Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις...
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλές Ιθάκες, όπως και οι στόχοι που θέτουμε στη ζωή μας. Κάθε φορά που επιτυγχάνουμε ένα στόχο θέτουμε έναν επόμενο και έτσι συνεχίζουμε τις προσπάθειες να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε στη ζωή μας.
Κάθε φορά που φτάνουμε στην Ιθάκη, θέτουμε έναν υψηλότερο στόχο και συνεχίζουμε την πορεία μας προς τη νέα Ιθάκη, προς το νέο στόχο που θέσαμε. Η Ιθάκη, δεν μας προσφέρει τίποτε περισσότερο πέρα από το ταξίδι για να φτάσουμε σ΄ αυτήν. Έστω και γι΄ αυτό όμως αξίζει κάθε προσπάθεια.
Αξίζει όλη μας την αφοσίωση και όλη μας την ευγνωμοσύνη, που μας κρατά σε μια διαρκή εγρήγορση και προσπάθεια για τη χώρα μας, ιδιαίτερα τώρα που περικυκλώθηκε από "Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες".
.. Μ΄ αυτές τις σκέψεις, σας καλωσορίζω στο ιστολόγιό μου και ευελπιστώ αυτός ο χώρος να γίνει χώρος ανταλλαγής απόψεων και προβληματισμών.

25 Ιαν 2017

Απόψε, αυτοσχεδιάζουμε (όπως πάντα...)

Του Καλλικέλαδου
Μόνο ένας παντελώς άσχετος με τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα, ή κάποιος που ήλθε ξαφνικά στη χώρα μα από τον... πλανήτη Άρη, μπορεί να ελπίζει ότι με την τακτική που ακολουθούμε ως χώρα, ως πολιτικές δυνάμεις, θα δούμε άσπρη μέρα.

Ενώ επί μια εξαετία οι δανειστές μας δεν υποχώρησαν ποτέ, μα ποτέ, ούτε μια φορά, στα αιτήματα της Ελλάδος –δίκαι ή μη- σήμερα, μετά από τόσα πολλά παραδείγματα ακαμψίας τους, εμείς όχι μόνο δεν διατυπώνουμε ένα συνεκτικό σχέδιο εξόδου από τη χώρα, που να έχει τη συμφωνία τουλάχιστον των δυο μεγάλων κομμάτων (και να στείλουμε, έτσι, το μήνυμα στους πιστωτές μας ότι όποια κυβέρνηση κι αν σχηματιστεί στην Αθήνα- με κορμό οποιοδήποτε από τα δυο μεγάλα κόμματα, αυτό το κοινό σχέδιο, το εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση η χώρα θα το σεβαστεί και θα κινηθεί πάνω σε αυτό) αλλά αντίθετα, δρούμε και σχεδιάζουμε με ορίζοντα... τεσσάρων ημερών.

Μόλις χθες, Δευτέρα, δηλαδή τέσσερις μέρες πριν τη συνεδρίαση του Eurogroup μεθαύριο, Πέμπτη, ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος εδέησε να αποστείλει επιστολή (ακριβέστερα: άλλη μια επιστολή...) προς τους πιστωτές μας όπου, αντί να εξηγεί τα μέτρα που η Αθήνα προτίθεται να λάβει, ώστε να ξεκλειδώσει –επιτέλους- η δεύτερη αξιολόγηση και να ενταχθεί και η Ελλάδα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, η επιστολή αναφέρει ότι... τα μέτρα θα τα εξηγήσει προφορικά την Πέμπτη ο υπουργός!

Τέτοια προχειρότητα, ακόμα και σήμερα, επτά, σχεδόν, χρόνια μετά την ένταξή μας στα μνημόνια, κι ενώ δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση (μια! Έστω για δείγμα!) που οι δανειστές της Ελλάδας να υποχώρησαν απέναντι στα αιτήματά μας για «πολιτική διαπραγμάτευση» κλπ, η κυβέρνηση συνεχίζει να αυτοσχεδιάζει χωρίς σχέδιο, χωρίς πυξίδα, χωρίς κατανόηση στο εξωτερικό και χωρίς συναίνεση στο εσωτερικό. Κι όπως λέει μια σοφή παροιμία, «είναι αδύνατον, όταν κάνεις τα ίδια πράγματα, να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα».

Κι η αξιωματική αντιπολίτευση; Εκείνη, σύμφωνα με τις δημόσιες δηλώσεις του αρχηγού της, ετοιμάζει «το δικό της «σχέδιο εξόδου της Ελλάδας από την κρίση». Το δικό της! Το γαλάζιο! Που το εξυφαίνει εν κρυπτώ και παραβύστω, μην τυχόν και βρεθεί κανείς και της κλέψει τις επαναστατικές και πρωτότυπες ιδέες! Μα, ακόμα κι αν ξαφνικά η Νέα Δημοκρατία εφηύρε το τέλειο σχέδιο εξόδου από την κρίση (που μόλις δυο χρόνια πριν δεν το γνώριζε, ή δεν μπορούσε να το εφαρμόσει γιατί οι πολίτες δεν της το επέτρεψαν στις εκλογές του 2015), πώς μπορεί να πιστεύει ότι θα το εφαρμόσει με μηδενική κοινωνική ανοχή; Εάν σε μια υποθετική αυριανή κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ως αξιωματική αντιπολίτευση απέναντι, τα συνδικάτα εντελώς απέναντι, η αυτοδιοίκηση και οι λεγόμενοι «κοινωνικοί φορείς» αντί να βάλουν πλάτη, συνεχώς διαμαρτύρονται και υποδαυλίζουν μια κοινωνική εξέγερση, ποιος στ’ αλήθεια πιστεύει ότι ακόμα κι ένα τέλειο σχέδιο εξόδου από την κρίση έχει πιθανότητες να επιτύχει το σκοπό του;

Κυβέρνηση κι αξιωματική αντιπολίτευση, σαν τις στρουθοκαμήλους, κρύβουν τις ολοφάνερες πολιτικές τους αδυναμίες πίσω από μεγαλοστομίες, υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα και έναν επικοινωνισμό, που δείχνει ότι ακόμα και σήμερα, την ώρα της πιο μεγάλης δοκιμασίας κάθε Ελληνίδας και κάθε Έλληνα, δικό τους μέλημα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η δική τους πολιτική επικράτηση και αναπαραγωγή.

Απελπισία...-

21 Ιαν 2017

Η μεγάλη Μεταρρύθμιση


Στη σύγχρονη Ελλάδα, οι σημερινοί πολίτες έχουν αρχίσει να νοιώθουν συνειδητά την ανάγκη να αλλάξουν το επίπεδο της πολιτικής ζωής του τόπου μας.

Η ανάσχεση του βιοϊστορικά τελειωμένου πολιτικού συστήματος μπορεί να γίνει μόνο με τη γέννηση ενός νέου και διαφορετικού οργανικού μέλους της κοινωνίας, που θα μπορεί να προσκαλεί  ικανούς και άριστους - σε ήθος, αρχές, πνεύμα, γνώσεις - και με ένα εύρος κοινά αποδεκτής ιδεολογίας πολίτες, σ΄ ένα ενιαίο μέτωπο υπέρ της προόδου και κατά των φαύλων της παρηκμασμένης σημερινής πολιτικής ζωής.
Και σε αυτό το διαφορετικό θα μπορούν να συμμετέχουν και όσοι αξιοκρατικά ικανοί, με αξίες, ήθος και εντιμότητα  πολίτες είχαν την τόλμη και το όραμα να δραστηριοποιούνται ήδη με τα κοινά έχοντας τις καλύτερες προθέσεις, αναποτελεσματικά όμως μέχρι σήμερα, γιατί ασφυκτιούν από το παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα που τους εξουθενώνει και απειλεί μαζικά να τους αλλοτριώσει, εκμηδενίζοντας αξίες, διάθεση, αρετές, δεξιότητες, στόχους.

Πληθαίνουν οι πολίτες που αισθάνονται επιτακτικά την ανάγκη συμμετοχής στα κοινά, σαν ασπίδα στη συνεχή μείωση της δημοκρατίας, στον μικροκομματισμό, στην ιδιοτέλεια,  στη χειραγώγηση, στον φανατισμό, στο δογματισμό, στο μηδενισμό, στην αναξιοκρατία, στην αδικία,  στην κοινωνική κρίση, στην κόπωση από αυτό τέλμα όπου ζούμε σήμερα.

Οι πολίτες, ο λαός, οι άνθρωποι απ΄ άκρη σ΄ άκρη αυτού του τόπου είναι ασφυκτικά πνιγμένοι από την απογοήτευση εξ αιτίας της συμπεριφοράς και των επιδόσεων της πλειοψηφίας των πολιτικών προσώπων (κάτι που και οι ίδιοι οι πολιτικοί επαναλαμβάνουν θρασύτατα) και ειδικά όσων είναι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του Ελληνικού λαού, αλλοτριωμένοι από την εξουσία.
 Όλοι μιλούν για ανάπτυξη ως δίαυλο προς την εργασία και την ευημερία, αλλά φαίνεται να αγνοούν ο όρος αυτός έχει  ουσιώδες νόημα και μετρήσιμο αποτέλεσμα. Αντί να διευκολύνουν τον ούτως ή άλλως επίπονο δρόμο της ανάπτυξης, τον υποσκάπτουν διαρκώς με ανούσιες επιφυλάξεις, ανεξήγητα τεχνάσματα και παράλογες εμπνεύσεις, λόγω της ανεπάρκειας γνωσιολογίας και με πλήρη έλλειψη εφαρμόσιμης λογικής πράξεων και έργων.

Ατελείωτοι χρόνοι και αναβλητικότητα, συνεχείς αχρείαστες δαπάνες για πολίτες, επιχειρηματίες και πολιτεία, χαμένες θέσεις εργασίας, απογοήτευση για κάθε προσπάθεια επιβίωσης και ανάπτυξης από απλούς ανθρώπους και επιχειρήσεις. Γιατί σε κάθε δράση, κάθε τι αυτονόητο ελέγχεται με αμφισβήτηση, αντί να υιοθετείται δυναμικά από ένα κράτος αρωγό για κάθε προσπάθεια κάθε πολίτη, κάθε επιχείρησης, κάθε οργανισμού.
Ένα κράτος, που σήμερα είναι ο μεγάλος συνεταίρος σε κάθε αμοιβή εργασίας, παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών, εισπράττοντας τη μερίδα του λέοντος με δυσθεώρητους φόρους κάθε είδους και δυσανάλογες ασφαλιστικές εισφορές, που επιβάλλονται με άδικα κριτήρια και ποσοστά. Και η απογοήτευση κυριαρχεί μέχρι τέλους, γιατί τα κέρδη του συνεταίρου – κράτους δυστυχώς κατά μεγάλο μέρος σπαταλούνται άσκοπα και άδικα, για διαφόρους λόγους.

Οι περισσότεροι Έλληνες πολίτες γνωρίζουν ότι το πολιτικό τους καθήκον σήμερα, είναι να σταματήσουν τον κοινωνικό, πολιτιστικό και βιοτικό κατήφορο. Δεν θέλουν να είναι ούτε ανεύθυνοι, ούτε παθητικοί και αδιάφοροι πολίτες, επειδή έντεχνα ένα παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα γεμάτο αναίδεια και ασυδοσία και χωρίς αξιοκρατία, ισότητα και πραγματική δικαιοσύνη, έτσι τους θέλει. Ποτέ δεν ήταν θεατές αυτών που προσπαθούσαν ρυθμίζουν τη ζωή τους. Πάντα ορθώνουν τις αρετές τους όταν τους υποτιμούν τη νοημοσύνη, τους ξεγελούν, τους επιβάλλουν ιδεολογική σύγχυση, τους εκφοβίζουν και τους τελματώνουν τη ζωή τους.

Σήμερα, η συμμετοχή στα κοινά, είναι ο δρόμος και το υπέρτατο καθήκον κάθε πολίτη, για να αναγεννηθεί με σοφία και ωριμότητα «πολιτική» το καλό του συνόλου, απομονώνοντας όσους υπηρετούν φανατικά κάθε είδους μη κοινό ή μόνον κομματικό και προσωπικό συμφέρον.

Οι Έλληνες πολίτες που μπορούν να προφέρουν στην κοινωνία, θέλουν  να είναι υπερήφανοι για τους συνανθρώπους τους, που υπηρετούν το κοινό συμφέρον και που τους εκπροσωπούν. Τότε θα έχουν επιτύχει ενεργή συμμετοχή στα κοινά και θα έχουν επιτελέσει το υπέρτατο καθήκον για την Ελληνική κοινωνία.-

του Άγγελου Μπενόπουλου, politically.gr

26 Δεκ 2016

Ελλάδα... χωρίς Έλληνες

Ελλάδα... χωρίς Έλληνες



Ελλάδα... χωρίς Έλληνες

Πριν από λίγο καιρό, κάποιος, δεν έχει σημασία ποιος, είχε καταθέσει την εξής πρόταση:
Πόσοι είναι οι άνεργοι; 1 εκατομμύριο εγγεγραμμένοι στον ΟΑΕΔ.
Πόσες ελληνικές επιχειρήσεις υπολογίζεται ότι είναι υγιείς, δεν είναι δηλαδή για φούντο και έχουν πολλά περιθώρια ανάπτυξης; Περίπου 250 χιλιάδες.
Αν κάθε μία από αυτές τις επιχειρήσεις προσλάβει αύριο έναν εργαζόμενο η ανεργία θα μειωθεί κατά 25%, δηλαδή από 24% που είναι σήμερα θα πέσει στο 18%. Αν προσλάβει 3 εργαζόμενους η ανεργία θα πέσει στο 6% αφού θα έχουν βρει δουλειά 750 χιλιάδες άνθρωποι. Χωρίς να επιβαρυνθεί το δημόσιο, αλλά με την επιβάρυνση αυτών των επιχειρήσεων με έναν ετήσιο μισθό πάνω κάτω γύρω στα 10 με 15 χιλιάρικα.
Η πρόταση σε κάποιους φαντάζει αφελής, είναι όμως μια προσπάθεια να καταδείξει κάποιος αυτό που λέμε «εθνική προσπάθεια». Ακούμε και διαβάζουμε συχνά ότι πρέπει να έρθουν επενδύσεις στην Ελλάδα, να πέσει χρήμα από τους ξένους, να ανοίξουν θέσεις εργασίας. Μα γιατί να έρθουν να επενδύσουν οι ξένοι όταν δεν επενδύουν οι ίδιοι οι Έλληνες;
Που είναι άραγε οι πατριώτες επιχειρηματίες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές; Που έχουν χαθεί όλοι αυτοί που κρατούν ακόμη τον όποιο πλούτο στην Ελλάδα; Έχουν βγάλει τα λεφτά τους στο εξωτερικό και περιμένουν την κατάρρευση προκειμένου να αγοράσουν κοψοχρονιά τα πάντα;
Είναι τόσο απάτριδες που δεν σκέφτονται τον τόπο τους παρά μόνο την τσέπη τους;
Εντάξει, η φορολογία είναι υψηλή, οι κυβερνήσεις είναι ανυπόληπτες, η χώρα αναξιόπιστη, υπάρχει γραφειοκρατία, διαφθορά.
Όμως, τι περιμένουν οι μεγάλες φαμίλιες της χώρας και οι μικρότερες που δεν έχουν πληγεί τόσο από την κρίση; Να λυθούν όλα ως δια μαγείας; Πότε θα βάλουν κι αυτοί το χεράκι τους;
Λέμε χρόνια να δημιουργηθούν «εθνικοί πρωταθλητές», δηλαδή μεγάλες ελληνικές εταιρείες που θα τραβήξουν το κάρο από τη λάσπη. Μα που είναι όλοι αυτοί για να το κάνουν πραγματικότητα; Τι περιμένουν; Το άθλιο πολιτικό σύστημα; Που είναι η αστική τάξη που θα έπρεπε να έχει βάλει πλάτη και οικονομικά και ιδεολογικά ώστε να μην καταρρεύσει η χώρα, να μη χαθεί ο Ελληνισμός πνιγμένος στα χρέη και στο μεταναστευτικό;
Μια ομάδα από 200-300 οικογένειες κάνει κουμάντο στην Ελλάδα και μερικές δεκάδες χιλιάδες άλλες οικογένειες επιχειρηματιών βρίσκονται πάνω από το νερό της κρίσης και των μνημονίων. Αντέχουν, δίνουν μάχες καθημερινά, αγωνιούν. Εδώ χρειάζεται το κάτι παραπάνω απ' όλους. Από τις πλούσιες φαμίλιες μέχρι τον τελευταίο επιχειρηματία που έχει βιώσιμη την επιχείρησή του και μπορεί να προσφέρει τον οβολό του για όλα όσα χρειάζεται η χώρα.
Είναι ντροπή π.χ. να πεθαίνουν άνθρωποι στα διαλυμένα νοσοκομεία και οι λεφτάδες να σκέφτονται μόνο πώς θα κάνουν λίφτινγκ στο Λονδίνο. Είναι ντροπή να πεινάνε εκατομμύρια παιδιά και αυτοί να ενδιαφέρονται αν το Γκστάαντ έχει χιόνι για να κάνουν σκι.

Είναι ξεφτίλα -για να έρθουμε στην επικαιρότητα- επιχειρηματίες των media να έχουν εκατοντάδες εκατομμύρια κρυμμένα και να αφήνουν τους εργαζόμενούς τους χωρίς λεφτά τα Χριστούγεννα.
 Όποιος δεν έχει την πατρίδα μέσα του να πάει στο διάβολο.
Όποιος έχει έστω μια ελάχιστη συναίσθηση του πατριωτικού καθήκοντος ας κάτσει να σκεφτεί τι θα χάσει αν η Ελλάδα χαθεί.

antinews

19 Δεκ 2016

Η ελληνική οικογένεια και οι εχθροί της


Δημοσιεύτηκε στο www.politically.gr  στην κατηγορία Πολιτισμός

Για μία ακόμη φορά η ελληνική οικογένεια καταμετρά τις δυνάμεις της. Καλείται στα γρήγορα να στεριώσει το σπίτι της που τρίζει παντού. Εξω μαίνεται η καταιγίδα και κάποιοι χτυπάνε νευρικά την πόρτα. Είναι τα παιδιά που επιστρέφουν κακήν κακώς.
Η ανεργία και η αβεβαιότητα για το παραμικρό τα υποχρεώνει να ξαναγίνουν οικόσιτα και να κλειστούν εκεί απ' όπου θέλησαν να απομακρυνθούν.
 Τους είχαν δοθεί υποσχέσεις ότι θα υπάρξουν ευκαιρίες, ότι οι σταδιοδρομίες τους θα πλησίαζαν τις κορυφές, ότι και στην περίπτωση ακόμα που μια επιλογή τους πήγαινε στραβά θα υπήρχαν τόσες άλλες για να διορθώσουν τη ζημιά.
Ωσπου όλα αυτά έλαβαν τέλος με τον γνωστό παγκόσμιο πάταγο.
Ο κόσμος απεδείχθη αφερέγγυος και μάλιστα για εκείνους που είχαν περισσότερο ανάγκη να τον πιστέψουν. Οι νέοι ανοιγόκλεισαν αποσβολωμένοι τα μάτια τους. Υστερα τα χαμήλωσαν μέχρι να χωνέψουν το τι τους συνέβαινε. Κι έπειτα έριξαν πάλι το βλέμμα τους προς τα πίσω. Είδαν ότι το σπίτι μέσα στο οποίο μεγάλωσαν και έθρεψαν τις προσδοκίες τους ήταν πάντα εκεί κι ήταν σαν να τους περίμενε.
 Φαινόταν παρήγορο αυτό και από μιαν άποψη ήταν πράγματι. Από την άλλη, όμως, ακριβώς το ότι η οικογενειακή εστία έδειχνε να τους περιμένει τούς ενοχλούσε πολύ. Ηταν μια μορφή ταπείνωσης.
 Δεν θα 'θελαν να ξαναπάρουν βοηθήματα από τους γονείς, να ξαναπέσουν στο χαρτζιλίκι μιας εφηβείας που νόμισαν ότι θα τερματιζόταν θριαμβευτικά με τον πρώτο μισθό μες στην τσέπη τους. Οι περιστάσεις τούς διέψευσαν.
Οι μισθοί περικόπηκαν ή κόπηκαν εντελώς και οι ενήλικοι γόνοι υποχρεώνονται πλέον να παίξουν και πάλι τον ρόλο παιδιών. Με μία διαφορά όμως, πολύ σημαντική: ότι τώρα τα παιδιά, αν και μεγαλύτερα, φέρονται σαν πολύ μικρότερα. Γίνονται νήπια και εκπλήσσουν δυσάρεστα τους κηδεμόνες τους.
Τι κάνουν τα νήπια; Το είχε συνοψίσει πριν από αιώνες ο Πλούταρχος: χαλάνε τον κόσμο όταν χάσουν ένα παιχνίδι γιατί τους φαίνεται πως άμα κάτι χαθεί τα πάντα χάνονται.

Ετσι και με τους στραπατσαρισμένους νεοσσούς του καιρού μας. Το ότι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα τους σημαδεύει σε όλη τους την ύπαρξη. Δεν είναι όμως άδικο για τη νιότη τους να την παραδίδουν ολόκληρη σε μια συγκυρία; Ούτε συζήτηση, βέβαια, ότι το φάσμα της φτώχειας τους κόβει τα γόνατα, είναι φυσικό και κατανοητό αυτό. Εκτός όμως από τα γόνατα υπάρχουν και οι κνήμες και οι μηροί και πιο πάνω ο εγκέφαλος με το βέλος της θέλησης μέσα του. Εκεί είναι το ζήτημα. Μήπως το βέλος είναι σπασμένο από πριν και το κουράγιο για να αρχίσει μια καινούργια προσπάθεια παραμένει λειψό;
Πράγματι οι ενδείξεις μαρτυρούν μια τέτοια τροπή. Ασφαλισμένη για μεγάλο διάστημα μέσα στο οικογενειακό κατάλυμα η νέα γενιά υπέστη μια ατροφία της θέλησης, ό,τι χειρότερο για τις σημερινές συνθήκες. Νιώθει δυσκολία στο να αντιδράσει εγκαίρως και ταυτόχρονα μια κρυφή ντροπή για την αβουλία της. Αυτή η ενδόμυχη σύγκρουση θα βρει τελικά μια διέξοδο: θα εξαπολυθεί επίθεση κατά των πιο κοντινών, των πιο οικείων, των πιο ανεκτικών.
Οι γονείς θα δεχθούν απροσδόκητα πυρά: θα κατηγορηθούν από τα ίδια τα παιδιά τους ότι τα άφησαν μες στις ψευδαισθήσεις τους. Το φαινόμενο είναι συχνό. Την ίδια στιγμή που η νεολαία εισπράττει το επίδομά της ξεσπά εναντίον του πατέρα και της μάνας, αυτού του δικέφαλου ταμία που δεν παύει να πληρώνει.
 Καταλογίζουν στους προστάτες τους ότι δεν τους «προετοίμασαν» αρκετά. Ετσι λένε και μερικοί το φωνάζουν και πιο δυνατά σάμπως να κατήγγειλαν μια παλιά αμαρτία στην ανατροφή τους.

Εδώ όμως προκύπτει μια αντίφαση πολύ χτυπητή. Οταν κάποιοι γονείς επιχείρησαν να ειδοποιήσουν τους βλαστούς τους για τις πιθανές κακοτοπιές και να δώσουν οδηγίες που απέρρεαν από την προσωπική τους πείρα, η παρέμβασή τους απορρίφθηκε περιφρονητικά από τους μικρούς αρχάριους. Το θεώρησαν δείγμα απαράδεκτου πατερναλισμού. Προτιμούσαν να κινηθούν πιο ελεύθερα, πιο ακανόνιστα, έστω και με τίμημα κάποια σφάλματα.
Αλλο πράγμα όμως το απλό σφάλμα και άλλο το στραβοπάτημα με κίνδυνο την κατακόρυφη πτώση. Εχοντας αποκρούσει την καθοδήγηση, ακόμη και την πιο διακριτική, οι νέοι έπεσαν απότομα στα πολύ χαμηλά. Αλλά θα πρέπει να πούμε πως δεν είναι οι κύριοι φταίχτες γι' αυτό. Πολύ μεγαλύτερο μερίδιο στην ευθύνη έχουν οι ίδιοι οι γονείς που έφθασαν στο σημείο να βρουν στο καθήκον τους (μιμούμενοι τα παιδιά τους) στοιχεία ενός εξουσιαστικού ελαττώματος.
Το να ασκούν έλεγχο και πραγματική διεύθυνση το είδαν σαν υπόλειμμα αυταρχισμού από τα χρόνια του παππού και της γιαγιάς. Νόμισαν ότι για να αρέσουν στα παιδιά τους (δηλαδή, στην εποχή τους) έπρεπε να μην υποδεικνύουν τίποτα με επιμονή, να μην επεμβαίνουν παρά μόνο όταν το ποτήρι το γεμάτο με αταξίες και καπρίτσια θα ξεχείλιζε.
Τώρα όμως δεν πρόκειται απλώς για ξεχείλισμα. Τα εξωτερικά τραντάγματα ήταν τόσο βίαια που τα ποτήρια έσπασαν και τα γυαλιά τινάχτηκαν ολόγυρα.

Η δουλειά που πρέπει να γίνει στο εξής είναι η παλιά και στερεότυπη: σκούπισμα, συγύρισμα, σταθερές κουβέντες, η συνεννόηση της ύστατης ώρας.
Το να καθίσει και πάλι η φαμίλια γύρω από το τραπέζι είναι ένα δύσκολο τελετουργικό.
Το κάνει ακόμη δυσκολότερο το γεγονός ότι δεν υπάρχει καρέκλα για να καθίσει κάποιος αρχηγός. Πώς όμως θα δοθεί η μάχη κατά του κοινού εχθρού όταν κανείς δεν δίνει το πρόσταγμα και όταν κανείς δεν ξέρει σε ποιον να υπακούσει;


Του Βασίλη Καραποστόλη

Χωρίς τίτλο

Του Μπέρτραντ Ράσελ

1. Μην αισθάνεσαι απολύτως σίγουρος για τίποτα.

2. Μην νομίζεις ότι αξίζει να προχωρήσεις στην απόκρυψη αποδεικτικών στοιχείων, γιατί τα στοιχεία σίγουρα θα έρθουν στο φως.

3. Ποτέ μην προσπαθείς να αποθαρρύνεις τη σκέψη, γιατί είναι σίγουρο ότι θα επιτύχεις.

4. Όταν σου εναντιωθούν, ακόμα και αν είναι η ίδια η οικογένεια σου, προσπάθησε να το ξεπεράσεις με επιχειρήματα και όχι με αυθεντία, γιατί μια νίκη που βασίστηκε στην αυθεντία δεν είναι πραγματική, είναι απατηλή.

5. Μην έχεις κανένα σεβασμό για την αυθεντία (δικαιοδοσία / εξουσία / αρχή) των άλλων, γιατί πάντα υπάρχουν αντίθετες αυθεντίες που μπορούν να βρεθούν.

6. Μην χρησιμοποιείς εξουσία για να καταπιέζεις απόψεις που νομίζεις επιβλαβείς, γιατί αν το κάνεις, οι απόψεις θα καταπιέσουν εσένα.

7. Μην φοβάσαι να είσαι εκκεντρικός στην άποψη σου, γιατί κάθε «άποψη» που είναι τώρα αποδεκτή ήταν κάποτε εκκεντρική.

8. Βρες περισσότερη ευχαρίστηση στην ευφυή διαφωνία από την παθητική συμφωνία, γιατί, αν εκτιμάς την ευφυΐα όπως θα έπρεπε, η πρώτη συνεπάγεται
βαθύτερη συμφωνία από την δεύτερη.

9. Να είσαι σχολαστικά φιλαλήθης ακόμα και αν η αλήθεια είναι άβολη, γιατί είναι πιο άβολο όταν προσπαθείς να την κρύψεις.

10. Μην αισθάνεσαι ζήλεια για την ευτυχία αυτών που ζουν σε παραδείσους ανόητων, γιατί μόνο ένας ανόητος θα νόμιζε ότι αυτό είναι ευτυχία.

17 Δεκ 2016

Τι του φταίει του Έλληνα

Τι του φταίει του Έλληνα

Δημοσιεύτηκε στις 17/12/2016 στην κατηγορία Ψαρέψαμε...
του Γιώργου Παπαδόπουλου- Τετράδη
Ούτε το ΔΝΤ, ούτε ο Σόιμπλε, ούτε ο καπιταλισμός φταίνε του Έλληνα που έχει χάσει 67.500 ευρώ το κάθε νοικοκυριό, κατά μέσο όρο, από το 2010 μέσα στην κρίση. Στο κάτω κάτω, με τον καπιταλισμό τα απόχτησε τα εισοδήματά του. Του φταίει που έχει βάλει για διαχειριστές των χρημάτων του μια συμμορία τυχάρπαστων , που του κλέβει το βιός στους μισθούς, τις συντάξεις, τους φόρους, τις παροχές για να ταϊζει την ύπαρξή της, ενώ ο ίδιος αδιαφορεί! Κι αυτό το κάνει διαρκώς και το δείχνουν οι αριθμοί...

Η Credit Suisse υποστηρίζει στην πρόσφατη έκθεσή της ότι στην Ελλάδα χάθηκαν περιουσίες 587 δις. ευρώ από το 2010, που τις επιμερίζει σε 67.703 ευρώ ανά νοικοκυριό, ενώ η γερμανική Allianz υπολογίζει ότι η μεσαία τάξη της χώρας συρρικνώθηκε σήμερα στο 20% του πληθυσμού από 50% που ήταν το 2002.

Πραγματικά. Ο υπερδανεισμός και τα ελλείμματα με την απουσία σοβαρής παραγωγής γέννησαν το ελληνικό τέρας φτώχειας. Αλλά, δεν θα ήταν τέρας και δεν θα έσπερνε φτώχεια αν μαζί με τις προ του 2009 κυβερνήσεις δεν συνέχιζαν και οι μετέπειτα, μέχρι σήμερα την πιο καταστροφική πολιτική προς αυτή την κατεύθυνση: Την κατασπατάληση μέχρι διασπάθισης του δημόσιου χρήματος. Την αδιαφορία για την περιουσία των πολιτών και την εξαέρωσή της.
Γιατί η αδιαφορία με την οποία οι κρατικές δομές και οι υπηρέτες τους ροκανίζουν τα εισοδήματα και τους φόρους των πολιτών είναι διαρκής. Αλλά, οφείλεται κυρίως στην αδιαφορία που δείχνουν οι ίδιοι οι πολίτες για τα εισοδήματα και τις παροχές τους. Γιατί, αν δεν αδιαφορούσαν, μ αυτά που βλέπουν κάθε μέρα τα φώτα της δημοσιότητας, θα ‘πρεπε να έχουν εισβάλει σε υπουργεία και κοινοβούλια και να πετάνε έξω με τις κλωτσιές τους καταχραστές της περιουσίας τους.

Αυτή την κατασπατάληση δεν την έχει μετρήσει ποτέ κανείς σε χρήμα για να δεί πόσα πραγματικά δισεκατομμύρια είναι όσα χάσαμε από τις πολιτικές λιτότητας που επιβλήθηκαν (και εφαρμόστηκαν επιλεκτικά κυρίως στον ιδιωτικό τομέα και στις παροχες υγειας) και πόσα δισεκατομμύρια χάθηκαν και χάνονται από την κατασπατάληση του χρήματος των πολιτών από τούς νόμους και τις δραστηριότητες των πολιτικών και από τις δραστηριότητες των δημόσιων υπηρεσιών και επιχειρήσεων διαχρονικά.

Πόσα έχουμε πληρώσει από την τσέπη μας σε φόρους και σε χαμένα εισοδήματα και σε χαμένες παροχές από τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών και επιχειρήσεων; Και πόσο έχουμε πληρώσει την ουσιαστική αδιαφορία του συνόλου σχεδόν των πολιτών για τα λεφτά που πληρώνουν διαρκώς, για τις παροχές που χάνουν ή για όσες στοιχίζουν πανάκριβα και για το μερίδιο εκείνων των πολιτών που έχουν το ακαταδίωκτο των δημόσιων φοροελέγχων και που αγγίζουν το 50% του πληθυσμού;

Από την αδιαφορία των πολιτών για την περιουσία τους αντλεί το θράσος η πολιτική εξουσία και διασπαθίζει το δημόσιο χρήμα. Τις τσέπες των πολιτών. Φταίει ο Σόιμπλε και το ΔΝΤ; Μέχρι ένα σημείο ναι. Αλλά, φταίει και στα παρακάτω, που είναι μερικά μόνο πρόσφατα από τα μόνιμα που ροκανίζουν τις τσέπες μας; Που μας στοιχίζουν εκατομμύρια και είναι οι κύριοι φταίχτες της κατάντιας μας; Χτεσινά και προχτεσινά μόνο καραμπινάτα γεγονότα μιάς νοοτροπίας. Επειδή η χώρα πάσχει από νοοτροπία, όχι από οικονομία:

1. Η δημόσια εταιρία «Κτηριακές Υποδομές ΑΕ», προήρθε από τη συγχώνευση τριών ομοειδών δημόσιων εταιριών που έχτιζαν σχολεία, νοσοκομεία και δικαστικά κτήρια. Περιορίστηκαν το τεράστια λειτουργικά και άχρηστα έξοδά τους και παρ όλο που η εναπομείνασα εταιρία δεν χτίζει πιά σχεδόν τίποτε σε περίοδο ανυπαρξίας δημόσιων επενδύσεων έχει 330 εργαζόμενους.
Ε, αυτή η εταιρία ξαναπροσλαμβάνει άλλους 220 εργαζόμενους, που ήταν ορισμένου χρόνου και είχαν απολυθεί (αποζημιωμένοι) με τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις όταν διαλύθηκαν οι τρείς εταιρίες (μέχρι Αρείου Πάγου), με τροπολογία που πέρασε στη Βουλή σε άσχετο νομοσχέδιο και που την ψήφισαν νύχτα ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ ΑΝΕΛ, Λεβέντης, και το οποίο προβλέπει ότι προσλαμβάνονται κατά παρέκκλιση κάθε αντίθετης ρύθμισης ή απόφασης (του Αρείου Πάγου εννοείται!).

Πόσο θα κοστίσει στους πολίτες η ρουσφετολογική τροπολογία; Δώδεκα εκατομμύρια ευρώ το χρόνο και όχι μόνο. Γιατί ένώ οι πολίτες πληρώνουν σήμερα για το ενοίκιο ενός ιδιόκτητου κτηρίου στέγασης της εταιρίας, από αύριο θα πληρώνουν και για δεύτερο ιδιόκτητο κτήριο μερικά εκατομμύρια!

2. Με τον ανασχηματισμό δημιουργήθηκε το προσωποπαγές υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής του κ Παππά. Στο άχρηστο αυτό για τους πολίτες και χρήσιμο για τις παρακολουθήσεις και τα εκβιαστικά παιχνίδια κυβέρνησης- Μίντια υπουργείο συστάθηκε Πολιτικό Γραφείο.

Δημιουργήθηκαν τέσσερις θέσεις μετακλητών διοικητικών υπαλλήλων, τρείς θέσεις ειδικών συμβούλων, δέκα ακόμα υπαλλήλων της διοίκησης και ορίστηκε και η κατ αρχήν υπερωριακή και νυχτερινή απασχόληση, χωρίς ακόμα να έχουν καθίσει στο γραφείο τους οι νέοι κομματοϋπάλληλοι. Και έπονται και άλλοι.

3. Μετά τον ανασχηματισμό, ο αριθμός των μετακλητών υπαλλήλων σήμερα σε δήμους και υπουργεία έχει σκαρφαλώσει στους 2.067, οι περισσότεροι από τους οποίους αμείβονται με πάνω από 2.000 ευρώ το μήνα, χωρίς να υπολογιστούν οι συχνά πλαστές υπερωρίες και αμοιβές για αργίες, που μπορεί και να διπλασιάσουν τις αμοιβές. Ενώ υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι στις υπηρεσίες, που μπορούν να κάνουν πολύ καλύτερα το έργο των άσχετων και ανειδίκευτων μετακλητών κομματόσκυλων.

4. Το κοινωνικό επίδομα αλληλεγγύης, που πληρώνουν οι φορολογούμενοι, και αφορά σε πολλά εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, βρίσκεται πάλι σε χέρια συμμοριών, που το χορηγούν σε χιλιάδες Αλβανούς, Βούλγαρους, Αφγανούς, Πακιστανούς άνω των 67 ετών που τους δηλώνουν ανασφάλιστους, χωρίς να ελέγχεται καν ο χρόνος παραμονής και εργασίας τους στη χώρα.

5. Στο υπουργείο Βόρειου Πρωθυπουργού, εκτός από την υπεύθυνη κ Νοτοπούλου αποσπώνται πλέον με όλα τα μπόνους αυτής της νέας θέσης 16 αστυνομικοί, που αφαιρούνται από τις δυνάμεις που φυλάνε τις δομές των στρατοπέδων μεταναστών στη Μακεδονία! Προφανώς για να φυλάνε τα έπιπλα του πρωθυπουργικού γραφείου και τις νεαρές νεοδιοριζόμενες υπαλλήλους.

6. Μόλις πριν τρείς μέρες η Βουλή ανέβαλε την εγκατάσταση των συστημάτων παρακολούθησης GPS στα βυτιοφόρα με νομοσχέδιο στη Βουλή, οδηγώντας το δημόσιο σε συνέχιση χασούρας τουλάχιστον 2 δις ευρώ το χρόνο από το λαθρεμπόριο στα καύσιμα! Προφανώς επειδή αυτά τα δις μπορεί και τα παίρνει φορολογώντας τους πολίτες!

7. Το σύστημα αναγνώρισης των λαθραίων τσιγάρων στα τελωνεία πάλι δεν εγκαταστάθηκε, με αποτέλεσμα να συνεχίσει το δημόσιο να χάνει περί τα 800.000.000 ευρώ φόρους κάθε χρόνο. Η ανάθεση καρκινοβατεί εδώ και χρόνια, γιατί, σύμφωνα με εγκυρότατες πληροφορίες, ισχυρότατα συμφέροντα την εμποδίζουν με παρεμβάσεις σε όλες τις κυβερνήσεις. Κι αυτά τα 800 εκατομ. τα αναπληρώνει η κυβέρνηση από τη φορολογία των πολιτών!

8. Μόλις αποκαλύφθηκε ότι 1,5 εκατομ. ευρώ, που πήρε ο δήμος Πειραιά για ολυμπιακά έργα δεν πήγαν σε κανένα έργο και δόθηκαν από το δήμαρχο σε μισθοδοσία του προσωπικού! Αντί να παραχθούν θέσης εργασίας και αξίες με έργα παράχθηκε πρόσκαιρη κατανάλωση.

9. Το Δημόσιο, με 1.800 κτήρια ανεκμετάλλευτα πληρώνει πάνω από 100.000.000 το χρόνο νοίκια σε ιδιώτες, αρνούμενο να αξιοποιήσει την περιουσία του. Πληρώνουν τα κορόιδα οι πολίτες. Εδώ και χρόνια καρκινοβατεί η μεταφορά υπηρεσιών του υπουργείου Οικονομικών από 7 νοικιασμένα κτήρια, που στοιχίζουν εκατομμύρια το μήνα στους φορολογούμενους, στο κτήριο Κεράνη, για την εξαγορά του οποίου έχει πληρώσει ένα σκασμό λεφτά το δημόσιο, επειδή αντιδρούν οι υπάλληλοι!

10. Κερασάκι στην τούρτα: Ο πρόεδρος της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης χρέωσε το σέρβις του αυτοκινήτου του στη δημόσια επιχείρηση!
Όλα αυτά, πολλαπλασιασμένα επί χιλιάδες παρόμοια κάθε μέρα και επί πολλά χρόνια, σύν τα τελευταία 6, στερούν πολλά δις. από τις τσέπες μας, για τα οποία δε φταίει ούτε ο Σόιμπλε, ούτε το ΔΝΤ ούτε ο Ντράγκι, ούτε η κρίση.

Η κρίση στη χώρα είναι διαχρονική και είναι κρίση πολιτική, πολιτισμική και κοινωνική. Είναι κρίση νοοτροπίας ενός λαού ευνουχισμένου στην πλειοψηφία του από την υπερπροστασία και την ευμάρεια των τελευταίων 35 χρόνων, που έμαθε στα εύκολα και που δεν έχει καν τις αντιστάσεις, δεν έχει καν την οργή να πεταχτεί στους δρόμους και να βουτήξει τους κλέφτες των κόπων του από τα πέτα και να ουρλιάξει: «Φτάνει πια με την κοροϊδία. Φτάνει λαμόγια».

Μέχρι τότε, θα ζεί σκυφτούλης, μουρμουρίζοντας και μεμψιμοιρώντας, όπως κάνει κάθε μέρα, και θα αναθεματίζει τον Σόιμπλε και το ΔΝΤ. Αντί να αναθεματίζει την ανικανότητά του να γίνει Πολίτης.
liberal

Ήταν «πολλά τα λεφτά Άρη»…


Ήταν «πολλά τα λεφτά Άρη»…
16/12/2016 21:46
Του Θανάση Κ.
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ήταν «πολλά τα λεφτά Άρη»…


Επειδή τελειώνουν τα ψέματα του Τσίπρα, ήλθε η ώρα να πούμε και μερικές αλήθειες.
Από αυτές που δεν αφορούν μόνο στο παρελθόν, αλλά παραπέμπουν άμεσα στο μέλλον…
Κι αυτό ενδιαφέρει περισσότερο βέβαια…
Ο Ελληνικός λαός έχει πολλές και διαχρονικές αρετές.
Έχει ωστόσο, και κάποια σοβαρά ελαττώματα.
Επίσης διαχρονικά…
Κι ένα από αυτά που τον χαρακτηρίζει, οπωσδήποτε στη νεώτερη φάση του, είναι η τάση να επιρρίπτει τις ευθύνες για ό,τι του συμβαίνει, σε άλλους!
Για όλα φταίνε οι Τούρκοι, οι Εγγλέζοι, οι Αμερικάνοι, οι Γερμανοί.
Για όλα φταίνε οι καπιταλιστές, οι ιμπεριαλιστές, οι κομμουνιστές…
Διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες συγκλίνουν εκπληκτικά στην «ενοχοποίηση» όλων των «άλλων»!
«Φταίχτης» ποτέ δεν είναι ο ίδιος ο εαυτός μας…
Όλοι οι άλλοι φταίνε (και μας φταίνε…)
Για να δούμε το πιο πρόσφατο δραματικό παράδειγμα:
Τη διετία 2012-14, η Ελλάδα πέτυχε κόντρα στις προσδοκίες όλων,
  • να σηκώσει κεφάλι,
  • να σταματήσει την κατάρρευσή της,
  • να βγει από μεγάλη μακροχρόνια ύφεση, να κάνει αρκετές μεταρρυθμίσεις,
  • να βγει από τα τεράστια ελλείμματα, να ελέγξει το δυσβάστακτο χρέος,
  • να βγει στις αγορές με επιτυχία και να αρχίσει να βγαίνει από το Μνημόνια.
Η κυβέρνηση Σαμαρά ήταν η πρώτη κυβέρνηση της μεταπολίτευση:
  • που μείωσε το χρέος αισθητά!
  • Η πρώτη που ψήφισε ισοσκελισμένο Προϋπολογισμό (το Νοέμβριο του 2014)!
  • Η πρώτη στη διάρκεια της οποίας μειώθηκε ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων!
  • Η πρώτη που εγκαινίασε το «ηλεκτρονικό κράτος»,
  • η πρώτη που βελτίωσε θεαματικά τη θέση της χώρας στη διεθνή κατάταξη ανταγωνιστικότητας,
  • η πρώτη που διεύρυνε την φορολογική βάση,
  • η πρώτη που άρχισε να μειώνει φόρους,
  • η πρώτη που άρχισε συστηματικά να ιδιωτικοποιεί υποδομές: λιμάνια, αεροδρόμια, μαρίνες, δίκτυα ενέργεια.
  • Η πρώτη που έθεσε και προχώρησε αποφασιστικά την οριοθέτηση της ΑΟΖ και την αξιοποίηση των εθνικών ενεργειακών πόρων…
Βέβαια και άλλες ευρωπαϊκές χώρες μπήκαν σε μνημόνια
Κι εκείνες κατάφεραν τελικά να βγουν.
Μόνο που η κρίση της Ελλάδας ήταν πολύ πιο βαθιά και πολύ πιο σοβαρή.
Γι’ αυτό και για την Ελλάδα κυρίως είχαν εκφραστεί έντονες αμφιβολίες, αν θα τα κατάφερνε. Ή αν θα έπρεπε να βγει από το ευρώ…
Μόνο για την Ελλάδα είχαν εκφραστεί τέτοιες αμφιβολίες τότε…
Όχι για την Ιρλανδία, όχι για την Πορτογαλία, όχι για την Κύπρο…
Για την Ελλάδα ανησυχούσαν άπαντες τότε…
Όλες αυτές τις «εύλογες» ανησυχίες, η Ελλάδα τις διέψευσε τη διετία 2012-14!
Και το πανηγύριζαν αυτό τα πρωτοσέλιδα του ξένου τύπου, ήδη από την άνοιξη του 2013! Και πολύ περισσότερο στις αρχές του 2014…
Τα ίδια πρωτοσέλιδα του ίδιου ξένου τύπου, που λίγο καιρό πριν- το 2012 - μας είχαν για «τελειωμένους»!
Μετά έπεσε η κυβέρνηση Σαμαρά, που είχε καταφέρει τόσο πολλά σε τόσο λίγο χρόνο.
Και εκλέχθηκε νέα κυβέρνηση…
Που υποσχέθηκε τα πάντα, την πίστεψαν πολλοί και… την πάτησαν όλοι! Ανακόπηκε η πορεία ανόρθωσης του τόπου, από την ανάκαμψη περάσαμε ξανά στην ύφεση!
Εκεί που βγαίναμε από το μνημόνιο, αναγκαστήκαμε να υπογράψουμε νέο χειρότερο μνημόνιο!
Εκεί που είχαμε ήδη βγει στις αγορές και μας έδιναν και πιστοληπτική γραμμή στήριξης για να βγαίνουμε πιο άφοβα στο εξής, αυτό ματαιώθηκε!
Εκεί που εξοφλούνταν (επί Σαμαρά) τα «φέσια» του δημοσίου στους ιδιώτες, άρχισαν πάλι να σωρεύονται νέα «φέσια» (επί Τσίπρα).
Εκεί που επέστρεφαν σιγά-σιγά οι καταθέσεις στις τράπεζες, που είχαν πλήρως κεφαλαιοποιηθεί, ξαφνικά έφυγαν οι καταθέσεις, επιβλήθηκαν capital controls, και χρειάστηκε νέα ανακεφαλαίωση τραπεζών (που ίσως δεν αρκεί πια)!
Εκεί που είχαμε αποκαταστήσει τη βιωσιμότητα του χρέους, το χρέος μας έγινε ξανά ΜΗ βιώσιμο (αφού αναγκάστηκαν να μας δανείσουν άλλα 50 δισεκατομμύρια τουλάχιστον)…
Εκεί που είχε «φρενάρει» η λιτότητα κι είχαν αρχίσει οι πρώτες σοβαρές μειώσεις φόρων, ξαφνικά επιβλήθηκε αληθινή φοροκαταιγίδα και φτάσαμε σε υπέρ-φορολόγηση χωρίς προηγούμενο!
Που πνίγει την οικονομία και διώχνει κάθε επενδυτή…
Εκεί που είχαν αρχίσει να μειώνονται οι ασφαλιστικές εισφορές, εκτοξεύθηκαν πάλι σε πρωτόγνωρα επίπεδα και παρέλυσαν τα πάντα…
Όλα αυτά έγιναν τα τελευταία δύο χρόνια!
Από την τωρινή κυβέρνηση Τσίπρα και εξ αιτίας της πολιτικής της.
Σήμερα όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν, πως ήταν τραγικό λάθος που έπεσε η κυβέρνηση Σαμαρά πριν δύο χρόνια.
Κι ήταν ακόμα μεγαλύτερο λάθος που εκλέχθηκε η κυβέρνηση Τσίπρα…
Αλλά ποιος φταίει, άραγε, για αυτά τα λάθη;
Ποιος νομίζετε;
Φταίει μήπως ο Ελληνικός λαός;
Όχι, όχι προς Θεού όχι! Φταίνε όλοι οι άλλοι!
Φταίνε οι ξένοι που τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια του Σαμαρά!
Φταίει ο Σόϊμπλε, η Μέρκελ, το ΔΝΤ…
Φταίει ο Σαμαράς που έκανε λάθη.
Φταίει η… υπερθέρμανση του πλανήτη και γενικά «ο κακός μας ο καιρός»!
Ε λοιπόν, ας μη κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας.
Πολλά συντέλεσαν (και πολλοί έβαλαν το χεράκι τους) για να ανακοπεί πριν δύο χρόνια, η ανόρθωση της χώρας που είχε αρχίσει επί Σαμαρά.
Αλλά πάνω απ’ όλα και πρώτα απ’ όλα φταίμε εμείς!
Φταίει ο ίδιος ο λαός μας.
Αν δεν το καταλάβουμε αυτό, δεν έχουμε καταλάβει τίποτε και πάμε… «ντουγρού» να διαπράξουμε τα ίδια λάθη!
Τότε εναντίον του Σαμαρά συσπειρώθηκαν μια σειρά από μικρά και μεγάλα συμφέροντα μέσα στη χώρα, μέσα στην Ελληνική κοινωνία.
Συμφέροντα που δεν ήθελαν να προχωρήσει η ανόρθωση της χώρας.
Δεν ήθελαν να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις που έσπαγαν τον κρατισμό και παρέκαμπταν τη γραφειοκρατία.
Δεν ήθελαν να προχωρήσει η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, που ήδη είχε αρχίσει και απέδιδε και μείωνε το χρέος με υγιή τρόπο: προσελκύοντας επενδύσεις (Ελληνικό, ΤΑΠ, αεροδρόμια, λιμάνια, Cosco)
Δεν ήθελαν να υπάρξουν παραγωγικές επενδύσεις.
Δεν ήθελαν να προχωρήσει η οριοθέτηση της Ελληνικής ΑΟΖ, που έκανε μεγάλα βήματα επί Σαμαρά, αδιανόητα ως μέχρι πριν λίγα χρόνια (όπως η συμφωνία με την Αίγυπτο)
Δεν ήθελαν να σταματήσει η ασυδοσία των συντεχνιών...
Με δύο λόγια, δεν ήθελαν να σπάσουν τα δεσμά του κρατισμού, της κρατικοδίαιτης δημοσιοϋπαλλαληλίας, των κρατικοδίαιτων ΔΕΚΟ, των κρατικοδίαιτων συντεχνιών, αλλά και των κρατικοδίαιτων μεγάλων επιχειρήσεων…
Την κρατικοδίαιτης διαπλοκής!
Των κρατικοδίαιτων Πανεπιστημιακών κυκλωμάτων…
Των χρεοκοπημένων «αγροτικών συνεταιρισμών», που είχαν ταυτιστεί με τα κυκλώματα των «μεσαζόντων»…
Των αριστερόστροφων κυκλωμάτων της «πολιτικής ορθότητας» που νέμονταν τα Πανεπιστήμια, τη Δημόσια εκπαίδευση, τη Δημόσια Διοίκηση, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, και τη Δημόσια Υγεία!
Όλων αυτών που, άλλοτε με «άκρες» στα ΕΣΠΑ και κάποτε με προμετωπίδα διάφορες απίθανες ΜΚΟ ξεκοκάλιζαν κονδύλια, εθνικά και κοινοτικά.
Κατά την αξέχαστη ατάκα του Σπύρου Καλογήρου από μαυρόασπρο ελληνικό κινηματογράφο («Λόλα», 1964)
--Ήταν «πολλά τα λεφτά, Άρη!»
Τον Τσίπρα μπορεί να τον ψήφισαν πολλοί που «ξεγελάστηκαν»…
Αλλά τον στήριξαν αυτοί που ΔΕΝ ξεγελάστηκαν!
Στήριξαν τον Τσίπρα αυτοί που ήξεραν πολύ καλά γιατί ήθελαν να φύγει ο Σαμαράς.
Αυτοί που δεν ήθελαν να σταματήσει το πάρτι στα δημόσια νοσοκομεία, αυτοί που δεν ήθελαν να σταματήσει το πάρτι των κονδυλίων στα πανεπιστήμια, αυτοί που δεν ήθελαν να ιδιωτικοποιηθούν τα τρένα, η ενέργεια, τα λιμάνια, οι μαρίνες γιατί θα έχαναν αληθινά χρυσορυχεία από μίζες και ποσοστά και «ολιγοπωλιακό έλεγχο» και λαθρεμπόριο.
Αυτοί υπονόμευσαν συστηματικά το Σαμαρά!
Αυτοί στήριξαν συνειδητά τον Τσίπρα!
Κι αυτοί δεν ξεγελάστηκαν καθόλου! Ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν…
Όταν ο Σαμαράς είχε μιλήσει ήδη από το Ζάππειο-1 για αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας τον χλεύαζαν.
Αργότερα, μας το έπαιζαν, κάποιοι απ’ αυτούς και… τάχα «μεταρρυθμιστές»!
Όταν ο Σαμαράς είχε βγει και μιλούσε για σταδιακή μείωση των φόρων και μηδενισμό των ελλειμμάτων (στο Ζάππειο-11) τον ειρωνεύθηκαν…
«Χάρυ Πότερ» τον αποκαλούσαν!
Αλλά όταν το Νοέμβριο του 2014 είχε ήδη προχωρήσει σε μειώσεις φόρων, είχε προγραμματίσει νέες μειώσεις φόρων για τα επόμενα χρόνια και ψήφιζε για πρώτη φορά ισοσκελισμένο προϋπολογισμό (αυτό σήμαινε τότε 3% πρωτογενές πλεόνασμα), δεν αναγνώρισαν το λάθος τους.
Απλά τότε πια στήριζαν τον Τσίπρα, να έλθει να τα… ανατρέψει όλα αυτά!
Όταν ο Σαμαράς έσπαγε τη ΔΕΗ κι άνοιγε τη ενεργειακή αγορά (με δεκαετίες καθυστέρηση στην Ελλάδα), το καλοκαίρι του 2014, κι αντιμετώπιζε τη λυσσαλέα αντίδραση της κρατικοδίαιτης αριστεράς, δεν τον στήριζαν. Αργότερα του είπαν πως… τότε «δεν έκανε κι αρκετά».
Όταν επί Σαμαρά ο Άδονις σταμάτησε το μεγάλο πάρτι στα δημόσια νοσοκομεία, δεν τον στήριξαν. Τον λοιδορούσαν και τον έβριζαν. Κι όταν αποχώρησε ο Άδονις από το υπουργείο Υγείας (για να πάει στη θέση του, ο επίσης αποτελεσματικός στις μεταρρυθμίσεις Βορίδης) τότε… «έκλαιγαν» που έφυγε «ο μεταρρυθμιστής Άδονις». (Τον οποίο, βέβαια, αργότερα συνέχισαν να λοιδορούν)
Μιλάμε για τέτοιους φαρισαίους, τάχα μου «μεταρρυθμιστές»!
Ο Σαμαράς «έπρεπε να ανατραπεί», γιατί αν ολοκλήρωνε το έργο του στη λήξη της τετραετίας, θα είχε επιβάλει μιαν άλλη Ελλάδα. Μια νέα Ελλάδα!
Με τις προβλέψεις όλων των διεθνώς οργανισμών για ανάπτυξη 2.9% το 2015 και 3,7% το 2016, η Ελλάδα θα ήταν οριστικά και πλήρως έξω από τα μνημόνια, θα είχε ήδη ανακτήσει σημαντικό μέρος του ΑΕΠ που έχασε τα προηγούμενα χρόνια, θα είχε για κλείσει διετία με Ανάπτυξη, Ευημερία, Σταθερότητα και Ασφάλεια.
Κανείς απ’ όλα αυτά τα εσωτερικά «λαμόγια» δεν ήθελε να πιστωθεί τέτοια επιτυχία ο Σαμαράς!
Και στο εξωτερικό υπήρχαν επίσης κάποιοι που «ανησυχούσαν» τότε...
Για εντελώς διαφορετικούς λόγους, βέβαια.
Γιατί ο Σαμαράς έσπευδε και έκανε ταχύτερα από ό,τι προέβλεπε το πρόγραμμα αυτά που έπρεπε, αλλά έκανε και πράγματα που δεν προέβλεπε το Πρόγραμμα. Ενώ έλεγε και όχι σε αυτά που προσπαθούσαν να του επιβάλλουν χωρίς να τα χρειάζεται ούτε η δημοσιονομική, κατάσταση ούτε η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Τους έλεγε όχι στην αύξηση του ΦΠΑ! Τους έλεγε όχι στην κατάργηση της νησιωτικότητας...
Κι αυτό φοβούνταν κάποιοι «έξω»: Όχι ότι ο Σαμαράς, αν έφευγε από το μνημόνια θα «σταματούσε» τις αποκρατικοποιήσεις και τις μεταρρυθμίσεις. Αλλά ότι θα γινόταν πιο ανεξάρτητος στη χώρα του και στην περιοχή του.
Και γι’ αυτό, όταν διαπίστωσαν κάποιοι «έξω», ότι υπήρχε μεγάλη συμμαχία εναντίον του Σαμαρά μέσα στη χώρα, τότε του τράβηξαν το χαλί κι απ’ έξω.
Τότε και μόνον τότε…
Και τελικά την πάτησαν όλοι!
Οι εντός της χώρας αντίπαλοι του Σαμαρά, για το ο Τσίπρας ήλθε και τα ρήμαξε όλα.
Και οι εκτός της χώρας «άσπονδοι φίλοι» του Σαμαράς, γιατί ήλθε ο Τσίπρας και τους στοίχισε 50 πρόσθετα δισεκατομμύρια, πολύ μεγαλύτερη και μόνιμη αβεβαιότητα στην περιοχή και μια πανευρωπαϊκή κρίση: Με το μεταναστευτικό που ο Τσίπρας πυροδότησε και τώρα απειλεί να σαρώσει όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίας. Και την ίδια την Ένωση...
Την πάτησε και ο ίδιος ο Τσίπρας που βλέπει σήμερα, στη διετία της διακυβέρνησής του, να έχει χάσει πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους του και να του τραβάνε το χαλί οι απ’ έξω.
Την πάτησε και η χώρα! Που ποτέ δεν ήταν σε πιο απελπιστική θέση απ’ ό,τι τώρα…
Ενώ ο μόνος, τελικά, που τη γλίτωσε (και δεν την πάτησε) είναι ο ίδιος ο Σαμαράς!
Που είναι σήμερα πιο δικαιωμένος από ποτέ!
Και μέσα στο Κόμμα του, αλλά και μέσα στην Ελληνική κοινωνία.
Αλλά και στην ίδια την Ευρώπη. Όπου πολλοί κατάλαβαν το λάθος τους…
Είναι ο μόνος ίσως Πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης, που ένα-ενάμιση χρόνο μετά την απομάκρυνση του, τον νοσταλγούν και οι δικοί του και οι παλαιοί αντίπαλοί του!
Ίσως μάλιστα αυτοί οι τελευταίοι τον νοσταλγούν πιο… γοερά!
Όμως το κακό για τη χώρα έγινε.
Αλλά έγινε από δικές μας αιτίες και δικές μας ευθύνες, κυρίως…
Δεν έγινε από «συνομωσία» κάποιων «κακών» απ’ έξω!
Έγιναν πρωτίστως εδώ! Μέσα στη χώρα. Με την ψήφο του Ελληνικού λαού.
Μπορεί ο Σαμαράς να κράτησε τις δυνάμεις του το 2015!
(Πράγμα που δεν κατάφερε ούτε ο ΓΑΠ πριν απ’ αυτόν, ούτε ο Τσίπρας μετά απ’ αυτόν).
Μπορεί ο Σαμαράς να είναι σήμερα πιο δημοφιλής απ’ ό,τι ήταν στη διάρκεια της Πρωθυπουργίας του…
Αλλά στο μεταξύ η χώρα πλήρωσε ακριβά τα λάθη της.
Για τα οποία οσοδήποτε μετανιωμένος τώρα, ευθύνεται ο ίδιος ο Ελληνικό λαός.
Παραπληροφορημένος; Ίσως.
Εύπιστος; Σίγουρα…
Αλλά και κακομαθημένος, όσο δεν πάει!
Και ανώριμος! Δυστυχώς…

Κι αν δεν το δει τώρα πια – έστω και τώρα - δεν γλιτώνει τα χειρότερα.