρια είχαν «φύγει» στην προεκλογική περίοδο κι αυτά του τα «χαρίζουμε»…).
Αυτό το άθροισμα – 109 δισεκατομμύρια! – είναι πολύ «συντηρητικό», και μόνο μέχρι στιγμής.
Κι όλα τα επί μέρους στοιχεία του αφορούν εξελίξεις που ο Τσίπρας προκάλεσε. Που ΔΕΝ προϋπήρχαν!
Και που δεν θα συνέβαιναν, αν δεν είχε επιβάλει εκλογές το Γενάρη του 2015:
--Ούτε Τρίτο Μνημόνιο θα υπήρχε (μας είχαν ήδη εγκρίνει να βγούμε από τα Μνημόνια και μας είχαν δώσει «πιστοληπτική γραμμή στήριξης» για να δανειζόμαστε άφοβα και φτηνά απ τις διεθνείς αγορές)…
--Ούτε capital controls θα είχαν επιβληθεί, ούτε νέα ανακεφαλαίωση των τραπεζών (το τραπεζικό μας σύστημα ήταν πλήρως κεφαλαιοποιημένο ήδη από τον Νοέμβριο του 2014 και με τη «βούλα» του ESM, του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης).
--Ούτε πρόβλημα θα είχαμε με τη βιωσιμότητα του χρέους (το ΔΝΤ και τότε και αργότερα, υποστηρίζει πως το Νοέμβριο του 2014 το Χρέος μας ήταν πλήρως «σε τροχιά βιωσιμότητας» και το 2022 θα έφτανε στο 104,6% του ΑΕΠ! Ενώ μετά τον Ιούλιο του 2015 το ΔΝΤ θεωρεί το χρέος μας: «εξαιρετικά ΜΗ βιώσιμο» πια! Και το προβλέπει στο 170% του ΑΕΠ το 2022).
--Ούτε πρόβλημα με υπέρ-φορολόγηση θα είχαμε, αφού η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά ήδη μείωνε φόρους, χωρίς πρόβλημα για τα πλεονάσματα.
--Ούτε πρόβλημα με την ανάπτυξη υπήρχε επί Σαμαρά, αφού στο τρίτο τρίμηνο του 2014 η Ελλάδα είχε, με βάση τα επίσημα στοιχεία της Eurostat, την υψηλότερη ανάπτυξη της Ευρωζώνης (!) κι έκλεισε τη χρονιά εκείνη με θετικό πρόσημο, ενώ για τις επόμενες χρονιές όλοι προέβλεπαν 2,9% ανάπτυξη για το 2015 και 3,7% ανάπτυξη για το 2016 και πάνω από 3,2% για τα επόμενα χρόνια κατά μέσον όρο.
Ενώ επί Τσίπρα η χώρα ξαναγύρισε στη στασιμότητα και την ύφεση…
Και σήμερα, το 2017 το ΑΕΠ μας θα πλησίαζε τα 200 δισεκατομμύρια!
Ενώ τώρα μένει καθηλωμένο στα 183 δισεκατομμύρια.
--Ούτε πρόσθετη λιτότητα θα είχαμε, αφού το μέγιστο που ζητούσε η Τρόϊκα τότε (Νοέμβριος του 2014, πάντα) ήταν 1,6 δισεκατομμύρια, από τα οποία η κυβέρνηση Σαμαρά τους είχε καλύψει τα 0,9 δισεκατομμύρια (email Χαρδούβελη)! Κι αυτά για όλη την περίοδο μέχρι ΚΑΙ το 2016! (Μετά έτσι κι αλλιώς η ανάπτυξη θα άφηνε και «υπέρβαση» στόχου…).
Ενώ ο Τσίπρας ήδη πήρε πρόσθετα μέτρα 9,2 δισεκατομμυρίων και του ζητάνε άλλα 3,6 δισεκατομμύρια.
Όλα αυτά δημιουργήθηκαν επί Τσίπρα και εξ αιτίας του.
Βεβαίως η κρίση προϋπήρξε.
Αλλά στα τέλη του 2014 όλα έδειχναν και όλοι παραδέχονταν πως είχε αρχίσει να ξεπερνιέται.
Και η Ελληνική οικονομία είχε μπει σε ανοδική τροχιά από κάθε άποψη…
Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ την ξανά-σπρωξε σε κρίση…
Κι αυτό δεν συγχωρείται…
Γιατί στοίχισε στους Έλληνες - μέχρι στιγμής και κατά τους μετριοπαθέστερους υπολογισμούς - 109 δισεκατομμύρια!
Αυτή είναι η αλήθεια.
Κι όσο περνάει ο χρόνος ο λογαριασμός μεγαλώνει…
Γι’ αυτό και πρέπει να φύγει ο Τσίπρας! Αμέσως…
Και να επανέλθει η χώρα στο δρόμο που ήδη είχε μπει από την προηγούμενη κυβέρνηση. Όσο αυτό είναι εφικτό πλέον. Και όσο χρόνο χρειαστεί για να γίνει…
Το πρόβλημα, λοιπόν, σήμερα, δεν είναι τι θα κάνουν «οι άλλοι» (Θα δούμε αμέσως πιο κάτω τι πρέπει να κάνουν οι «άλλοι»…).
Όμως, οι «άλλοι» ήδη έδειξαν, τη διετία 2012-14, τι μπορούν να κάνουν.
Το πρόβλημα είναι να σταματήσει το καταστροφικό έργο του Τσίπρα…
Κι όσο γρηγορότερα σταματήσει, τόσο το καλύτερο…
Το… «ταξίμετρο» της ζημιάς «γράφει» συνέχεια…
Ήδη φτάσαμε στα 109 δισεκατομμύρια!
Σταματήστε να κατέβει… ο Τσίπρας!
Η Ελλάδα που θα προκύψει μετά την εκδίωξη Τσίπρα από τη διακυβέρνηση, μπορεί να βάλει στόχο να βγει οριστικά από τα μνημόνια το 2020!
Όποιος σας πει πως αυτό είναι εφικτό νωρίτερα, σας λέει ψέματα…
Και μέχρι τότε να έχει καλύψει τη μισή περίπου απώλεια από τα προ της κρίσης επίπεδα (Και σε μια τριετία ακόμα, να ξεπεράσει τα προ του 2008 επίπεδα).
Και η ανεργία της να βρεθεί τότε κοντά στα μέσα ευρωπαϊκά επίπεδα (και σε μια τριετία ακόμα να βρεθεί πολύ χαμηλότερα).
Όλα αυτά προϋποθέτουν μεσοσταθμικό ρυθμό αύξησης 3,2% για τα επόμενα χρόνια (και κάτω από το 1% φέτος).
Δηλαδή τον ίδιο ρυθμό ανάπτυξης ή και λιγότερο ακόμα, απ’ όσο προβλέπουν οι διεθνείς οργανισμοί για μια χώρα που βγαίνει από την κρίση, αφού κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις (Η Ιρλανδία έπιασε πέρσι… 30%, αλλά εδώ δεν μιλάμε για τέτοια νούμερα, είμαστε πολύ πιο «μετριοπαθείς»).
Και σίγουρα αυτό σημαίνει επτά πράγματα (τουλάχιστον):
* Πρώτον, εμπροσθοβαρώς όλες οι μεταρρυθμίσεις! Αυτές που μας ζητούν σήμερα. Αλλά κι αυτές που δεν μας ζητούν…
Εργασιακά, οπωσδήποτε! Και διοικητική μεταρρύθμιση στο δημόσιο.
Η βάση του «ηλεκτρονικού κράτους» που άρχισε να δημιουργείται επί κυβέρνησης Σαμαρά και εγκαταλείφθηκε επί Τσίπρα, είναι πολύ ισχυρό εργαλείο για να επισπεύσει τα πράγματα.
*Δεύτερον, μείωση προσωπικού στο δημόσιο! Οπωσδήποτε! Χωρίς αυτό δεν δημιουργείται «δημοσιονομικός χώρος» για αληθινές μειώσεις φόρων και ασφαλιστικών εισφορών που είναι απαραίτητες για να υπάρξει σημαντικό αναπτυξιακό άλμα τα επόμενα χρόνια…
Τρόποι να γίνει η μείωση προσωπικού στο δημόσιο υπάρχουν πολλοί. Κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν σε βάθος πενταετίας. Κάποια άλλα όμως, πρέπει να γίνουν άμεσα: Όπως η απομάκρυνση όσων προσελήφθησαν παράνομα και χωρίς ΑΣΕΠ την τελευταία διετία. Είναι γύρω στις 80 χιλιάδες (μαζί με τους «επίορκους» που… επαναπροσλήφθηκαν)! Και η απομάκρυνσή του 75% από αυτούς, φέρνει εξοικονόμηση κοντά στο ένα δισεκατομμύριο! Άμεσα…
Η μείωση στο δημόσιο μπορεί να φτάσει τις 250 χιλιάδες μέσα σε πενταετία! (Είχε γίνει μείωση 90 χιλιάδων στα δυόμιση χρόνια Σαμαρά!).
Μπορεί να γίνει με εξήντα χιλιάδες σε πρώτη φάση, απαρέγκλιτη εφαρμογή του «ένας προσλαμβάνεται για κάθε 5 που συνταξιοδοτούνται» τα επόμενα χρόνια (σύνολο 130 χιλιάδες), συν άλλες 12-15 χιλιάδες απολύσεις το χρόνο, επί πέντε χρόνια, από κατάργηση θέσεων του δημοσίου και ευρύτατη αξιολόγηση προσωπικού.
Σε 5 χρόνια η εξοικονόμηση που θα έχει γίνει από τη μισθοδοσία του δημοσίου θα ξεπερνά τα 4 δισεκατομμύρια ετησίως!
(Και οι μείωση προσωπικού στο δημόσιο πρέπει να συνδυαστεί με ταυτόχρονη μείωση φόρων στον ιδιωτικό τομέα. Για να καμφθούν οι αντιδράσεις…)
* Τρίτον, εμπροσθοβαρές πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων! Αυτές που είχε ήδη ξεκινήσει η κυβέρνηση Σαμαρά, τις υπέγραψε και στη συνέχεια τις μπλόκαρε ο Τσίπρας (Ελληνικό, ΔΕΣΦΑ, αεροδρόμια) ή τις μπλόκαρε εξ αρχής ο Τσίπρας (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ), ή και δεν είχαν προλάβει να «ωριμάσουν» προηγουμένως (υποδομές, τραίνα, λιμάνια, «παράκτιο μέτωπο» κλπ).
Όλα αυτά μαζί μπορούν να φέρουν πάνω από 20 δισεκατομμύρια σε πέντε χρόνια! Συν τη δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας που θα προκύψει. Και μιλάμε για υγιείς θέσεις εργασίας, όχι για προγράμματα… «δίμηνης» απασχόλησης!
* Τέταρτον, μεγάλη μεταρρύθμιση στις πληρωμές. Με συμψηφισμούς οφειλών από και προς το κράτος, αλλά και μεταξύ των ιδιωτών (εκκαθαρίσεις ΦΠΑ κλπ.) Πράγμα που είχε ήδη προχωρήσει αρκετά το Νοέμβριο του 2014 (είχαν γίνει οι σχετικές ηλεκτρονικές πλατφόρμες) και δεν εφαρμόστηκε ποτέ!
Και που ισοδυναμεί με άτυπη και συνεχή «ένεση ρευστότητας» στην αγορά, αλλά και με εφ’ άπαξ σβήσιμο προστίμων, μια που πολλές «οφειλές» των ιδιωτών είτε προς το κράτος είτε προς τις τράπεζες οφείλονται στο ότι το ίδιο το κράτος δεν πληρώνει τις δικές του οφειλές. Και βάζει πρόστιμα από πάνω, στους ιδιώτες που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
Κι αυτό για να λειτουργήσει προϋποθέτει ακόμα, ότι εμπροσθοβαρώς θα πληρωθούν οι οφειλές του κράτους προς τους ιδιώτες, με χρήματα που θα δανειστεί η επόμενη κυβέρνηση αμέσως.
Οι οφειλές αυτές του κράτους κανείς δεν ξέρει σήμερα πόσες είναι:
--Η κυβέρνηση λέει 4-4,5 δισεκατομμύρια (3,5 δισεκατομμύρια το Φεβρουάριο, αλλά ανέβηκαν).
Η Κομισιόν λέει γύρω στα 5 δισεκατομμύρια (4 το Φεβρουάριο).
Το ΔΝΤ κοντά στα 7,5 δισεκατομμύρια (6,5 το Φεβρουάριο).
Αν αυτά τα δανειστούμε αμέσως και τα ξεπληρώσουμε στους δικαιούχους μέσα στο χρόνο, ο «πολλαπλασιαστής» τους είναι πολύ μεγάλος και το αποτέλεσμα στο ΑΕΠ θα γίνει αμέσως αισθητό (χώρια που θα επεκταθεί και την επόμενη χρονιά)…
Αν κάτι καινούργιο πρέπει να διαπραγματευθεί η επόμενη κυβέρνηση είναι η άμεση αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών (arrears).
* Πέμπτον, και σημαντικότερο ίσως. Το έχουμε ήδη υπονοήσει: Φορολογική μεταρρύθμιση! Που όχι μόνο θα ανακουφίσει άμεσα, αλλά θα θέσει και στόχο για περαιτέρω μειώσεις φόρων τα επόμενα χρόνια. Και των ασφαλιστικών εισφορών!
Με στόχο σε μια πενταετία το ΦΠΑ να είναι μεσοσταθμικά γύρω στο 15% (τώρα είναι σχεδόν 20%), ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής εισοδήματος να μη ξεπερνά το 35% (τώρα είναι 45%), και ο φόρος κερδών να πέσει στο 15% (από 29% σήμερα). Και να έχει μειωθεί κάτω από 50% η «προκαταβολή» φόρου…
Αυτά όλα δεν μπορούν να γίνουν «με τη μία». Αλλά μπορούν να ξεκινήσουν άμεσα και να κλιμακωθούν στην επόμενη πενταετία. Όσο μάλιστα υποκινούν ανάπτυξη, τόσο θα κάμπτονται και οι όποιες αντιρρήσεις της Τρόϊκας.
(Το απέδειξε αυτό και η πολιτική Σαμαρά με τη μείωση του ΦΠΑ στην Εστίαση το 2013 και τη μείωση της Εισφοράς Αλληλεγγύης και του φόρου Πετρελαίου του 2014…)
Μόνο με μειώσεις φορολογικών συντελεστών μπορεί να γίνει διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Γιατί το σημερινό σύστημα υποκινεί τους πάντες για φοροδιαφυγή (και εισφοροδιαφυγή).
* Έκτον, αποκατάσταση του νόμου και της τάξης.
--Με πρώτο στόχο να «καθαρίσουν» τα Εξάρχεια μέσα στη χρονιά!
--Να επανέλθει η ποινικοποίηση της κουκούλας.
--Να «σφραγίσουν» τα σύνορα και πάλι.
--Να μαντρωθούν οι λαθρομετανάστες και να αρχίσει ταχύτατα η «επαναπροώθησή» τους στις χώρες καταγωγής τους. Με διευρυμένη εφαρμογή του συστήματος «Αμυγδαλέζα» (που δούλεψε απόλυτα τη διετία 2012-14).
--Να επανέλθουν οι φυλακές υψίστης ασφαλείας.
--Αλλά και να αλλάξει το σύστημα απονομής δικαιοσύνης. Για να τελεσιδικεί το 80% των υποθέσεων μέσα στο χρόνο και το 20% μέσα σε διετία το πολύ.
Όπως συμβαίνει παντού στον κόσμο.
* Έβδομον, η επόμενη κυβέρνηση, εφ’ όσον βέβαια έχει αυτοδυναμία, να ψηφίσει αμέσως ένα εκλογικό νόμο όπως ο σημερινός: Που εξασφαλίζει σταθερή διακυβέρνηση με ποσοστά γύρω στο 38%.
--Είτε με διατήρηση του μπόνους των 50 εδρών (χωρίς το οποίο δεν θα έστεκε καμία κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια)
--ή/και με μικρότερο μπόνους αλλά παράλληλη αύξηση του ορίου εισόδου στο 4% ή στο 5% (όπως είναι στη Γερμανία).
Ώστε να απομακρυνθεί για πάντα το χάος της απλής αναλογικής.
Κι αν δεν προκύψουν οι 200 ψήφοι που είναι απαραίτητες για να ακυρωθεί η απλή αναλογική αμέσως, ας θεσπιστεί τουλάχιστον σωστό σύστημα από τώρα.
Έστω και για τη… μεθεπόμενη φορά!
Αν χρειαστεί μελλοντικά, ας γίνουν διπλές εκλογές. Για μια φορά μόνο!
Ώστε να καταλάβουν όλοι τι «τρελλοκομείο» θέσπισε ο Τσίπρας.
Αλλά στο μεταξύ, πρέπει η χώρα να κυβερνηθεί αμέσως και η απλή αναλογική είτε να εξοβελιστεί οριστικά είτε να αποδειχθεί ένα πολύ δυσάρεστο και πολύ σύντομο «διάλειμμα».
Κι αμέσως μετά να επανέλθει πλήρως η χώρα στη σταθερότητα.
--Όλα αυτά μαζί, μπορούν να απογειώσουν τη χώρα μέσα σε ενάμιση χρόνο το πολύ.
--Να την επαναφέρουν εκεί που ήταν στα τέλη του 2014, ως τα μέσα του 2019.
--Και το 2020 να είμαστε σε εντελώς άλλη κατηγορία…
Τότε θα έχουν σχεδόν μηδενιστεί και οι ζημιές που προκάλεσε ο Τσίπρας στην τραγική διετία του.
Αναλυτικά αν θέλετε, όλα αυτά θα έχουν φέρει:
Εισόδημα από ανάπτυξη στους πολίτες 55 δισεκατομμύρια στην πενταετία.
Συν 20 δισεκατομμύρια από ιδιωτικοποιήσεις.
Συν 35 δισεκατομμύρια από επιστροφή καταθέσεων στο τραπεζικό σύστημα (αν δεν υπάρξει bail in στο μεταξύ).
Συν 15 δισεκατομμύρια τουλάχιστον από σβήσιμο προστίμων σε οφειλές.
Συμπέρασμα: Η ζημιά διορθώνεται ακόμα.

Αλλά όχι για πολύ…