Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις...
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλές Ιθάκες, όπως και οι στόχοι που θέτουμε στη ζωή μας. Κάθε φορά που επιτυγχάνουμε ένα στόχο θέτουμε έναν επόμενο και έτσι συνεχίζουμε τις προσπάθειες να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε στη ζωή μας.
Κάθε φορά που φτάνουμε στην Ιθάκη, θέτουμε έναν υψηλότερο στόχο και συνεχίζουμε την πορεία μας προς τη νέα Ιθάκη, προς το νέο στόχο που θέσαμε. Η Ιθάκη, δεν μας προσφέρει τίποτε περισσότερο πέρα από το ταξίδι για να φτάσουμε σ΄ αυτήν. Έστω και γι΄ αυτό όμως αξίζει κάθε προσπάθεια.
Αξίζει όλη μας την αφοσίωση και όλη μας την ευγνωμοσύνη, που μας κρατά σε μια διαρκή εγρήγορση και προσπάθεια για τη χώρα μας, ιδιαίτερα τώρα που περικυκλώθηκε από "Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες".
.. Μ΄ αυτές τις σκέψεις, σας καλωσορίζω στο ιστολόγιό μου και ευελπιστώ αυτός ο χώρος να γίνει χώρος ανταλλαγής απόψεων και προβληματισμών.

26 Οκτ 2018

Ψηλά τις καρδιές... και ψηλά τις σημαίες!



Φωτο: ekirikas.com


Φωτο: ekirikas.com
26/10/2018 12:17
Της Κρινιώς Καλογερίδου​​
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τέτοιες μέρες πάνω-κάτω, στο τέλειωμα του Οκτώβρη που κυοφορεί την μεγάλη εθνική μας γιορτή, μου έρχεται στο μυαλό ασυναίσθητα μια μέρα των μαθητικών μου χρόνων η οποία θα μου μείνει αξέχαστη, γιατί έδωσε πνοή και υπόσταση στην εθνική μου συνείδηση, που βρισκόταν στα σπάργανα ακόμη.
Είχαμε έκθεση, θυμάμαι, κι η καθηγήτριά μας, υπέρμαχος της δημοτικής σε εποχή καθαρεύουσας, ανέπτυσσε με την κοντράλτα φωνή της τα διέξοδα που δίνει η ζωή στις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μας. Κάποια στιγμή διέκοψε απότομα την αφήγησή της και, σαν να ήθελε να οπτικοποιήσει την εικόνα των ιδεών της, γύρισε κι έγραψε στον πίνακα το ποίημα ενός αγνώστου σ\' εμάς ποιητή, του Κωνσταντίνου Καβάφη:

ΙΘΑΚΗ

Σὰ βγεῖς στὸν πηγαιμὸ γιὰ τὴν Ἰθάκη,
νὰ εὔχεσαι νἆναι μακρὺς ὁ δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
...............................................................
Πάντα στὸ νοῦ σου νἄχῃς τὴν Ἰθάκη.
Τὸ φθάσιμον ἐκεῖ εἶν᾿ ὁ προορισμός σου.

Ἀλλὰ μὴ βιάζῃς τὸ ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλὰ νὰ διαρκέσει.
.................................................................
Ἡ Ἰθάκη σ᾿ ἔδωσε τ᾿ ὡραῖο ταξίδι.
Χωρὶς αὐτὴν δὲν θἄβγαινες στὸν δρόμο.
Ἄλλα δὲν ἔχει νὰ σὲ δώσει πιά.

Κι ἂν πτωχικὴ τὴν βρῇς, ἡ Ἰθάκη δὲν σὲ γέλασε.
Ἔτσι σοφὸς ποὺ ἔγινες, μὲ τόση πείρα,
ἤδη θὰ τὸ κατάλαβες ᾑ Ἰθάκες τί σημαίνουν.

Η καθηγήτρια...

Το λάτρεψα απ' τον τίτλο και μόνο, πριν καν ακούσω την ανάλυσή της, γιατί με πήρε και με ταξίδεψε στην περιπετειώδη διαδρομή του βασιλιά της Ιθάκης Οδυσσέα, που - σπρωγμένος απ' την λαχτάρα να φτάσει στον πατρογονικό του παράδεισο, το νησί του - πέρασε αψήφιστα τα εμπόδια και τους πειρασμούς που βρήκε μπροστά του.
- Αυτή είναι η διέξοδος, ο στόχος ζωής που θα βάζετε, η 'Ιθάκη' σας!.., ακούστηκε κάποια στιγμή παλλόμενη η φωνή της καθηγήτριάς μας. Είναι το σύμβολο του πεπρωμένου του κάθε ταξιδιώτη που την ονειρεύεται και για να φτάσει σ\' αυτήν πρέπει προηγουμένως να γευτεί την ευχαρίστηση και την γνώση που του προσφέρει η διαδρομή ως την κορυφή της... Μικρή σημασία έχει αν, όταν φτάσει εκεί, την βρει φτωχότερη από εκείνην που είχε πλάσει μες στο μυαλό του. Γιατί, έτσι κι αλλιώς, θα του φανεί πολύτιμη σαν κίνητρο όλου του ταξιδιού της επιστροφής του!..
- Και γιατί λέει ο ποιητής ότι είναι πολλές \'\'η Ιθάκες\'\'στον τελευταίο στίχο, με το άρθρο στον ενικό; πετάχτηκε θαρρετά μια ξανθομάλλα απ\' το τρίτο θρανίο.
- Γιατί το ένα σηματοδοτεί τα πολλά. Δεν είναι ένας ο τόπος, στην ουσία, αλλά πολλοί αυτοί που έχουν τη δύναμη να προσελκύσουν τον ταξιδιώτη, για να πραγματώσει το πεπρωμένο του. Είναι πολλοί οι στόχοι που μπορεί να βάλει στη ζωή του. Όταν πετύχει τον έναν, συνεχίζει την πορεία προς έναν υψηλότερο στόχο...
 'Η Ιθάκες' τού δίνουν το κίνητρο για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις ανάγκες της ζωής του και στα υψηλά οράματα που θέτει..., της απάντησε η καθηγήτρια με κουρασμένη φωνή και γύρισε να καθίσει στην έδρα, όταν την πρόλαβε μια απορία μαθήτριας, που μας ξάφνιασε στην κυριολεξία.
- Κι αν όλοι οι ταξιδιώτες μαζί βάλουν για στόχο την ίδια 'Ιθάκη', τι μέλλει γενέσθαι, τελικά; ρώτησε προβληματισμένη.
- Ωωω!.., αναφώνησε σαστισμένη η καθηγήτρια μπλέκοντας και ξεμπλέκοντας τα δάχτυλά της από αμηχανία.
Έγινε ολιγόλεπτη σιωπή. Μα γρήγορα εκείνη, βλέποντας τα μάτια των κοριτσιών να είναι καρφωμένα επάνω της, έδωσε την απάντησή της.
- Αν συμβεί αυτό, ο στόχος θα είναι ευκολότερος - πιστεύω - χάρη στη σύμπνοια που θα υπάρχει..., γιατί όπως είπαμε επανειλημμένα...
- ' Εν τη ενώσει η ισχύς ', φώναξαν χορωδιακά όλες μαζί, σαν να ήταν συνεννοημένες,
- Αυτό ακριβώς, είπε χαμογελώντας η καθηγήτρια και το πιο τρανταχτό παράδειγμα γι' αυτό που λέτε είναι η γιορτή που θα γιορτάσουμε σε λίγες μέρες, στις 28 Οκτωβρίου!..
Από εκείνην τη στιγμή κι ύστερα, η συζήτηση για την 'Ιθάκη' πέρασε σε δεύτερο πλάνο δίνοντας τη σκυτάλη της σπίθας της στην εθνική επέτειο που πλησίαζε εν χορδαίς και οργάνοις... Ο συνειρμός επιτεύχθηκε με τον πιο φυσικό τρόπο. Η ομόθυμη στόχευση των Ελλήνων στην υψηλότερη κορυφή, όπου τους περίμενε η Νίκη, έφερε το Αλβανικό Έπος, τη δόξα του '40...
Έγινε ξαφνικά ησυχία. Ύστερα πήρε πάλι τον λόγο η καθηγήτρια κι άρχισε να αφηγείται συγκινημένη τα αξέχαστα γεγονότα εκείνης της εποχής, χωρίς να μπορεί να κρύψει τον τόνο της περηφάνιας στην αλλοιωμένη φωνή της. Όταν τέλειωσε την αναδρομή, σηκώθηκε μηχανικά απ' την έδρα της, Το βλέμμα της μόλις που άγγιξε τα μαλλιά των κοριτσιών κι έμεινε εκεί για πολλή ώρα.
- Ήταν η ανδρεία τους καταπληκτική και η αντίστασή τους καταπληκτικότερη..., είπε με βραχνιασμένη φωνή. Ήταν άνθρωποι με ψυχή, με φωτισμένη και γυμνασμένη φιλοπατρία, με πρωτόγνωρο ηρωισμό και διάθεση αυτοθυσίας!.. Κι όμως, όταν ξεκίνησαν να πολεμήσουν τον Ιταλό εισβολέα, οι πιο πολλοί απ' αυτούς ήταν απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, ασήμαντοι και ταπεινοί, νοικοκυραίοι της διπλανής πόρτας, βοσκοί, ψαράδες, αγρότες, τεχνίτες, που έγιναν ένα με τους πλούσιους, τους πολέμαρχους, τους 'οδηγούς' και τους μορφωμένους...‟
” Αααχ!.. Ο λαός μας ανέβηκε τότε την πιο ψηλή κορφή της ζωής του, παιδιά, για να βρει την 'Ιθάκη', την ελευθερία του! Δοκιμάστηκε κυριολεκτικά 'εν πυρί, ως χρυσός εν χωνευτηρίω' και άντεξε χάρη στους ηρωικούς νεκρούς του, που τον κράτησαν ενωμένο μέχρι το τέλος... Ας είναι ήσυχες οι ψυχές τους στην αθανασία και μακάρια τα οστά τους όπου αναπαύονται..., κατέληξε συγκινημένη.
- Ήταν κι ο παππούς μου ανάμεσά τους, κυρία!.. Έπεσε πολεμώντας στο Πόγραδετς, πετάχτηκε μια μαθήτρια απ' τα πίσω θρανία σπάζοντας τον μονόλογο από καθέδρας και την ίδια στιγμή βρήκαν την ευκαιρία να πάρουν το λόγο και άλλες.
Η καθηγήτρια χαμογέλασε απαλά και, κουνώντας το κεφάλι με κατανόηση, τις άφησε να ξεσπάσουν τον ενθουσιασμό τους.
- Εμένα πολέμησε στους Αγίους Σαράντα και στην Πρεμετή!.., είπε με περηφάνια η διπλανή της.
- Ο δικός μου στην Μόροβα και την Κορυτσά!..
- Ο δικός μου πολέμησε στην Χειμάρρα κι ένα χρόνο αργότερα στο ύψωμα 731 με τον Ταγματάρχη Κασλά!..
- Ο αδελφός της γιαγιάς μου ήτανε κελευστής στην φρεγάτα 'Έλλη', που βυθίστηκε στο λιμάνι της Τήνου, πριν ξεκινήσει ο πόλεμος με τους Ιταλούς!..
- Κι ο θείος της μάνας μου υπηρετούσε στο 'Λάμπρος Κατσώνης'!.. Από 'κει τον έστειλαν στον 'Πρωτέα' λίγες μέρες πριν τον βυθίσουνε...
- Παα!.. Ήταν πολύ άτυχος, τότε, γιατί ο 'Πρωτέας' - απ' ό,τι ξέρω, ακολούθησε γρήγορα τον 'Κατσώνη' στην μοίρα του, βομβαρδισμένος απ' τα ιταλικά αεροπλάνα..., παρενέβη με δραματικό τόνο η καθηγήτρια.
- Ο αδελφός του παππού μου, κυρία, ήταν αξιωματικός στον 'Νηρέα' κι ύστερα στον 'Παπανικολή', που βούλιαξε πολλά δικά τους καταδρομικά και υποβρύχια!.., είπε με καμάρι μια καινουριοφερμένη στην τάξη.
- Σσσ... σσσ... ! Ησυχάστε, τώρα !.., Ησυχάστε!.., έκανε κουρασμένη η καθηγήτρια βλέποντάς τες να φλυαρούν αναστατωμένες.
Έγινε λίγων λεπτών σιγή σε ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα. Η φιλόλογος γύρισε στην έδρα της ρίχνοντας φευγαλέα ματιά στο ρολόι του τοίχου, που κρεμόταν πάνω απ' τον πίνακα.
Απ' την ψηλή καρέκλα της έφερε ένα γύρω στην τάξη, που μπλέβιζε απ' τις μαθητικές ποδιές των κοριτσιών. Τα μάτια τους άστραφταν από έξαψη και τα μάγουλά τους ήταν αναψοκοκκινισμένα.
 Η καθηγήτρια έβγαλε έναν μικρό αναστεναγμό και τις χάιδεψε στοργικά με το βλέμμα της. Στη σκέψη της ήρθε ασυναίσθητα ένα απόσπασμα που τη συγκίνησε απ' το χρονικό της Κατίνας Παπά, που διάβασε τελευταία:
'... Ο καλός εκπαιδευτικός πρέπει να είναι ένας φυσικός και ανυπόκριτος άνθρωπος... Να φέρεται στα παιδιά όπως θα φερόταν και στα δικά του, αν είχε, ή στους καλύτερους φίλους του: με στοργή, με καλοσύνη, με ευγένεια.
Τότε γίνονται αμέσως και τα παιδιά καλά και ευγενικά και αφήνονται στα χέρια του έτσι όπως αφήνονται και στα χέρια της μητέρας τους ή της μεγαλύτερης αδελφής τους...'
Ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο άνθισε στα χείλη της στη σκέψη αυτή. Πήρε το μητρικό της βλέμμα απ' τις μαθήτριες και το περιέφερε στις γιορτινές αφίσες που στόλιζαν τους τέσσερις τοίχους. Ύστερα, με τόνο θριαμβικό που δονούνταν από περηφάνια, άρχισε πάλι να μιλά για τους ήρωες του '40 και εκείνους που ύψωσαν το ανάστημά τους στους Γερμανούς κατακτητές ένα χρόνο αργότερα...
- ... Μετά το 'ΟΧΙ' του Μεταξά στον θρασύδειλο Μουσολίνι, είχαν αποφασίσει όλοι να μη γυρίσουν πίσω στην πατρίδα τους, αν δεν έριχναν τον εχθρό στη θάλασσα..., είπε κάποια στιγμή με λυγισμένη φωνή.
Αυτή η αδάμαστη θέλησή τους για νίκη ήταν το μυστικό της επιτυχίας τους, το μυστικό του ηρωισμού τους. Ήταν το φιτίλι που άναψε, για να ολοκληρωθεί η θυσία τους το 1941 με την Αντίστασή τους στην γερμανική Κατοχή, που σημάδεψε τους Έλληνες και την Ελλάδα...‟
” Για χάρη αυτής τσακίστηκαν χέρια, πελεκίστηκαν πόδια, μάτωσαν κορμιά και ψυχές, πέθαναν απ' την πείνα μικροί και μεγάλοι, γίναν χαλάσματα οι περιουσίες τους, ανασκάφτηκαν χωριά, κουρσεύτηκαν αγαθά, ριμάχτηκαν σπίτια, μετατράπηκε όλη η χώρα σε ερείπια πάνω από αμέτρητους τάφους... ‟
” Έτσι πέτυχε η Ελλάδα τον άθλο της! Μ' ένα μεγάλο 'ΝΑΙ' στο κάλεσμα της πατρίδας κι ένα μεγάλο 'ΟΧΙ' στον φασισμό, που μας χτύπησε την πόρτα ξεδιάντροπα, για να μας κατακτήσει.
Έτσι έφτασε μ' αναμμένο πυρσό στην Ανάσταση μεθυσμένη απ' τον ηρωισμό των παιδιών της, που τραγουδούσαν θαρρετά τη ζωή ακόμα κι όταν χόρευαν τον χορό του θανάτου μαζί της...
Σταμάτησε ν' ανασάνει απ' τη συγκίνηση. Ύστερα, μ' έναν αναστεναγμό, έβγαλε από την τσάντα της ένα κομμάτι χαρτί, για να μας διαβάσει. Αργότερα θα μάθαινα από την ίδια πως ήταν το τέλος ενός αφιερώματος του Στρατή Μυριβήλη για το πνεύμα της εθνικής επετείου, σε έκδοση της 'Εργατικής Εστίας'. Από εκεί το πήρα κι εγώ και καταγράφω τα σημαντικότερα προσαρμόζοντας μόνο τους τόνους και την ορθογραφία του στη σύγχρονη έκφανση της Γραμματικής μας:
- '... Όσο ζει η Φυλή αυτή, η 28η του Οχτώβρη θα καίγει μέσα της άσβηστη φλόγα. Και σαν ξανάρθουν τα δίσεχτα χρόνια και ο άνθρωπος κινδυνέψει ακόμα μια φορά να χάσει την αξιοπρέπειά του, η ελληνική φωτιά, που δεν σβήνει κάτω από τη στάχτη του χρόνου, θα περιμένει πάλι την ώρα της για να φωτίσει την έντρομη πανανθρώπινη ψυχή στο δρόμο της αρετής και της λευτεριάς, στο δρόμο της περηφάνιας, στης τιμής το δρόμο...‟
” ... Σαν Φυλή σταθήκαμε άξιοι της ιστορίας μας. Τώρα είναι το χρέος μας σαν άτομα να σταθούμε άξιοι της Φυλής μας. Ψηλά τις καρδιές οι Πανέλληνες. Και ψηλά τις Σημαίες!..'

Οι μαθήτριες σηκώθηκαν όρθιες χειροκροτώντας τον καταπληκτικό επίλογο, μα το χειροκρότημά τους χάθηκε μέσα στο θορυβώδες κουδούνισμα του επιστάτη, που αντηχούσε παρατεταμένα. Η πόρτα άνοιξε στο δευτερόλεπτο και ξεχύθηκαν όλες έξω για το μεγάλο τους διάλειμμα...

22 Οκτ 2018

Έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν

Έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν;
22/10/2018 12:26
Του Strange Attractor​​
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν;

Η κατασυκοφαντημένη αριστερή γενιά της μεταπολίτευσης, που όντως αποδείχθηκε τζούφια, είχε τουλάχιστον στις τάξεις της κάποιους μπαρουτοκαπνισμένους «αγωνιστές», που ήταν ιδιαίτερα διαβασμένοι, ταξιδεμένοι, ευφραδείς, και που εν πάση περιπτώσει είχαν παραστάσεις, εμπειρίες, αλλά και πολιτική προϋπηρεσία.
Όλοι αυτοί όμως παρέδωσαν το πνεύμα μόλις έσφιξαν οι κώλοι, και έδωσαν τη σκυτάλη της «σοσιαλιστικής πρωτοπορίας», με φυσικό αυτουργό τον Αλαβάνο, σε ένα ανώριμο από κάθε άποψη παιδί, που σε άλλες εποχές δεν θα τον έκριναν ικανό ούτε για διαχειριστή πολυκατοικίας στον Δενδροπόταμο…
Ανέλαβε δηλαδή τα ηνία της χώρας σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ένας ημιμαθής πολιτικάντης, που γαλουχήθηκε στις καταλήψεις με αίτημα τις 200 αδικαιολόγητες απουσίες (και την τιμή της τυρόπιτας στα κυλικεία)…
Ένας γνήσιος εκπρόσωπος της γενιάς της ήσσονος προσπάθειας, που μεγάλωσε με ΝΙΤΡΟ και Ρούλα Κορομηλά… ακούγοντας αντάρτικα και Πάνο Κιάμο, μπορεί και Σαρμπέλ, σε «εναλλακτικές» μπουάτ και περιθωριακά στέκια, παρέα με τον Καρανίκα και άλλους παρόμοιους στοχαστές…
Ένας καλομαθημένος πιτσιρικάς, που όταν οι περισσότεροι συνομήλικοί του έτρεχαν από το σχολείο στο φροντιστήριο, διαβάζοντας σαν τρελοί, και μαθαίνοντας ξένες γλώσσες, μπας και καταφέρουν να σπουδάσουν, να καταρτιστούν, έτσι ώστε να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά, ο ίδιος έτρεχε από πορεία σε πορεία, ονειρευόμενος να ρίξει τον κακό καπιταλισμό για να ζήσουμε όλοι το όνειρο του κομμΟνισμού…
Ένας οραματιστής, που γράφτηκε στη ΚΝΕ την χρονιά που κατέρρευσε (από μόνη της) η ΕΣΣΔ, η πατρίδα των απανταχού κομμουνιστών…
Ένας άνθρωπος που δεν ξέρει βασικά «εγγλέζικα», που δήθεν σπούδασε μηχανικός, αλλά δεν γνωρίζει τη διαφορά 360οαπό 180ο
Ένας «ανήσυχος» νέος, που δηλώνει αριστερός, αλλά ανάθεμά με αν έχει ανοίξει ποτέ βιβλίο του Μαρξ, κι αν το έκανε αμφιβάλλω αν κατάλαβε τίποτα… αναμασώντας θεωρίες του Αλτουσέρ, και αγνοώντας ότι ο εν λόγω παραδέχθηκε ότι ήταν απατεώνας λίγο πριν πεθάνει…
Ένας φτυχιούχος, που δεν ξέρει τη διαφορά Λέσβου με Μυτιλήνη…
Που διακήρυττε με ύφος ότι οι θάλασσες δεν έχουν σύνορα…
Που μας έκανε ρεζίλι διεθνώς σε όποια διεθνή φόρα κι αν εμφανίστηκε…
Που ακόμη γελάει μαζί του ο Κλίντον…
Ε λοιπόν, αυτό το στραβοστομιασμένο κακέκτυπο του χειρότερου είδους νεοέλληνα, που δεν δούλεψε ποτέ, που δεν κατείχε ποτέ μια θέση ευθύνης, όχι μόνο μας κατσικώθηκε ως πρωθυπουργός, όχι μόνο ήταν υποψήφιος για Νόμπελ, όχι μόνο δηλώνει σύζυγος καθηγήτριας ΑΕΙ, αλλά τώρα είναι και υπουργός επί των Εξωτερικών σε μια χώρα με χίλια μύρια εθνικά προβλήματα και άπειρες κρίσιμες εθνικές εκκρεμότητες.
Το λες και θεία δίκη για όλες τις αμαρτίες που κάναμε όλα αυτά τα τελευταία χρόνια (προ κρίσης) της επίπλαστης ευμάρειας, με τα διακοποδάνεια, τα Κοχίμπας και τα πρώτα τραπέζια πίστα.
Αυτή είναι η τιμωρία μας. Όλα εδώ πλΕρώνονται.
Να μας διοικεί ένας άσχετος, που σε οποιαδήποτε άλλη ιστορική φάση, ούτε ο τελευταίος συνοικιακός ψιλικατζής δεν θα του εμπιστεύονταν να κρατήσει το μαγαζί για δυο ώρες…
Ο άνθρωπος που υπόσχονταν να καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, τα διόδια, τις ιδιωτικοποιήσεις των αεροδρομίων, το Ελληνικό, και ότι άλλο του κατέβαζε η κούτρα του προκειμένου να ξεγελάσει τους μελανιασμένους αγαναΧτιστές, που νόμιζαν ότι όντως ο Αλέξης θα βαράει τα νταούλια και η μαντάμ Μέρκελ θα χόρευε σαν αρκούδι…
Και όμως… αυτός ο άνθρωπος κρίνει το μέλλον μας και το χειρότερο; Κρίνει το μέλλον των παιδιών μας…
Ένας αριβίστας της πολιτικής, ένας κωλοτούμπας της ιδεολογίας, που σε κοιτάει στα μάτια και λέει ανερυθρίαστα εντελώς τα χειρότερα ψέματα…
Ναι, αυτός ο επαναστάτης, που θα άλλαζε την Ελλάδα και την Ευρώπη… και που σήμερα κατάντησε να παρακαλάει την Κουντουρά και τον Παπαχριστόπουλο να τον στηρίξουν για να συνεχίσει να κρατάει την καρέκλα και να αποδομεί συστηματικά τη χώρα.
Με συγκυβερνήτη του στη τρέλα ένα ακόμη «ανήσυχο παιδί», ένα ακόμη καλομαθημένο προϊόν της χαμένης γενιάς που λέγαμε, πλην όμως με δεξιό πρόσημο…
Αναφέρομαι στον εθνικό μας μπούλη, που και αυτός διένυσε μια πολιτική καριέρα αντιστρόφως ανάλογη των όποιων προσόντων του, φτάνοντας σε σημείο να είναι εκείνος (με 3.2% παρακαλώ) που ρυθμίζει, στηρίζει, αλλά και υπαγορεύει πολιτικές στον «μπουτά», αφού αν ήθελε όλα αυτά τα μαύρα χρόνια τον ανέτρεπε σε χρόνο ντε τε.
Σήμερα όμως ο συγκαμένος αυτός μπατριώτης, κατάντησε ξεπουπουλιασμένος κόκορας, σκιά του άλλοτε περήφανου εαυτού του, αφού οι περισσότεροι σύντροφοί του στη μάσα τον εγκατέλειψαν, και οι μόνοι που ελέγχει πλέον είναι ο Κατσίκης και η άλλη, που την έφαγε η πολ ντάνσερ, η Κόλλια Τσαρουχά.
Έτσι, ο Μπάνος, που περπατούσε ντυμένος ΟΥΚας και έτρεμε η γης, με τους στρατηγούς να βαράνε προσοχές, και τον Αλέξη να τον γλείφει πατόκορφα, σήμερα περπατάει και παραμιλάει, διότι όπου να ‘ναι τον βλέπω έναν ακόμη απλό βουλευτή, στα χνάρια του Βύρωνα, του Πανίκα, και του … Νικολόπουλου.
Ένας κυρ Φώτης δηλαδή, χωρίς όμως την σοβαροφάνεια του αριστερού εκείνου πυλώνα, που στις τελευταίες εθνικές εκλογές έψαχνε στήριγμα μέχρι και στο κόμμα των … Κυνηγών!
Ακόμη και ο πιστός του «συναίλυνας», ο πσαικαζμένος Τέρενς, που ο Μπάνος τον διόρισε υφυπουργό εις το Εξωτερικόν, ακόμη κι αυτός του γύρισε την πλάτη δηλώνοντας έμπλεος εθνοπρέπειας ότι δίνει λόγο μόνο στον Αλέξη, τον οποίο και μόνο υπηρετεί. Άκου να δεις αχαριστία…
Ποιο θα είναι λοιπόν το μέλλον του εθνικού μας μπούλη; Τον οποίο λοιδορεί σήμερα ακόμη κι ο Τράγκας;
Τον βλέπω να παρακαλάει τον Βελόπουλο για συνεργασία, μπας και καταφέρει να ξαναδεί βουλή οψέποτε προκηρυχθούν εκλογές.
Κι αν δεν καταφέρει να μπει στη βουλή, ας πάρει παραμάσχαλα το άλλοτε πουλέν του, τον Χαϊκάλη, κι ας πάνε μαζί να πολιτευτούν στα Σκόπια… παρέα με τον Ζάεφ… Εκεί μπορεί να αναγνωριστεί η εθνική τους συμβολή…
Αλλιώς, αν δεν αλλάξει κάτι, τον βλέπω τον Μπάνο να τριγυρνάει μεσάνυχτα με μαύρα γυαλιά και καπαρντίνα, έξω από στρατόπεδα, και να αναπολεί τις παλιές καλές μέρες που έμπαινε από την πύλη μέσα στη μαύρη γυαλιστερή μερσεντές του, ή κατέφτανε με ελικόπτερο Απάτσι, ντυμένος αεροπόρος, και στέκονταν κλαρίνο άπαντες…
Όσο για το μέλλον του Αλέξη δεν ανησυχώ. Είναι νέος ακόμη, και έχει πολλά να προσφέρει στην ανθρωπότητα.
Λίγο να βελτιώσει τα «εγγλέζικά» του, και ίσως μπορέσει κι αυτός να πληρώνεται $50.000 για μια διάλεξη περί πολιτικής διαχείρισης κρίσεων στο Princeton, όπως ο άλλος τσάκαλος, ο ΓΑΠ, ή να γράφει περισπούδαστα άρθρα στο Project Syndicate, όπως ο Δρ. Μπαρουφάκης.
Όσο για εμάς, θα πορευτούμε όπως μπορούμε, γλείφοντας τις πληγές που μας άφησε ο Αλέξης και το τσούρμο του, κι αν ποτέ συνέλθουμε οικονομικά και πολιτικά, θα θυμόμαστε τα τελευταία τέσσερα χρόνια ως τα πιο τραγελαφικά της νεότερης ιστορίας μας…
Τα νοσηρά εκείνα χρόνια, τότε που κρεμόμασταν από τα τέτοια του Στρατούλη, της ζουρλής, του Δραχμαζάνη, του Παλαβίτσα, του Χαϊκάλη, του Φίλη, της Κατάντιας Βαλαβάναινας, και του … Παπαχριστόπουλου.

Μαύρα χρόνια, και συνάμα κωμικά, που επιβεβαίωσαν το κλασικό: «οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν»…

13 Οκτ 2018

Οι κανονικοί άνθρωποι, αυτοί που δεν έχουν για ήρωες τοξικομανείς τραβεστί ληστές και δεν είναι τσιλιαδόροι των Τούρκων δουλεμπόρων...

Η ανοχή των πολιτικών μας στη μουσουλμανινή εισβολή και η «δολοφονία χαρακτήρα» όσων ακόμη αντιστέκονται
Από τον
Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη*
Ρωτούσα επίμονα εδώ και λίγα χρόνια από κείμενα και σε πάνελ από τηλοψίας τους έμπλεους αγιότητας και ανθρωπισμού με το αζημίωτο αριστερούς και ευρωφιλελέδες: «Και τι θα κάνετε αν ο Ερντογάν αποφασίσει να μας στείλει κάνα δύο εκατομμύρια μουσουλμάνους, θα κάθεστε να τους κοιτάτε, η μόνη σας έγνοια θα είναι να γεμίσετε και την υπόλοιπη Ελλάδα τσαντιρολομαχαλάδες και θα ανησυχείτε εάν θα τους αρέσει το κέτερινγκ;» Ε, να που το κράτος-συμμορία το κάνει. Αυτή τη φορά ο μεγάλος δουλέμπορος στέλνει από ξηράς στον Εβρο ορδές Αφγανών.
Σύμφωνα με τα ΜΜΕ, κοντά μισό εκατομμύριο ξαδέρφια της Ρωξάνης έρχονται από τα βάθη της Ασίας για να δουν το χωριό του γαμπρού στη Μακεδονία. Οι Ενοπλες Δυνάμεις και η Αστυνομία, έχοντας δεχτεί προφανώς τις κατάλληλες διαταγές, βλέπουν το σόι των συμπεθέρων του Φιλίππου να προσπερνά τον φράκτη, να χαιρετάνε τα προκεχωρημένα φυλάκιά μας, τους συνοροφύλακες, τους αστυφύλακες και να πηγαίνουν ντουγρού για τη Θεσσαλονίκη.
Τι αντιτάσσει σε αυτό το νέο κύμα μουσουλμάνων εποίκων το συντεταγμένο κράτος μας, που έχει κολόνες του άντρες σαν τον Κοτζιά, τον Σκουρλέτη, τον Καρανίκα και γυναίκες σαν τη Γεροβασίλη και την Τασία; Μήπως περίπολα, ενέδρες, συλλήψεις, «βούλωμα» του φράχτη και κυνήγι των διακινητών; Μήπως ξαναστήνει ναρκοπέδια κατά προσωπικού και κάνει βίαιη επαναπροώθηση όσων συλλαμβάνονται στη γραμμή των συνόρων;
Τίποτε από αυτά. Αντί για τα αλαβάστρινα στήθη τους, οι υπουργάρες μας και ο αρχηγός τους αντιτάσσουν επιδόματα διαβίωσης, κοινωνική ασφάλιση, τζάμπα σπίτι με προπληρωμένο ενοίκιο για έναν χρόνο, πληρωμένους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας, πρόγραμμα ESTIA το λένε, κι ένα ολόκληρο υποστηρικτικό δίκτυο από επαγγελματίες «ανθρωπιστές», ΜΚΟ, ΜΜΕ, που κάνουν ένα απίστευτο σέρβις, από άποψη υλική μέχρι προπαγάνδα.

Στο κύμα των λαθραίων, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων δεν δικαιούνται άσυλο, μικρή μειονότητα ανάμεσά τους οι αληθινοί πρόσφυγες, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αντιτάσσουν έναν τεράστιο μαγνήτη που προσκαλεί να έρθουν τόσοι κι άλλοι τόσοι κι όλο τους το σόι, μέχρι δέκατα πέμπτα ξαδέρφια, μπαρμπάδες, μαζί με τους ιμάμηδές τους, τα πασούμια τους κι όλα τα χούγια από τις σπηλιές της Τόρα Μπόρα. Οι αφασιακοί εγχώριοι φιλοχρήματοι διεθνιστούληδες φιλοδοξούν να μας κάνουν Μανχάταν αλλά τελικά τους βγαίνει Καμπούλ. Ετσι αντί για melting pot, όπου λιώνουν και γίνονται ένα πράγμα εθνότητες και θρησκείες, δημιουργούνται παράλληλες κοινωνίες, όπου οι επήλυδες, ασύμβατοι κι επιθετικοί, μόλις μεγαλώσουν αρκετά σε αριθμό, θέλουν να επιβάλουν στις ντόπιες κοινωνίες τον τρόπο τους και τα περίεργα χούγια τους.

Να θυμίσω πως ο Ερντογάν έχει στήσει μια μεγάλη φάμπρικα με πολλαπλούς στόχους. Ως πάτρωνας και συνδημιουργός του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο ενίσχυε πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά, βγάζοντας και χρήμα από κλεψιμέικο πετρέλαιο που του πουλούσαν οι αποκεφαλιστές, δημιουργούσε στρατιές προσφύγων από τη γενοκτονία που διεξαγόταν από τις Διεθνείς Ταξιαρχίες της ισλαμικής τρομοκρατίας σε Ιράκ και Συρία. Τώρα, πολύ λιγότεροι, διότι το Ισλαμικό Κράτος έφαγε χώμα. Παράλληλα όμως έφερνε και φέρνει από την Ασία και την Αφρική στρατιές λαθραίων μεταναστών χωρίς βίζα και με πάμφθηνα εισιτήρια, τους οποίους το κράτος σε συνεργασία με το παρακράτος, το οποίο στην Τουρκία πάντα ελέγχεται από την κυβέρνηση, τους σπρώχνει στις ακτές και στον Εβρο, απ’ όπου τους διεκπεραιώνουν οι δουλέμποροι.

Ετσι, το κράτος-συμμορία τα κονομάει, μας γονατίζει, οδηγώντας δομές και προσωπικό μας στα όριά τους, ενώ ταυτόχρονα εποικίζει με μουσουλμάνους την Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη. Η οποία Ευρώπη με παχιά παχιά κονδύλια, πολυσέλιδες οδηγίες και υστερική προσήλωση επιδοτεί τον ερχομό και την ευημερία των παράνομων εποικιστών, χάριν των οποίων κουρελιάζονται το Σύνταγμα, οι νόμοι μας και τα εθνικά μας συμφέροντα.

Ολα αυτά υπό την ευμενή συγκατάβαση και καθοδήγηση του Σόρος και την υπακοή του Τσίπρα, του Μητσοτάκη και σωρείας ΜΜΕ, που βλέπουν κέρατα και ουρά στον Σαλβίνι, γιατί πράττει τα αυτονόητα. Οι δικοί μας δεν είναι παρά κουκουλοφόροι χωρίς κουκούλες, που δεν δείχνουν απλά στα μπλόκα τους πατριώτες, αλλά συμμετέχουν στη «δολοφονία του χαρακτήρα» όσων αντιστέκονται και ευλαβικά υπηρετούν τις πολιτικές διάλυσης της Πατρίδας, αρκεί να μοιράζονται οι μπιστικοί τους τα τριάντα αργύρια του επιδοτούμενου «ανθρωπισμού» και αυτοί να διατηρούν τη δωσιλογική εξουσία τους, εκχωρώντας την Ιστορία μας, την πίστη μας, την ασφάλειά μας.
Οι κανονικοί άνθρωποι, αυτοί που δεν έχουν για ήρωες τοξικομανείς τραβεστί ληστές και δεν είναι τσιλιαδόροι των Τούρκων δουλεμπόρων, ούτε αισθάνονται πως έχουν παράδοξη ταυτότητα συμφερόντων με τη Μέρκελ, τον Σόρος, τον Ερντογάν και τη μαφία των διακινητών, θα αντιδράσουν μια και καλή κι αυτό που θα γεννηθεί δεν θα το σταματήσουν τα ξόρκια, οι οιμωγές και οι συκοφαντίες της δικτατορίας της «πολιτικής ορθότητας». Το «ακροδεξιός» θα γίνει συνώνυμο του τίμιου και θαρραλέου πατριώτη που υπερασπίζεται το Σύνταγμα, τίτλος τιμής που θα διακρίνει το έθνος από τους εσωτερικούς εχθρούς του.
*Πρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ
www.neadexia.gr

6 Οκτ 2018

Hannibal ante portas

http://www.politically.gr/pub/12752/hannibal-ante-portas

Δημοσιεύτηκε στις 05/09/2018 στην κατηγορία Πολιτισμός

Είναι καμιά 15ετία τώρα που στην Ελλάδα κυριαρχούν πρόσωπα που σιχαίνονται την Ελλάδα και την Παιδεία. Το ένα, άλλωστε, είναι επακόλουθο του άλλου. Αν υπάρχει η Ελλάδα το χρωστάει στη λάμψη του αρχαίου της πολιτισμού. Αυτός όπλισε τα χέρια των ξένων δυνάμεων για να αποδεχτούν την εξέγερση των υπόδουλων, να βοηθήσουν τον αγώνα και να αναγνωρίσουν το νέο κράτος. Αυτός μιλιέται ακόμα στη γλώσσα που χρησιμοποιούν σήμερα 10 εκ. Έλληνες. Σε πείσμα των Γαβρόγλου.

Η αρχή της σφοδρής επίθεσης κατά της Ελλάδας και της ελληνικότητας ξεκίνησε επί Σημίτη, με την άλωση του Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου της Αθήνας από φανατισμένους καθηγητές σε έδρες Ιστορίας, που άκουγαν Ελλάδα και έβγαζαν φλύχταινες. Δημιούργημά τους είναι το σαράκι που τρώει την κλασική Παιδεία εδώ και κοντά 20 χρόνια σε πανεπιστήμια και σχολεία.

Δημιούργημά τους είναι η αποδόμηση της κλασικής παιδείας στα σχολικά βιβλία και η ανατροπή της ιστορικής συνέχειας του ελληνικού πολιτισμού με την αμαθή ασυνέχεια, που έχουν περάσει σε όλη την κλίμακα της εκπαίδευσης. Δημιούργημά τους είναι το δηλητήριο που έχουν σπείρει πως ό,τι είναι πατριωτικό είναι ακροδεξιό, εθνικιστικό και φασιστικό. Έτσι έστειλαν τη Χρυσή Αυγή στο 10% οι ανεγκλέφαλοι.

Δημιούργημά τους είναι η ιδεολογικά αγράμματη γενιά των Ρεπούσηδων, που γαλουχεί μέχρι και σήμερα ήδη τρείς γενιές φοιτητών και μαθητών. Ασύμφορη η Επανάσταση. Μια χαρά είμασταν με τους Τούρκους. Μύθος η καταπίεση, οι σφαγές και τα παιδομαζώματα. Πλατιά ελευθερία υπήρχε. Όλα τα σχολεία ήταν ανοιχτά!

Πολεμοκάπηλοι και σφαγείς οι αρχαίοι. Μεγαλύτερος απ’ όλους ο Μεγαλέξανδρος. Σκοταδιστές, απολίτιστοι και μείγμα πολυφυλετικό οι Βυζαντινοί. Η Ελλάδα πέθανε με τη ρωμαιοκρατία. Η σημερινή είναι ένα πλαστό δημιούργημα του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης, που δεν έχει σχέση ούτε με το Βυζάντιο ούτε με τους αρχαίους.

Στην αρχή ήταν μια υπουργός πανεπιστημιακός και ιστορικός, που φώναζε ότι τα αρχαία είναι μια νεκρή γλώσσα. Κανείς δεν της είπε ότι το 90% των λέξεων που ξεστομίζει είναι αρχαίες. Ούτε ότι το στηλιάρι είναι ομηρική λέξη. Έγινε ντόρος, αλλά κανείς δεν πήρε αρκετά στα σοβαρά τον συνωστισμό στη Σμύρνη.

Στη συνέχεια, εκμηδενίστηκε η διδασκαλία του Επιτάφιου του Περικλέους, γιατί υμνούσε την πατρίδα περισσότερο από όσο άντεχε η διεθνιστική κουλτούρα των αμόρφωτων. Οι οποίοι δεν ξέρουν διαλεκτικά ότι αν δεν αγαπάς την πατρίδα σου δεν μπορείς να αγαπάς κανενός την πατρίδα, ούτε καν τη Γή.

Στη συνέχεια μειώθηκαν οι ώρες διδασκαλίας των αρχαίων στα σχολεία, γιατί «μια νεκρή γλώσσα είναι άχρηστη σε σχέση με μια ζωντανή κοινωνιολογία των θρησκειών», ας πούμε... Κανείς δε φώναξε ότι νεκρός είναι ο τρόπος που διδάσκονται τα αρχαία εδώ και κοντά δύο αιώνες. Σε βαθμό που να γίνονται μισητά από την πλειονότητα των μαθητών, αφού, αντί να διδάσκονται τα κείμενα της χρυσής Γραμματείας ξοδεύονται χρόνια για ένα άχρηστο συντακτικό και μια ακόμα πιο άχρηστη γραμματική, έτσι όπως πρωταγωνιστούν, στερώντας από τους Έλληνες το ζουμί: Το κείμενο και τα διδάγματά του.

Στη συνέχεια, αφαιρέθηκε η εξέταση των αρχαίων από τις προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις του Γυμνασίου, που έδωσε το έναυσμα στους μαθητές και τους καθηγητές να απαξιώσουν το μάθημα και να το περιθωριοποιήσουν. Αυτή η εγκληματική κίνηση απέδωσε τους καρπούς που ήθελαν οι τριτοκοσμικοί ιδεοληπτικοί θολοεπαναστάτες: Πέτυχαν να αποκοπούν οι μαθητές από τη συνειδητοποίηση της διαχρονικότητας της ελληνικής γλώσσας και πέτυχαν να αποκόψουν τους μαθητές από τη διαχρονικότητα των αξιών που εκφράζουν τα αρχαία κείμενα. Διότι, είπαμε: Ο πολιτισμός αρχίζει με τον Διαφωτισμό και τη γαλλική επανάσταση. Πριν, τρώγαμε βελανίδια.

Η καταστροφή δεν σταμάτησε εδώ. Γιατί τα αρχαία και η κλασική παιδεία πρέπει να εκλείψουν. Ο Μαρξ ήταν ηλίθιος που έκανε τη διδακτορική του πάνω στον Επίκουρο και που είχε μελετήσει την αρχαία ελληνική γραμματεία για να στηρίξει τη διαλεκτική του με τον ΄Ενγκελς. Ή οι υπερασπιστές του είναι ηλίθιοι που δεν κατανοούν τη διαλεκτική συνέχεια της Παιδείας και της Επιστήμης. Μάλλον το δεύτερο.

Στο παραπάνω ιδεοληπτικό και αμόρφωτο σχέδιο οι άνθρωποι που κρατάνε την Παιδεία στα χέρια τους μείωσαν τξη διδασκαλία κειμένων από το πρωτότυπο στο Λύκειο και με την πρόσφατη απόφαση του υπουργείου κατάργησαν στις Πανελλήνιες εξετάσεις τη μετάφραση του διδαγμένου κειμένου και υποβάθμισαν τη μετάφραση στο αδίδακτο.

Τώρα, οι ιδεοληπτικοί υπερασπιστές της ισότητας στην αμορφωσιά, καταργούν τα Λατινικά στη Γ Λυκείου και στις πανελλήνιες εξετάσεις, γιατί, λέει, συμβάλλουν στην αποστήθιση και στη βαθμοθηρία! Και δεν ενοχλείται καθόλου το υπουργείο, που η αποστήθιση και η βαθμολογία με άριστα σε όλους- ακόμα και στα στουρνάρια της τεμπελιάς- είναι η πάγια πολιτική του, για να μην πάθουν ψυχολογικά προβλήματα τα τούβλα. Να πάθουν όσοι θέλουν να μάθουν, που παίρνουν 19 αυτοί 19 κι οι στούρνοι! Ψάξε να βρεις μηχανικό να σου φτιάξει το σπίτι και γιατρό να σου σώσει τη ζωή με τέτοιες νοοτροπίες.
Φυσικά, για τα στουρνάρια του υπουργείου, δεν φταίει ο μηχανιστικός και αδιάφορος τρόπος που διδάσκονται τα μαθήματα, αλλά φταίνε τα μαθήματα! Και μάλιστα τα αρχαία, πάνω στη γραμματεία των οποίων πατάνε όλες οι ανθρώπινες σχέσεις και η διαλεκτική της φιλοσοφίας και της ιστορίας. Αλλά και τα λατινικά, όταν σχεδόν όλοι οι όροι της φυσικής, της βιολογίας, της βοτανολογίας, της ζωολογίας και του δικαίου και οι μισοί της ιατρικής που δεν είναι ελληνικοί, είναι λατινικοί!

Το πρόβλημα στη χώρα δεν είναι ότι 100 ακραίοι τύποι έχουν ρίξει και ρίχνουν την Παιδεία στα Τάρταρα, παράγοντας γενιές κοινωνικά και πολιτικά αμόρφωτων πολιτών. Το πρόβλημα είναι ότι μια αφασική κοινωνία παρακολουθεί και αποδέχεται αδιάφορη την εκπαιδευτική και μορφωτική της υποβάθμιση, δηλαδή μια βαθμιαία αποκτήνωση και αποβλάκωση. Χωρίς να παίρνει χαμπάρι ότι αυτό είναι ό,τι καλύτερο για κάθε ξένο και εγχώριο που θέλει να την καβαλήσει. Δειλή, Μοιραία κι Άβουλη αντάμα.
Γιώργος Παπαδόπουλος- Τετράδης (liberal)



28 Σεπ 2018

Οι «νοικοκυραίοι» έχασαν τον πόλεμο


Δημοσιεύτηκε στις 25/09/2018 στην κατηγορία Κληρονομιά
Γράφει ο Strange Attractor (*)

Οι ρίζες του φαινομένου που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα είναι βαθιές, και μπορεί να φτάνουν ως τη τουρκοκρατία. Σίγουρα υπήρχαν ακόμη και τη δεκαετία του 1920, τότε που από την μια υπήρχε ραδιόφωνο, αυτοκίνητα, και κινηματογράφος, από την άλλη όμως οι συμπατριώτες μας θαύμαζαν και υποστήριζαν τους ελάχιστους… φουστανελοφόρους λήσταρχους, που ακόμη δρούσαν στα βουνά των Γρεβενών, της Κοζάνης, και αλλού, π.χ. τον Γιαγκούλα, κ.ά. ενώ καταδίκαζαν στη συνείδησή τους τα αποσπάσματα της χωροφυλακής που τους κυνηγούσαν μπας και εξαλειφθεί το αναχρονιστικό αυτό κατάλοιπο της τουρκοκρατίας, που μας έκανε παγκοσμίως ρεζίλι.

Μπορούμε όμως για την οικονομία της συζήτησης να ξεκινήσουμε από το 1949, τότε που τελείωσε ο εμφύλιος σπαραγμός, και έτσι η χώρα μας δεν έγινε Βουλγαρία, Ρουμανία ή Αλβανία. Ίσως αν γίνονταν τότε, σήμερα θα ήταν όλα διαφορετικά…

Ίσως δηλαδή να χρειαζόμασταν ένα ηλεκτροσόκ δεκαετιών, μπας και συνέλθουμε, αλλά φευ…

Η «επάρατη» δεξιά λοιπόν νίκησε τον πόλεμο, μαζί και ο «καπιταλισμός», και μαζί τους όλα εκείνα τα συμπαρομαρτούντα που τους χαρακτήριζαν σε μια οπισθοδρομική και υπανάπτυκτη, σε όλους τους τομείς, αγροτική Ελλάδα.

Τα επόμενα χρόνια χαρακτηρίστηκαν από πολιτική καταστολή, μαύρη προπαγάνδα, εξορίες, διώξεις, λογοκρισία, εθνικοφροσύνη με το στανιό, κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό μεγάλου μέρους των πολιτών, και άλλα τέτοια πολλά που σίγουρα θα θυμούνται οι παλιότεροι.

Μάλιστα, τη δεκαετία του ’60, τότε που όλος ο υπόλοιπος κόσμος ανακάλυπτε τον υλικό ευδαιμονισμό, τη μουσική ροκ, τα ταξίδια, τη σεξουαλική απελευθέρωση, την ενεργή αντίθεση στους πολέμους, τα κοινωνικά και φοιτητικά κινήματα, με τους χίπηδες και τους ειρηνιστές να εκρήγνυνται κυριολεκτικά, εδώ στα καθ’ ημάς ζούσαμε με τη βέργα του δασκάλου, κουρεμένοι εν χρω, παρακολουθώντας ασπρόμαυρες ταινίες καρικατούρες της πραγματικότητας, εθνοπρεπή σίριαλ με τον Πρέκα, και με κυβέρνηση είτε γκρίζων παλαιοκομματικών κομματαρχών, είτε αγράμματων, πλην όμως αυστηρών όσο και γραφικών, στρατιωτικών.

Με αυτά και με αυτά, η νέα κοινωνική τάξη που προέκυψε δειλά δειλά, από τον πόλεμο και μετά, λόγω κυρίως της αστυφιλίας, αλλά και της υποτυπώδους οικονομικής ανάπτυξης, η μεσαία δηλαδή, έβραζε στο ζουμί της αισθανόμενη αποκομμένη από τις διεθνείς εξελίξεις, με την νεολαία της εγκλωβισμένη στη ντόπια μιζέρια, διψασμένη και αυτή για ροκ εντ ρολ, ελεύθερο σεξ και «επανάσταση».

Ήταν δηλαδή η εποχή του ανερχόμενου τότε μικροαστισμού, που σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω (παπαδαριό, χωροφύλακας, χούντα, ΕΣΑ, κατηχητικό κλπ.) δημιούργησε μια νέα γενιά που ψάχνονταν όπου δει, προκειμένου να «ζήσει το όνειρο», που της στερούσε το ισχύον βαλκανοβλαχομπαρόκ καθεστώς.

Μέχρι που επιτέλους έπεσε η χούντα, με τεράστιο εθνικό κόστος, και ποιος είδε τους νέους και δεν φοβήθηκε;

Από τη μια μέρα στην άλλη ο κουρεμένος γουλί και καταπιεσμένος φοιτητάκος, που παρακολουθούσε τα επίκαιρα στην ΥΕΝΕΔ, και που άκουγε Κοινούση (στα κρυφά που και που άκουγε και τους μαλλιάδες τους Μπιτλς) πίνοντας βερμούτ, ξάφνου απελευθερώθηκε, και έβγαλε από μέσα του τον… όψιμο αντάρτη, τον χίπη, τον αντιστασιακό, τον σούπερ ντούπερ επαναστάτη. Έγινε δηλαδή (στο μυαλό του) κι αυτός ένας Τσε. Κυκλοφορώντας με άρβυλα, με στρατιωτικό τζάκετ, καπνίζοντας χύμα «σιγαρέτα», ακούγοντας Μάνο Λοϊζο στο πικάπ.

Κι’ από κει που έβλεπε χωροφύλακα και κρύβονταν στο πλυσταριό, ξαφνικά να οι μαζικές διαδηλώσεις γεμάτες παλμό για την τιμωρία των χουντικών, να οι πορείες για την Κούβα και την Παλαιστίνη, και να οι συναυλίες σε κατάμεστα στάδια για να ακούσει τον έτερο όψιμο επαναστάτη, τον Νταλάρα ντε, και για το πώς στην Αθήνα μες’ το κέντρο φύτρωσε καινούργιο δένδρο…

Εν ολίγοις, και για να μην πλατειάζω, όλα ήρθαν τα πάνω κάτω.

Όλη η καταπίεση, η στέρηση, ο υποχρεωτικός εκκλησιασμός, η ψευδεπίγραφη εθνικοφροσύνη, η λογοκρισία, και χίλια άλλα τέτοια, δημιούργησαν ένα τέρας.

Κάτι βεβαίως που ήταν φυσικό, αφού το καπάκι της χύτρας που έβραζε, νομοτελειακά έπρεπε κάποτε να σπάσει. Μόνο που στη δική μας περίπτωση όλα έγιναν σε διαδικασία φαστ τρακ, άρα στρεβλά, διότι έπρεπε να προλάβουμε σε χρόνο ντε τε όλα όσα είχαμε στερηθεί επί δεκαετίες, που στους ξένους «βελανιδοφάγους» ήταν φυσιολογικά αφού συνέβησαν στην ώρα τους.
Και έτσι, ότι απαγορεύονταν μέχρι τότε, λόγω του φαινόμενου που η ψυχολογία ονομάζει psychological reactance, έγινε ποθητό. Έγινε must…

Και επειδή οι στρατιωτικοί, οι υπουργοί, οι βιομήχανοι, οι Αμερικάνοι, η CIA, όλοι αυτοί που μας «έγδερναν τα όνειρα», δεν ήταν και τόσο προσιτοί στόχοι όσο σήμερα, λόγω έλλειψης τηλεοπτικών καναλιών, ίντερνετ κλπ., ο βασικός στόχος όλου αυτού του επί δεκαετίες συσωρευμένου μίσους (και φθόνου) έγινε ο «αστός», ο «νοικοκύρης», ο συμβιβασμένος μίζερος κύριος του διπλανού ψιλικατζίδικου, ο κυρ Παντελής του Πάνου Τζαβέλα.

Και όλη η υφέρπουσα επαναστατικότητα, που έψαχνε διέξοδο να εκδηλωθεί, αφού εξαντλήθηκε στις πορείες που λέγαμε για το ζαχαροκάλαμο στη Νικαράγουα, και για τα δίκια του Γιασέρ, ήρθε και επικεντρώθηκε στον διπλανό μας … στον κυρ Παντελή… στους γονείς μας δηλαδή, και στους συγγενείς μας.

Σάρκα τους ήταν η επαναστατημένη νεολαία, η οποία σε μια επανάληψη του διαχρονικού οιδιπόδειου συμπλέγματος αποφάσισε να «φάει» τους… γονείς της.

Θυμόσαστε το The End των Doors; Ή αργότερα τον Τζιμάκο με το «μικροαστοί θα σας φάνε τα παιδιά σας»; Έ λοιπόν κάπως έτσι...

Και ήρθε μετά και το Πασόκ το 1981, με τον μικροαστό βιοτέχνη, καταστηματάρχη, δημόσιο υπάλληλο κ.ο.κ., να μεταλλάσσεται έτσι διά μαγείας σε «σοσιαλδημοκράτη» μαρξιστή, ασυμβίβαστο, να αποποιείται δηλαδή του πραγματικού του ρόλου, να αλλάζει αυθαίρετα τάξη, και όλα έδεσαν αρμονικά.

Οι φρικτοί μικρομεσαίοι (πάλι Τζιμάκος) δηλαδή ξαναέγιναν καθεστώς, από την ανάποδη.

Αργότερα επί Σημίτη, με τα δάνεια, το ευρώ, τις 72 δόσεις… τότε που αφήναμε τις Καγιέν μας ξεκλείδωτες, η επαναστατικότητα κόπασε κάπως, κι αυτό κυρίως επειδή η νεολαία άλλαξε ρότα. Κουράστηκε να επαναστατεί και τώρα ήθελε λεφτά... πολλά λεφτά.

Τέρμα το κυνήγι των ανεμόμυλων… μάγκας είναι όποιος έχει «μαρούλια» στη τσέπη του. Όποιος κάθεται πρώτο τραπέζι πίστα με τις λουλουδούδες να βαράνε προσοχές.

Το έλεγε και το έδειχνε καθημερινά ο Πετράν με τα κοχίμπας του, το πλάσαρε στα μούτρα μας η Ρούλα με τις τσαούσες της, και το σιγοντάριζε το Πασόκ του Λαλιώτη και του Γιάννου, με το χρηματιστήριο και τους Λαναράδες….

Οι νέοι δηλαδή σταμάτησαν να ζηλεύουν τους αντάρτες της Λατινικής Αμερικής, και τώρα ήθελαν να γίνουν γιάπηδες, χρηματιστές, διευθυντές, και γενικά μπρούκληδες, με εφόδια τα πτυχία από ιδιωτικά και μη ΙΕΚ, και ένα πέτσινο μεταπτυχιακό (δι’ αλληλογραφίας) από την Αγγλία…

Και έτσι θα πορευόμασταν, αν δεν επέρχονταν η κουφάλα η κρίση, που ξανά μανά έφερε τα πάντα όλα πάνω κάτω, με αποτέλεσμα ο σημερινός νέος, που δεν μπορεί να γίνει πλέον γιάπης, ούτε καν κλητήρας στο δημόσιο, μόνο ντελιβεράς στη καλύτερη, ανακάλυψε εκ νέου ότι είναι φύσει επαναστάτης, κομμουνιστής, ασυμβίβαστος, και άσχετα αν δεν έζησε ούτε σφαλιάρες από χωροφύλακα, ούτε βέργα από δάσκαλο, ούτε υποχρεωτικό εκκλησιασμό, έχοντας μεγαλώσει με μίλκο και χυμό μάνγκο, ξεσηκώθηκε για να ξεσηκωθεί, και με όπλο τις μολότοφ, ελλείψει ινδαλμάτων ηρωοποίησε τη νέα ιδεολογικά κυρίαρχη τάξη, το λούμπεν προλεταριάτο, το περιθώριο δηλαδή, και αφού το έκανε σημαία, αποφάσισε να τα βάλει και αυτός με τη σειρά του με τον διαχρονικό εχθρό της ελληνικής νεολαίας… Τη μιζέρια, δηλαδή τους αστούς, δηλαδή τους γονείς του, δηλαδή τους νοικοκυραίους.
Και σε μια αγαστή συνεργασία, λόγω συγκυριών και συμπαντικής συνωμοσίας, με την σημερινή «αριστερή» κυβέρνηση, η οποία επίσης ομνύει στο όνομα του κάθε είδους περιθωρίου, άσχετα αν είναι πιο συντηρητική και εγγενώς φασιστική ακόμη κι από τη χούντα, ο πόλεμος μοιάζει να φτάνει στο τέλος του, με τους άλλοτε φυσιολογικούς και νορμάλ ανθρώπους, τους γονείς μας δηλαδή, να παραδίνονται άνευ όρων στη νέα κυρίαρχη τάξη και ιδεολογία…

Στους λούμπεν… Στο περιθώριο.

Εν κατακλείδι, ο πόλεμος επιτέλους τελείωσε… Οι νοικοκυραίοι έχασαν.

Καληνύχτα μας…

ΥΓ-Στα νιάτα μου έτυχε και διάβασα, μεταξύ άλλων, και το έργο ενός σχετικά άγνωστου πολιτικού φιλοσόφου, του Alfred G. Meyer,που όσο περίεργο κι αν ακούγεται ήταν ο πρώτος που είχε προβλέψει πως στο μέλλον (σήμερα) η επανάσταση δεν θα προέλθει από το προλεταριάτο (που έχει συμβιβαστεί), αλλά από το περιθώριο, από τα κατακάθια, από τους κοινωνικά απόβλητους, από το λούμπεν προλεταριάτο, που για τον Μαρξ ήταν η τέταρτη και άκρως επικίνδυνη για τις άλλες τρεις, τάξη.

Το ζούμε ή μάλλον το λουζόμαστε σήμερα.
(*) antinews

25 Ιουλ 2018

Η διαφθορά δεν νικιέται με νόμους, αν δεν υπάρχει ηθική ηγεσία

Οι τρόποι και οι αιτίες που έκαναν την Ελλάδα κράτος διεφθαρμένο

Δημοσιεύτηκε στις 17/07/2018 στην κατηγορία Κληρονομιά
Ο παγκοσμίου φήμης καθηγητής εγκληματολογίας και Ποινικής Δικαιοσύνης Νικος Πασσάς λέει: «Η διαφθορά δεν νικιέται με νόμους, αν δεν υπάρχει ηθική ηγεσία»

Oι πρακτικές δωροδοκίας και διαφθοράς είναι ευρέως διαδεδομένες στην Ελλάδα είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Πολλές φορές ακούμε διακηρύξεις, μεγαλοστομίες, εξαγγελίες για μηχανισμούς διαφάνειας και απόψεις περί καταπολέμησης της διαφθοράς. Ήδη, σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, περίπου τέσσερις στους δέκα Έλληνες που έχουν φύγει στο εξωτερικό απαντούν ότι δεν πρόκειται να επιστρέψουν εξαιτίας της αναξιοκρατίας και της διαφθοράς. Ο Νίκος Πασσάς είναι καθηγητής Εγκληματολογίας και Ποινικής Δικαιοσύνης στο Πανεπιστήμιο Northeastern των ΗΠΑ. Ένας διακεκριμένος επιστήμονας όπου κατά καιρούς έχει διατελέσει σε σημαντικές θέσεις ως σύμβουλος νομικών γραφείων, χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και διεθνών Οργανισμών όπως ο ΟΗΕ, η ΕΕ, ο ΟΟΣΑ, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα.

Πριν λίγες μέρες βρέθηκε στην Ελλάδα προκειμένου να συμμετάσχει στο συνέδριο «Διαφθορά και οικονομική κρίση: ποινική και εγκληματολογική οπτική» που διοργάνωσε το Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος σε συνεργασία με τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών. Ξεκλέβοντας λίγες ώρες από τον περιορισμένο χρόνο του συναντηθήκαμε σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας προκειμένου να συζητήσουμε για το ακανθώδες πρόβλημα της διαφθοράς.

Ένας άνθρωπος με συγκροτημένο τρόπο σκέψης που θεωρεί ότι είναι επιτακτική ανάγκη να προβούμε σε βιώσιμες μεταρρυθμίσεις με ευρύτατη πολιτική και κοινωνική συναίνεση. «Ο μεγαλύτερος εχθρός της βελτίωσης είναι η παθητική στάση», μου λέει στην αρχή της κουβέντας μας και στη συνέχεια συμπληρώνει: «για την κατανόηση αλλά και την αντιμετώπιση της διαφθοράς, πρέπει πρώτα να επικεντρωθούμε στους παράγοντες που την προκαλούν: τις αιτίες, το περιβάλλον και τις πηγές της διαφθοράς.

Μόνο τότε θα αντιληφθούμε πώς καταλήγουν καθημερινοί άνθρωποι ή άτομα πέραν πάσης υποψίας να πέφτουν θύματα αυτού του φαινομένου και να παραβιάζουν το νόμο, προκαλώντας κακό τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο».  

Σύμφωνα με τον κ. Πασσα «διαφθορά έχουμε όταν δημόσιος ή ιδιωτικός λειτουργός καταχράται τη θέση και αντί να υποστηρίζει και να προωθεί το κοινό συμφέρον, προωθεί προσωπικά συμφέροντα.

Τα ερωτήματα λοιπόν είναι δεδομένα: πώς μπορεί να διασφαλιστεί ότι ανταγωνιστές δρουν με ήθος και ακεραιότητα; Πώς μπορεί να αλλάξει η κουλτούρα της επιχειρηματικής δραστηριότητας; Πώς πριμοδοτούμε αξίες και αρχές σε περίοδο οικονομικής κρίσης; Πώς θα συμβάλλουν όσοι αισθάνονται ότι δεν έχουν κατάλληλους πόρους για την καταπολέμηση της διαφθοράς ή εκείνοι που αποκομίζουν οφέλη από διεφθαρμένες συναλλαγές;

Στην συνέντευξη που ακολουθεί πέρα από τον τομέα της διαφθοράς συνομιλήσαμε και για το δεύτερο σκέλος της επαγγελματικής του ενασχόλησης, την εγκληματικότητα, το αν όλοι είμαστε 'εν δυνάμει εγκληματίες' αλλά και για την Ελλάδα σήμερα, αν θα επέστρεφε μόνιμα πίσω στην πατρίδα καθώς και ποια χαρακτηριστικά ήταν εκείνα που τον επηρέασαν στην διαδρομή της ζωής του.   

Έχετε πει ότι όταν μελετάτε την Ελλάδα σας πιάνει θλίψη. Γιατί;

Στα πανεπιστήμια όπου διδάσκω συναντώ νέα παιδιά από την Ελλάδα που έχουν φύγει στο εξωτερικό όχι απλώς με σκοπό να αποκτήσουν προσόντα και γνώσεις αλλά με βασική προτεραιότητα να μην επιστρέψουν στη χώρα. Κυριαρχούν η αγανάκτηση και η οργή για τον βούρκο στον οποίο κολυμπά η Ελλάδα.

Η θλίψη, λοιπόν, έγκειται στο γεγονός ότι, ενώ διαθέτουμε φωτεινά μυαλά, απουσιάζει εντελώς ο κοινός πολιτικός λόγος, με αποτέλεσμα κανείς να μη διαθέτει την απάντηση στο ερώτημα σχετικά με το πώς θα προχωρήσουμε από δω και πέρα. Βέβαια, θα μου πείτε ότι δεν έχουμε ακόμα κατασταλάξει όσον αφορά τις αιτίες που μας οδήγησαν στην οικονομική κρίση.

Είναι πασιφανές ότι έννοιες όπως η ελπίδα, το φως ή το όραμα συζητιούνται κυρίως μέσω πολιτικών ή κομματικών αφηγημάτων. Επομένως, αυτή η λασπώδης κατάσταση εξακολουθεί να απογοητεύει τους νέους της χώρας και να διαιωνίζει την κρίση. Ας αντιληφθούμε ότι ο τόπος σταδιακά μαραζώνει, ασθενείς και ηλικιωμένοι χάνουν την αξιοπρέπειά τους και οι νέοι φεύγουν οριστικά .

Δεν σας προκαλεί απορία, όμως, το γεγονός ότι δεν παρατηρείται κάποιο είδος αντίδρασης;

Προφανώς, σε ένα επίπεδο οι ευθύνες είναι συλλογικές. Όμως καθένας έχει ως βασική του προτεραιότητα τη φροντίδα της οικογένειάς του. Δεν μπορούμε να χτίζουμε μια χώρα με Δον Κιχώτες.  

Σέβομαι απεριόριστα όσους μένουν στην Ελλάδα και παλεύουν, αλλά το να περιμένεις την αντίδραση της μεγάλης πλειοψηφίας είναι κάτι εντελώς ανεδαφικό. Χρειάζεται ο ελάχιστος πραγματισμός.

Οι υπάρχοντες κομματικοί σχηματισμοί δεν προσφέρουν κάποια ελπίδα. Ίσως ο ρεαλισμός, το βόλεμα, η διαφθορά, τα κυρίαρχα συμφέροντα, δυσκολεύουν τις λύσεις και τις κάνουν σύνθετες.

Στην αναζήτηση απαντήσεων δεν χρειαζόμαστε κομματικό λόγο αλλά επιστημονικό. Χωρίς να λύσουμε τα προβλήματα του χθες δεν πορευόμαστε στο αύριο και χωρίς διάγνωση δεν αναγνωρίζεις τη ρίζα του προβλήματος. Δεν είναι η πρώτη φορά που χρεοκοπήσαμε, που έχουμε διχόνοια, που δεν μπορούμε να φτιάξουμε μια ενωτική κυβέρνηση.

Ήρθε ο καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι ο σπόρος αλλά η γλάστρα. Όλοι λαμβάνουν μέτρα κατά της διαφθοράς και κανείς τελικά δεν κάνει τίποτα. Όλοι απλώς μετακινούν τις καρέκλες και θέλουν να 'ναι καπεταναίοι του Τιτανικού, κατευθυνόμενοι προς το παγόβουνο, αντί να 'ναι ναύτες σε σκάφος καλοτάξιδο.  

Είστε αισιόδοξος ότι μπορεί η διαφθορά να αντιμετωπιστεί στην Ελλάδα;

Η διαφθορά έχει πάρα πολλές μορφές. Δεν είναι μόνο το φακελάκι, η μίζα και το λάδωμα. Υπάρχει, για παράδειγμα, και η σύγκρουση συμφερόντων. Η δωροδοκία χρησιμοποιείται για να ωφεληθούμε από κάποιο μέτρο, νόμο ή πρωτοβουλία με αθέμιτο τρόπο. Εάν στο κέντρο λήψης αποφάσεων τοποθετήσω τον άνθρωπό που, έτσι κι αλλιώς θα πάρει αποφάσεις που με ωφελούν, η δωροδοκία είναι περιττή.

Ας μην ξεχνάμε ότι γνωστά σκάνδαλα, όπως αυτά της Siemens, της Novartis, της Samsung ή της VW, προέρχονται από χώρες που έχουν μηχανισμούς αντιμετώπισης της διαφθοράς, συμμορφώνονται στους νόμους και διαθέτουν καλούς δικηγόρους.

Το πρόβλημα της διαφθοράς, λοιπόν, δεν επιλύεται με απλές νομικές προσεγγίσεις αλλά μέσω ηθικής ηγεσίας. Μπορούμε με μικρά βήματα να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα.

Πλέον η διαφθορά έχει γίνει συνήθεια. Δίνω, για παράδειγμα, φακελάκι στο νοσοκομείο «για να με προσέξουν». Πώς το σχολιάζετε;

Η κρίση και η αναξιοκρατία ομαλοποιούν τέτοιο είδος συναλλαγών. Σκοπός όμως δεν είναι η αυτομαστίγωση ή η απόδοση ευθυνών σε φορείς του εξωτερικού. Το θέμα είναι η αναζήτηση μιας συνολικής προσέγγισης για να βελτιώσουμε την οικονομία, τους θεσμούς και, κυρίως, τη νοοτροπία.

Όταν η διαφθορά έχει νομιμοποιηθεί και λύνει απτά, καθημερινά προβλήματα, όπως η φορολογία, ή, ακόμα χειρότερα, σου δίνει δουλειά ή σου βρίσκει κρεβάτι στο νοσοκομείο, οι περισσότεροι ακολουθούν τον άγραφο κανόνα. Δεν είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι πιστεύουν πως τα προβλήματά μας λύνονται μόνο με φακελάκια; Αυτό πρέπει να σταματήσει.

Πρέπει να συσταθεί ένας ανεξάρτητος φορέας με τη σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα που θα λειτουργεί σε βάση πραγματικών δεδομένων, κοινού λόγου, συναίνεσης και συνεννόησης. Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε είναι ότι φτάσαμε στον πάτο του βαρελιού και η μοναδική δυνατή πορεία είναι μόνο προς τα πάνω.

Η ευνομία πρέπει να είναι μονόδρομος. Όσο πιο σύντομα το χωνέψουμε τόσο το καλύτερο.

Πρώην πρωθυπουργός έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι η Ελλάδα είναι μια διεφθαρμένη χώρα. Τι απαντάτε;  

Έχουμε ακούσει παρόμοιες απόψεις από διάφορες πολιτικές παρατάξεις, π.χ. ότι είναι στο DNA μας ή ότι όλοι μαζί τα φάγαμε.

Το πρώτο βήμα είναι η αναγνώριση των προβλημάτων. Αντί να λέμε «όλοι μαζί τα φάγαμε», να συμφωνήσουμε «ότι όλοι ευθυνόμαστε». Το ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει και είναι κρίμα που δεν χρησιμοποιείται. Όλοι θα ήμασταν πιο ωφελημένοι, αρκεί να ακολουθούσαμε τους κανόνες πιο συνετά και πιστά. Αλλά πάντα πιστεύουμε ότι οι άλλοι δεν θα τους ακολουθήσουν, άρα εμείς τι είμαστε; Κορόιδα!

Η έλλειψη αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης είναι κύριο πρόβλημα. Πολλοί που φεύγουν από την Ελλάδα το κάνουν γιατί έχουν φάει αρκετές γροθιές. Όταν βλέπεις καθημερινά ότι κυριαρχούν οι γνωριμίες, το κύκλωμα, το φακελάκι, απογοητεύεσαι. Σ' ένα τέτοιο περιβάλλον ασφυκτιάς και απελπίζεσαι.

Υπάρχουν έντιμοι και ακέραιοι άνθρωποι με διαφορετικές ιδεολογικές πεποιθήσεις που τους απομονώνουν. Ας γκρεμίσουμε τους τοίχους προκειμένου η μοναχική πορεία του καθενός να συναντήσει ένα συλλογικό όραμα.

Η Ελλάδα σήμερα, δηλαδή, τι χρειάζεται;

Να αφήσουμε τους ξεπερασμένους κομματικούς σχηματισμούς που δεν μας έχουν βγάλει από το αδιέξοδο και να δοκιμάσουμε τα άτομα. Έτσι, αντί για δεξιούς, ας ψάξουμε για επιδέξιους, αντί για αριστερούς, να βρούμε τους αρίστους κι αντί για κεντρώους, ας ανακαλύψουμε τους επικεντρωμένους στην επίλυση των ζητημάτων. Ουσιαστικά, έχουμε ανάγκη από μια Φιλική Εταιρεία εντός της Ελλάδας.

Μια υπερκομματική αντιμετώπιση των υποχρεώσεων που έρχονται απ' έξω, γιατί δεν είναι μόνο το θέμα της ντόπιας διαφθοράς, υπάρχει θεσμική διαφθορά και σε διεθνές επίπεδο. Για παράδειγμα, ορισμένα από τα μέτρα που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα ούτε οι ίδιοι οι εμπνευστές τους πιστεύουν ότι θα λειτουργήσουν.

Οι Θεσμοί, οι οποίοι έχουν περάσει αυτήν τη σειρά των μέτρων, έχουν κάνει επανειλημμένα αυτοκριτική ή έχουν καταδικαστεί από εξωτερικούς αναλυτές, ακόμη και προτού επιβάλλουν τα μέτρα.    

Πείτε μας ένα θετικό παράδειγμα αντιμετώπισης της διαφθοράς;

Η Ταϊλάνδη, όπου όλοι είχαν αηδιάσει με όσα συνέβαιναν από τις διάφορες κυβερνήσεις. Έτσι, εκατοντάδες εταιρείες, πάνω από 900, συμφώνησαν σε έναν εθελοντικό κώδικα συμπεριφοράς, έναν μηχανισμό εξέτασης και αξιολόγησης, καθώς και έναν τρόπο πιστοποίησης.

Μια συλλογική πρωτοβουλία με έναν δικό τους δεοντολογικό κώδικα και κριτήρια, του οποίου η επόμενη φάση αφορά το κατά πόσο η πιστοποίηση αντανακλά την επιτυχία της πραγματικής αλλαγής στην κοινωνία και στις πρακτικές, όχι μόνο στις συμμετέχουσες εταιρείες αλλά και παραπέρα.

Αυτή ήταν μια πρωτοβουλία σε χώρα όπου η διαφθορά αποτελούσε τεράστιο συστημικό πρόβλημα και στην οποία δεν υπήρχε καμία κυβερνητική συμβολή. Είναι παράδειγμα προς μίμηση για όλο τον κόσμο. Μια κατεξοχήν εθελοντική αυτοσυμμόρφωση.

Η φτώχεια φέρνει έγκλημα ή πρόκειται για έναν φθηνό λαϊκισμό;

Υπάρχουν αρκετοί που υποστηρίζουν ότι η εγκληματικότητα πηγάζει από τη φτώχεια κι άλλοι που θεωρούν ότι προέρχεται από την απληστία. Αναζητήστε παραδείγματα φτωχών ανθρώπων που δεν εγκληματούν, παρά τους πειρασμούς. Επίσης, υπάρχουν και άπληστοι που δεν εγκληματούν αλλά επιλέγουν να εργάζονται σκληρότερα, σκέφτονται δημιουργικά και πετυχαίνουν, χωρίς να υποκύπτουν στην παραβατικότητα. Άρα, ούτε η φτώχεια ούτε η απληστία εξηγούν την εγκληματικότητα.

Αυτό που χρειάζεται είναι να εμβαθύνουμε τη σκέψης μας και να δούμε ποιοι είναι οι μηχανισμοί και ποιες οι αιτίες που οδηγούν στην εγκληματικότητα. Προβλήματα υπάρχουν σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Επίσης, προσοχή χρειάζονται τα «νόμιμα ανομήματα», οι πρακτικές του ιδιωτικού, κυρίως, τομέα που συχνά επιδοτούνται από τις κυβερνήσεις κι έχουν χειρότερες επιπτώσεις και αποτελέσματα απ' ό,τι το οργανωμένο έγκλημα.

Για παράδειγμα, όταν παραβάσεις ή νόμιμα ανομήματα φαρμακοβιομηχανιών, βιομηχανιών όπλων ή διεθνών τραπεζών γονατίζουν την παγκόσμια οικονομία και εκατομμύρια πολίτες μένουν άνεργοι και αρρωσταίνουν, δημιουργώντας κύματα μεταναστών, τι να την κάνω τη μαφία;

Πώς ένα άτομο οδηγείται στο έγκλημα;  

Κατά τη βασική θεωρητική μου προσέγγιση, υψηλότερη εγκληματικότητα εντοπίζεται σε δυσλειτουργικές κοινωνίες, όπου προωθούνται μη ρεαλιστικές φιλοδοξίες και βλέψεις. Αυτό δεν είναι το ίδιο με την ανισότητα.

Υπήρξαν κοινωνίες που είχαν αποδεχτεί την ανισότητα. Πίστευαν ότι του αγρότη το παιδί θα γίνει αγρότης και θα ήταν ευτυχισμένο. Το ίδιο θα συνέβαινε και με το παιδί ενός βασιλιά που μεγάλωνε ως διάδοχος. Τέτοια συστημική ανισότητα δεν δημιουργεί απογοητεύσεις, δηλαδή όταν ένας αγρότης δεν καταφέρνει να γίνει δικηγόρος.

Σ' αυτού του είδους τις κοινωνίες η εγκληματικότητα παραμένει σε χαμηλά επίπεδα. Όμως, υπάρχουν κοινωνίες με υψηλό βιοτικό επίπεδο, της οποίας οι βλέψεις τροφοδοτούνται από το κράτος, την Εκκλησία, το πανεπιστήμιο, το σχολείο ή την οικογένεια, ανεβάζοντας διαρκώς τον πήχη. Έτσι, δεν είσαι ικανοποιημένος με τίποτα.

Τι έλεγε το αμερικανικό όνειρο; Ότι μπορώ από την καλύβα να φτάσω στον Λευκό Οίκο. Όχι μόνο μπορώ αλλά είναι καθήκον μου να πετύχω και η παραίτηση σημαίνει απόκλιση από τον στόχο. Σε τέτοιου είδους κοινωνίες συνεχούς κινητικότητας οι συγκρίσεις που γίνονται είναι διαφορετικές κι εκεί ακόμα και ο αγρότης επιδιώκει μια ζωή υψηλότερου βιοτικού επιπέδου. Επιθυμεί το καλό τηλέφωνο, το αυτοκίνητο ή το σπίτι με την πισίνα.  

Η επιτυχία μετριέται με τα πρότυπα, τις συγκρίσεις και τον υλισμό σε μια κοινωνία που προωθεί καταναλωτισμό. Όταν δεν τα καταφέρεις, απογοητεύεσαι, διότι διαρκώς σου υπενθυμίζουν την αποτυχία σου. Ο πήχης ανεβαίνει συνέχεια, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να τον υπερπηδήσεις. Κι όταν αποτυγχάνεις, ψάχνεις τρόπους προσαρμογής, ρίχνοντας το φταίξιμο στον εαυτό σου, κατεβάζοντας τον πήχη και μπαίνοντας σε μια ρουτίνα καθημερινότητας ή επαναστατώντας.

Υπάρχουν πολλοί που επιμένουν στην επίτευξη του στόχου, παρακάμπτοντας τον νόμο και, τελικά, μέσω παραβατικότητας, τα καταφέρνουν. Αν παραβούν τον νόμο και δεν υποστούν συνέπειες, δημιουργείται η αίσθηση ατιμωρησίας που ομαλοποιεί τη διαφθορά και την παραβατικότητα. Εκεί χρειάζονται μηχανισμοί που να πριμοδοτούν βλέψεις σε ρεαλιστικό επίπεδο, ένας οργανωμένος χειρισμός των προσδοκιών.

Επομένως, μπορεί να είμαστε όλοι «εν δυνάμει» εγκληματίες;

Φυσικά. Αν αναζητήσουμε πρόσωπα στο κοντινό μας περιβάλλον, θα ανακαλύψουμε ότι είτε εμείς είτε κάποιος κοντινός μας άνθρωπος έχει κάνει κάτι που, αν είχε ανακαλυφθεί, θα είχε αλλάξει τελείως την πορεία της ζωής του δράστη.

Διότι θα είχε υποστεί μια τιμωρία, ένα ποινικό δικαστήριο ή μια κοινωνική αποδοκιμασία ικανή να αλλάξει την αντιμετώπιση των άλλων προς εμάς. Όλοι θα μπορούσαμε να είμαστε είτε πετυχημένοι είτε να καταλήξουμε στη μετριότητα ή στην εγκληματικότητα.

Ζείτε πολλά χρόνια στο εξωτερικό, θα επιστρέφατε στην Ελλάδα;

Η Ελλάδα παραμένει πάντοτε στην καρδιά μου και μου λείπει πολύ. Όμως, έχοντας ζήσει στο εξωτερικό κοντά σαράντα χρόνια, θα ήταν δύσκολο, με τις προϋποθέσεις στις οποίες έχω μάθει να εργάζομαι αλλά και με την παθογένεια που μας ταλανίζει ακόμη και σήμερα να αποφασίσω να φέρω την οικογένειά μου για να ζήσουμε εδώ.  

Σε τι περιβάλλον μεγαλώσατε;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Ο πατέρας μου ήταν καπετάνιος, με αποτέλεσμα να λείπει πολλά χρόνια από το σπίτι. Αναλογιστείτε ότι έως την ηλικία των τεσσάρων δεν τον είχα γνωρίσει, παρά μόνο από ένα κάδρο που είχε η μητέρα μου κρεμασμένο στο σπίτι. Όταν αποφάσισε να γίνει στεριανός πήγαμε στον Βόλο, όπου και τελείωσα το Δημοτικό και το Γυμνάσιο.

Τι θυμάστε πιο έντονα από τα παιδικά σας χρόνια;

Κάτι που επηρέασε πολύ έντονα την πορεία μου είναι πως ο πατέρας μου, αν και λόγω του επαγγέλματός του λίγο να έκανε τα στραβά μάτια και να υπέκυπτε στο λαθρεμπόριο στη ναυτιλία, θα μπορούσε να έχει γίνει εφοπλιστής, ποτέ δεν το έκανε.

Η ειλικρίνεια και η ακεραιότητά του είναι κάτι που μου έχει εντυπωθεί πολύ έντονα – και είχε δεχτεί πιέσεις, σε βαθμό να κινδυνεύει η ζωή του.

Επίσης, θυμάμαι κάποια Χριστούγεννα που υπήρχε στην οικογένειά μας οικονομική αβεβαιότητα. Το δώρο εκείνων των γιορτών ήταν ένας μεγάλος εικονογραφημένος Μίκυ και για μένα και για την αδερφή μου. Δεν είχαν τη δυνατότητα εκείνη τη χρονιά να μας πάρουν κάτι πιο ακριβό. Εμείς, λόγω της θέσης του πατέρα μου, είχαμε συνηθίσει σε ωραία παιχνίδια. Εκείνο το δώρο των Χριστουγέννων όμως είναι αυτό που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ. Κάτι τέτοιες στιγμές διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας και λοξεύουν το μονοπάτι της ζωής μας.

Τι θεωρείτε σημαντικό στη ζωή;

Με τη σύζυγό μου γνωριστήκαμε σ' ένα πάρτι στο Εδιμβούργο. Είμαστε μαζί τριάντα δύο χρόνια κι έχουμε τρία παιδιά.

Σημαντικό για μένα είναι να βρεις έναν σύντροφο και να δημιουργήσεις οικογένεια, ώστε να παραδώσεις τη σκυτάλη στα παιδιά σου. Η οικογένεια είναι καταφύγιο και φωλιά ευτυχίας. Επίσης, το ιδανικό είναι να κάνεις κάτι που να σε εμπνέει και να εμπνέεις κι εσύ με τη σειρά σου τους άλλους, ώστε να συμβάλεις στη δημιουργία συνθηκών κατάλληλων για μια επιθυμητή κοινωνική αλλαγή.

Ευτυχώς, στη δική μου δουλειά κάποια ιδανικά και αξίες μπόρεσαν να υλοποιηθούν ώστε να μπορώ να κάνω πράξη το ρητό που λέει «διδάσκω, άρα αγγίζω (και αλλάζω) το μέλλον», έχοντας κατά νου την πνευματική ευθύνη που έχουμε απέναντι στα κοινά.

Υπάρχει κάτι που να σας δίνει ελπίδα σήμερα;

Η ελληνική ευρηματικότητα και επιχειρηματικότητα. Οι βλαστοί υπάρχουν, αλλά χρειάζονται σωστό πότισμα.  

Ένα μάθημα ζωής;

Παρά το προσωπικό κόστος, αξίζει τελικά να μη συμβιβάζεσαι και να επιμένεις. Να μην υποχωρείς και να μην παραχωρείς. Και, κυρίως, να μην κάνεις εκπτώσεις στις αξίες σου, που, αν τις αθετήσεις, μπορεί να σου δώσουν εφήμερη δόξα ή οικονομικά οφέλη, αλλά δεν θα σε αφήνουν να κοιμηθείς ήσυχα τα βράδια.

Πηγή: www.lifo.gr