Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις...
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλές Ιθάκες, όπως και οι στόχοι που θέτουμε στη ζωή μας. Κάθε φορά που επιτυγχάνουμε ένα στόχο θέτουμε έναν επόμενο και έτσι συνεχίζουμε τις προσπάθειες να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε στη ζωή μας.
Κάθε φορά που φτάνουμε στην Ιθάκη, θέτουμε έναν υψηλότερο στόχο και συνεχίζουμε την πορεία μας προς τη νέα Ιθάκη, προς το νέο στόχο που θέσαμε. Η Ιθάκη, δεν μας προσφέρει τίποτε περισσότερο πέρα από το ταξίδι για να φτάσουμε σ΄ αυτήν. Έστω και γι΄ αυτό όμως αξίζει κάθε προσπάθεια.
Αξίζει όλη μας την αφοσίωση και όλη μας την ευγνωμοσύνη, που μας κρατά σε μια διαρκή εγρήγορση και προσπάθεια για τη χώρα μας, ιδιαίτερα τώρα που περικυκλώθηκε από "Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες".
.. Μ΄ αυτές τις σκέψεις, σας καλωσορίζω στο ιστολόγιό μου και ευελπιστώ αυτός ο χώρος να γίνει χώρος ανταλλαγής απόψεων και προβληματισμών.

31 Μαρ 2018

Πανστρατιά για τη σωτηρία της πατρίδας!

Στόχος μας πάντα ήταν μία ισχυρή Ελλάδα. Μια Ελλάδα απαλλαγμένη από τα δεινά των δανειστών. Μια Ελλάδα που θα συμμετείχε ενεργά στις γεωπολιτικές εξελίξεις εκμεταλλευόμενη την γεωστρατηγική θέση της αντί να είναι παρίας εκτελώντας τις εντολές των «συμμάχων» της. Μια Ελλάδα λυτρωμένη από τη διαπλοκή πολιτικών – επιχειρηματιών. Μια Ελλάδα με φιλελεύθερη οικονομία που θα στηρίζεται στους άξιους κι όχι στους κρατικοδίαιτους κηφήνες.
Αυτός είναι, ήταν και θα είναι ο Πατριωτισμός του Antinews. Για αυτές τις ιδέες παλέψαμε, παλεύουμε και θα παλεύουμε μέχρις εσχάτων.
Φυσικά στην πορεία προς την σωτηρία της πατρίδας από τους επιβουλείς της γίνονται πάντα λάθη. Ο τελικός σκοπός, ωστόσο, είναι αυτός που σου συγχωρεί τα πάντα. Μπορεί να σε χλευάσουν, να σε πουν γραφικό ή ακόμα και πουλημένο. Όταν όμως αποδεικνύεις καθημερινά εν τοις πράγμασι τον άδολο αγώνα σου, οι κατηγορίες γυρνάνε μπούμερανγκ στους κατήγορους και εξιλεώνεσαι.
Για αυτό τον έρμο τον σκοπό είχαμε στηρίξει το 09’ τον Σαμαρά. Πιστεύαμε ότι αποτελούσε την μοναδική πατριωτική δύναμη που θα μπορούσε να χτίσει ένα νέο ισχυρό έθνος – κράτος εξοβελίζοντας στο πυρ το εξώτερον όλη αυτή τη μεταπολιτευτική νοσηρότητα που δεν άφηνε τη χώρα να αναπνεύσει.
Αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας ήταν να δημιουργηθεί ένα πρωτοφανές πατριωτικό κίνημα μέσω του Antinews, απαρτισμένο από Ελληνίδες κι Έλληνες από όλους τους πολιτικούς χώρους, με μοναδικό στόχο την αναγέννηση της πατρίδας.
Και κερδίσαμε. Καταφέραμε όλοι μαζί να τσακίσουμε τα σχέδια του κατεστημένου και προσφέραμε τις όποιες δυνάμεις μας στον αγώνα του ανθρώπου που θα έσωζε την Ελλάδα.
Στην πορεία όμως το όνειρο άρχισε να φθίνει. Προφανώς αυταπατηθήκαμε κι εμείς.
Το κίνημα άρχισε να χάνει τη δυναμική του. Η αλλαγή πλεύσης από την ηγεσία που στήριξε, δημιούργησε έντονες διαφωνίες στον πυρήνα του κι έτσι διαλύθηκε.
Εμείς συνεχίσαμε τη μάχη, δεν εγκαταλείψαμε. Πιστεύαμε ότι θα καταφέρναμε να επιβάλουμε την άποψή μας αλλά οι προσπάθειες δεν ευοδώθηκαν. Και το όνειρο πέθανε.
Είμαστε σίγουροι ότι αν είχαμε εισακουστεί όταν κρούαμε τον κώδωνα του κινδύνου, δεν θα βιώναμε σήμερα τη λαίλαπα του Τσίπρα και της παρέας του.
Ανάλογη στάση κρατήσαμε και με την σημερινή ηγεσία. Θεωρούσαμε ότι δεν υπήρχε άλλη πολιτική δύναμη που θα μπορούσε να απαλλάξει τον τόπο από την χειρότερη κυβέρνηση που γνώρισε.
Απ΄ ότι φαίνεται όμως αυταπατηθήκαμε και πάλι.
Της κάναμε κριτική στα κακά, την στηρίξαμε στα καλά. Φτύσαμε αίμα για να την πείσουμε να απαγκιστρωθεί από όλους αυτούς που νέμονταν τη χώρα για δεκαετίες. Επιχειρήσαμε επίσης να την πείσουμε πως η μόνη λύση για τη σωτηρία της Ελλάδας ήταν να προτάξει έναν νέο πατριωτισμό που θα τον υπηρετούσαν νέα πρόσωπα κι όχι βαρόνοι και βαρονέσες. Μάταιες οι προσπάθειές μας.
Αντί να καβαλήσει το κύμα της ανανέωσης που επιζητά απεγνωσμένα ο λαός, προτίμησε να πορευθεί με όλο το σκουπιδαριό που οδήγησε τη χώρα στο τέλμα, εμφανίζοντάς το ως πανάκεια για την αρρώστια των λαϊκιστών.
Κάνει το ίδιο λάθος δηλαδή που έκανε και η προηγούμενη ηγεσία. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι ο κόσμος τότε ψήφισε τον Τσίπρα ως αντίδραση για τη συντριβή που είχε υποστεί από τα μνημόνια. Ήθελε να καταδικάσει όλο αυτό το συνονθύλευμα της μεταπολίτευσης που διέλυσε τη ζωή του. Την πάτησε χειρότερα βέβαια, άλλα δεν είχε άλλη επιλογή.
Το ίδιο θα πράξει και τώρα. Με την μονή διαφορά ότι θα καταδικάσει τους ολετήρες των ονείρων του συλλήβδην.
Όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε, η ανικανότητα της ηγεσίας της ΝΔ να κατανοήσει και πράξει τα αυτονόητα, προμηνύει τον εγκλωβισμό της πατρίδας σε νέα αδιέξοδα που ενδεχομένως θα φέρει τον αφανισμό της.
Για πρώτη φορά στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους τα κοράκια – αποικιοκράτες έχουν καταφέρει να δέσουν την Ελλάδα χειροπόδαρα.
Η αρχή έγινε με τον αποκλειστικό έλεγχο της οικονομίας και του πλούτου της, που άνοιξε τις ορέξεις τους για την αλλαγή των συνόρων της που συνεπάγεται την σμίκρυνση και μείωση της επιρροής και της ισχύος της, ώστε να υλοποιήσουν όλα τα βρώμικα γεωπολιτικά σχέδιά τους.
Για όσους δεν το έχουν συνειδητοποιήσει, έκτος από τον ΣΥΡΙΖΑ, συμμετέχει και η ΝΔ ενεργά στο ξεπούλημα της πατρίδας.
Η στάση της τόσο στα οικονομικά, όσο και στα εθνικά φανερώνει ότι έχει αποδεχτεί ήδη τη συνέχεια της πολιτικής που επέβαλαν οι «εταίροι» μας στον λαοπρόβλητο.
Από την πλευρά μας αρνούμαστε να συμμετάσχουμε σε αυτό το αλισβερίσι.
Χωρίζουμε, λοιπόν, τους δρόμους μας από την λανθασμένη πορεία της παράταξης που αρνείται να αλλάξει και συνεχίζουμε τον αγώνα για την σωτηρία της πατρίδας μόνοι μας.
Γνωρίζουμε ότι θα χάσουμε. Όμως θα πέσουμε μαχόμενοι.
Καλούμε όλες τις πατριωτικές δυνάμεις που απογοητεύτηκαν να ξαναενωθούν με το Antinews για να αναγεννηθεί το ηρωικό πατριωτικό κίνημα από τις στάχτες του και να δώσουμε όλοι μαζί αυτή τη μάχη σαν άλλοτε.
Δεν υπάρχει άλλη λύση αδέρφια.
Άλλωστε, αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.
Γρηγορείτε!
Antinews

15 Μαρ 2018

Η «Εθνική Σωτηρία» προϋποθέτει να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ


Η «Εθνική Σωτηρία» προϋποθέτει να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ!
Του Θανάση Κ.


Από την «καθαρή έξοδο» του καλοκαιριού, μέχρι την ανάπτυξη που υστέρησε απελπιστικά, μέχρι τα φετινά «πλεονάσματα» που τα έχει ήδη … «ξεγράψει» το ΔΝΤ και η ΕΚΤ, μέχρι τα νέα μέτρα λιτότητας που του τα φέρνουν πιο κοντά, μέχρι το Σκοπιανό, μέχρι τη σκευωρία της Novartis, μέχρι την επίσκεψη Ερντογάν πριν τρεις μήνες και το σεισμό στα ελληνοτουρκικά που ακολούθησε…
Μέχρι και τον απελπιστικό τρόπο που χειρίστηκε πράγματα που δεν τα είχε σχεδιάσει: όπως την πετρελαιοκηλίδα στο Σαρωνικό, την πλημμύρα στην Ανατολική Αττική και τα επεισόδια στα γήπεδα.
Ως πρόσφατα, υπήρχαν αρκετοί που πίστευαν ότι «θα μείνει ως το τέλος».
Σήμερα η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική: οι περισσότεροι αναρωτιούνται αν θα πέσει από τον Καμμένο ή από το Σαββίδη ή – το χειρότερο – από τον Ερντογάν…
Το κλίμα έχει αλλάξει δραματικά. Και απελπιστικά για τον Τσίπρα…
Οι δανειστές που εμφανίζονταν να τον «στηρίζουν» και να τον «συγχαίρουν» - γιατί «βελτιώθηκε» σε σχέση με την πολιτική του το πρώτο εξάμηνο του 2015 - ήδη τον στιγματίζουν ανεξίτηλα:
Η επιμονή και του Βίζερ και του Ρέγκλινγκ ότι ο ίδιος ο Τσίπρας (όχι η «κρίση» γενικώς, όχι οι «προηγούμενοι» αορίστως – ο ίδιος ο Τσίπρας και αποκλειστικά αυτός) κόστισε στην Ελλάδα από 100 μέχρι 200 δισεκατομμύρια, αρχίζει να του «κολλάει» επικίνδυνα!
Τέτοια καταστροφή δεν έκανε καμία προηγούμενη κυβέρνηση στον τόπο!
Όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις χειρίστηκαν προβλήματα που παρέλαβαν. Αλλού τα πήγαν καλύτερα, αλλού χειρότερα,
  • αλλά καμία δεν κόστισε 100-200 δισεκατομμύρια μέσα σε έξη μήνες!
  • Καμία δεν υποθήκευσε ολόκληρη τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια!
  • Καμία δεν άνοιξε τα σύνορα με αποτέλεσμα να σαρωθεί η χώρα από τσουνάμι λαθρομεταναστών και να την βγάλουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ουσιαστικά από το Σένγκεν,
  • Καμία δεν εγκλώβισε την οικονομία σε υπέρ-φορολόγηση και σε τροχιά αναιμικής «ανάπτυξης» για πολλές δεκαετίες!
  • Καμία δεν υπέστη τόσα αλλεπάλληλα στραπατσαρίσματα του εθνικού γοήτρου μέσα σε ελάχιστους μήνες.
  • Καμία δεν επέτρεψε την γενικευμένη ανομία παντού.
  • Καμία δεν κατηγορήθηκε – ακόμα και από τους δικούς της – πως στήνει το «παρακράτος» με κουκουλοφόρους.
  • Καμία δεν έστησε σκευωρία σπίλωσης πολιτικών αντιπάλων.
--Κι ύστερα ο Σαμαράς αποκαλύπτει τη συνομωσία που στήθηκε σε βάρος του με τη Novartis, μηνύει ευθέως ως «αυτουργό» τον Τσίπρα και τον προειδοποιεί ότι θα τον πάει ως το τέλος.
Δηλαδή, τελικά, θα τον καθίσει στο σκαμνί!
Όλα αυτά αλλάζουν πλέον εκτός από το κλίμα και τους κανόνες του παιγνιδιού από δω και στο εξής:
Ο Τσίπρας δεν έχει εύκολη ούτε ανώδυνη έξοδο πια!
Κυρίως το πρώτο – η κατηγορία των δανειστών ότι μόνος του κόστισε στη χώρα 100-200 δισεκατομμύρια –και το τελευταίο– η αποφασιστικότητα του Σαμαρά να τον πάει σε Ειδικό Δικαστήριο, αλλά κι όλα τα ενδιάμεσα, προεξοφλούν πως ο Τσίπρας όταν με το καλό χάσει τις εκλογές, θα βρεθεί στο στόχαστρο πολλών. Και δεν θα γλιτώσει…
Είναι τόσες οι «βόμβες» που αφήνει πίσω του, στα χέρια της επόμενης κυβέρνησης, που ο επόμενος Πρωθυπουργός, και να μην είχε καμία διάθεση να του ασκήσει δίωξη για τόσα και τόσα, θα αναγκαστεί να το κάνει.
Γιατί όντως αφήνει πίσω του «ναρκοπέδιο» να το βαδίσουν οι επόμενοι. Κι αν δεν τον καθίσουν στο σκαμνί, θα τον έχουν απέναντί τους, από τα έδρανα της Αντιπολίτευσης, να ζητάει «και τα ρέστα» από πάνω…
Οπότε η παραπομπή του Τσίπρα, όπως ο ίδιος τα κατάφερε, είναι πια μονόδρομος για όλους τους άλλους. Ακόμα κι αν ήθελαν να εξαντλήσουν τα όρια της μεγαλοθυμίας…
Άλλωστε είναι τέτοιο το μένος της ΣΥΡΙΖΑϊκης προπαγάνδας – ακόμα και τώρα - και κατά του Σαμαρά και κατά του Βενιζέλου και κατά της Μαρέβας Μητσοτάκη και κατά του Άδωνη και εναντίον τόσων άλλων, που και να ήθελαν να του τη «χαρίσουν» δεν μπορούν πια…
Επομένως ο δρόμος του είναι προδιαγεγραμμένος…
Αυτό είναι που πρωτίστως τον απασχολεί. Και σε αυτό δεν είναι εύκολο να βρει λύση.
Να διχάσει την αντιπολίτευση με το Σκοπιανό δεν τα κατάφερε. Άλλωστε, δεν τον βοηθάει πια ούτε ο Ζάεφ…
Να κερδίσει κάποια «ψηφαλάκια» μοιράζοντας «πλεονάσματα» δεν μπορεί. Του «κόβει το βήχα» το ΔΝΤ…
Η υπόθεση Καμμένου και η υπόθεση Σαββίδη έχουν υπονομεύσει την ενότητα και τις αντοχές της ίδιας της κυβέρνησής του. Ουσιαστικά σε τόσο κρίσιμες στιγμές ΔΕΝ έχουμε υπουργό Άμυνας, ενώ ο αναπληρωτής υπουργός κάθε μέρα διαμηνύει ότι έχει… ξεγράψει τον υπουργό του! Ο οποίος με τη σειρά του, εκτός από «εξαφανισμένος», κάνει κάθε τόσο δηλώσεις, από την «αλλοδαπή» όπου περιοδεύει, κόντρα στην επίσημη κυβερνητική γραμμή!
Και «πρόθυμοι ηλίθιοι» να του δώσουν κυβερνητική στήριξη όταν τον εγκαταλείψει ο Καμμένος, δεν φαίνεται να υπάρχουν.
Χώρια που τον περιμένει το ΔΝΤ στις επόμενες 100 μέρες – όσο θα διαρκέσει η τελευταία αξιολόγηση – να του τρίψει στη μούρη όλα όσα δεν έκανε κι όλα τα ψέματα που είπε ως τώρα. Ανατρέποντας και διαψεύδοντας ολόκληρο το βασικό του «αφήγημα» περί καθαρής εξόδου.
Μέσα σε αυτά τα αδιέξοδα ο Τσίπρας έχει μία και μόνη «διέξοδο»…
Διέξοδο απελπισίας, βέβαια:
Να επικαλεστεί την κρισιμότητα στα εθνικά θέματα – που είναι πραγματική και τον αντιλαμβάνονται πλέον όλοι – και να ζητήσει Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας. Χωρίς τη συμμετοχή του ίδιου…
Άμεσα. Και χωρίς να μεσολαβήσουν εκλογές…
Να δεσμευτεί να τη στηρίξει ο ίδιος και να προτείνει να τη στηρίξουν όλοι, για να διαχειριστεί τα εθνικά θέματα και την τελευταία διαπραγμάτευση του Μνημονίου.
Τι μπορεί να επιτύχει έτσι;
--Στην καλύτερη για τη χώρα περίπτωση, να πιστωθεί μέρος της επιτυχίας…
--Και στη χειρότερη για τη χώρα περίπτωση, να μοιραστεί το κόστος της καταστροφής με όλους τους άλλους!
Σε κάθε περίπτωση, όμως, θα έχει δείξει σήμερα πως παρ’ όλα όσα τον κατηγορούν, εκείνος σκέπτεται… «με προτεραιότητα το εθνικό συμφέρον»!
Παρά το διχαστικό τρόπο που κυβέρνησε ως τώρα και την τοξική προπαγάνδα του, θα εμφανιστεί ως… «πρωτεργάτης της εθνικής ενότητας»!
Στο μεταξύ, τις συνέπειες της πολιτικής του θα τις διαχειριστούν όλοι οι άλλοι. Κι έτσι δεν θα μπορούν εύκολα να τον κατηγορούν για τα πάντα.
Όταν όλοι οι άλλοι θα συν-διαχειρίζονται μαζί του τα ερείπια που άφησε, θα είναι πιο δύσκολο, να του ρίξουν μετά τις ευθύνες για ό,τι συμβεί.
Κι όποτε γίνουν τελικά εκλογές – φέτος το φθινόπωρο ή την ερχόμενη άνοιξη - ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα εμφανιστεί ως αυτός που διέλυσε τη χώρα, αλλά αυτός που πήρε πρωτοβουλία για να «ενώσει» όλες τις πολιτικές δυνάμεις στις πιο κρίσιμες στιγμές!
Και οι επιπτώσεις θα βαραίνουν πια όλους – κι όχι μόνο το ΣΥΡΙΖΑ…
Και τότε, στο προεκλογικό σκηνικό, θα κριθεί η τελευταία κοινή κυβέρνηση, όχι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που προηγήθηκε…
Με δύο λόγια, η «Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας» είναι η «Κολυμβήθρα του Σιλωάμ», όπου ο Τσίπρας μπορεί να αποπλύνει όλα τα αμαρτήματά του, και να μοιράσει τις δικές του ευθύνες σε όλους τους αντιπάλους του.
ΑΝ βέβαια, ο ίδιος έχει την πονηριά να το σκεφτεί,
ΑΝ έχει και την ευελιξία να κάνει τέτοια κίνηση,
και ΑΝ του κάνουν τη χάρη οι αντίπαλοί του, να πατήσουν την «πεπονόφλουδα»…
ΑΝ όπως έλεγαν, ειρωνικά, και οι αρχαίοι Σπαρτιάτες!
Κανένα από αυτά τα ΑΝ δεν μοιάζει σήμερα ιδιαίτερα πιθανό.
Όμως σκέψεις γι’ αυτό γίνονται ήδη, και έξω από την Ελλάδα και από κάποιους «παράγοντες» μέσα στην Ελλάδα.
Απ’ όλους αυτούς που δεν θέλουν ισχυρές κυβερνήσεις, θέλουν εύθραυστες πλειοψηφίες και ασθενή κυβερνητικά σχήματα.
Διότι αν επικρατούσε μια τέτοια «μεταβατική» λύση Κυβέρνησης «Εθνικής Σωτηρίας», ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξασφάλιζε την ατιμωρησία του για όσα έκανε, η Χρυσή Αυγή θα αναδεικνυόταν «αξιωματική αντιπολίτευση» και όλοι οι υπόλοιποι θα μετατρέπονταν σε «πλυντήριο» του ΣΥΡΙΖΑ!
Και θα περιθωριοποιούνταν αναλόγως…
Η «Εθνική Σωτηρία» προϋποθέτει να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ!
Και να ανατραπούν οι πολιτικές του. Όχι να τις συν-διαχειριστεί με όλους τους άλλους. Να ηττηθεί –επιτέλους – η Αριστερά! Και να παραμεριστεί οριστικά! Όπως έχει γίνει παντού αλλού…
Όχι μόνο από τη διακυβέρνηση, όπου τα έκανε μαντάρα τα τελευταία 3 χρόνια…
Αλλά κι από την «τοξική» επιρροή που ασκούσε στην κοινωνία τα τελευταία 40 χρόνια!
Κάθε τραγωδία τελειώνει με Κάθαρση! Αλλά Κάθαρση δεν σημαίνει… «ξέπλυμα»! Σημαίνει τιμωρία και ηθικός στιγματισμός. Κάποιες φορές και Ειδικά Δικαστήρια…
Εθνική Σωτηρία δεν γίνεται με τους… «εθνομηδενιστές», με όσους προσπάθησαν να διαλύσουν τη χώρα…
Εθνική Σωτηρία γίνεται με όσους πιστεύουν στο αύριο της χώρας, όχι σε όσους τρέμουν για το δικό τους το αύριο…
Ο Τσίπρας που εμφανίστηκε σαν «το νέο και άφθαρτο», αποκαλύφθηκε ως το «χειρότερο παλιό»! Και πρέπει να πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων μαζί με όσους τον στήριξαν και τον στηρίζουν ακόμα.
Όχι να μπει στο «πλυντήριο».
Η Εθνική Σωτηρία θα προκύψει ενάντια στον Τσίπρα. Όχι με… «πρωτοβουλία» του!

Και κυρίως, όχι με συμμετοχή του!

9 Μαρ 2018

Ο «γεωπολιτικός ρόλος» του… καρπαζοεισπράκτορα!

Ο «γεωπολιτικός ρόλος» του… καρπαζοεισπράκτορα!
Ακούμε τελευταία την εξής «θεωρία»:
Πώς πρέπει, λέει, να «κλείσουμε» το Μακεδονικό, δηλαδή να συνθηκολογήσουμε με τον Σκοπιανό αλυτρωτισμό (γιατί αυτό εννοούν), ώστε να στρέψουμε όλη την προσοχή μας στις – πολύ πιο άμεσες και πραγματικές τουρκικές προκλήσεις.
(Προσέξτε το ρήμα: να «κλείσουμε». Προφανώς, όχι πια να «λύσουμε»…).
Το λένε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το επαναλαμβάνουν δειλά-δειλά και στελέχη της αντιπολίτευσης, καθώς και κάποιοι «αναλυτές» των ΜΜΕ.
Πρόκειται για μια κολοσσιαία… μπούρδα! Αληθοφανή μεν, μπούρδα δε.
Ανοησία απείρου κάλους και ασυλλήπτου μεγέθους…
Μοιάζει «εύλογο»: Όταν έχεις πολλά μέτωπα ανοικτά, είναι πιθανότερο να διασπάσεις τις δυνάμεις σου σε όλα και να μη μπορέσεις να κρατήσεις κανένα.
Μάλιστα…
Αλλά αυτό ισχύει, πράγματι, όταν πρόκειται για «συγκρίσιμα» ή «συναφή» μέτωπα. Δηλαδή όταν η δυνατότητά σου να υπερασπιστείς το ένα, επηρεάζει σοβαρά την δυνατότητά σου να υπερασπιστείς και τα υπόλοιπα.
Κι ακόμα όταν κλείνοντας τα υπόλοιπα, θα μπορέσεις να υπερασπιστείς καλύτερα το πιο σοβαρό…
Εδώ δεν ισχύει τίποτε απ’ όλα αυτά.
Υπάρχει κανείς που πιστεύει πως, αν «κλείσουμε» (άρον-άρον) το Μακεδονικό – με ταπεινωτική υποχώρηση, γιατί αυτό μας λένε ουσιαστικά – θα μπορέσουμε μετά να λειτουργήσουμε πιο «αποτρεπτικά» έναντι της Τουρκίας στα Ίμια, στον Έβρο ή στην Κύπρο;
Απασχολούμε στρατό ή ναυτικό ή αεροπορία στα σύνορα με τα Σκόπια, ώστε «κλείνοντας» τη διαφορά μας μαζί τους, να στρέψουμε και να διαθέσουμε περισσότερες δυνάμεις κατά της Τουρκίας;
Ή μήπως ισχυρίζεται κανείς, πως αν υποχωρούσαμε στο Μακεδονικό, τότε οι Τούρκοι θα πάψουν ξαφνικά να μας προκαλούν στο Αιγαίο ή στον Έβρο;
Προφανώς όχι!
Τότε, τι ακριβώς μας λένε;
Μας λένε τα εξής δύο πράγματα:
--Πώς αν φανούμε «λογικοί» έναντι των Σκοπίων, τότε θα απελευθερώσουμε «πολιτικό κεφάλαιο» που θα χρησιμοποιήσουμε έναντι των τουρκικών προκλήσεων…
Δηλαδή οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και οι ΝΑΤΟικοί σύμμαχοί μας θα μας «ανταμείψουν», με περισσότερη στήριξη έναντι της Τουρκίας!
Φρούδες ελπίδες και παιδαριώδεις αυταπάτες…
Το πιθανότερο είναι να συμβεί το ακριβώς αντίθετο:
Να πουν όλοι – και εταίροι και σύμμαχοι και οι Τούρκοι – πως αφού η Ελλάδα υποχώρησε τόσο εύκολα απέναντι στα Σκόπια, με λίγη ακόμα πίεση θα υποχωρήσει ακόμα περισσότερο έναντι της πολύ πιο απειλητικής Τουρκίας.
Αυτό είναι το πραγματικό «σήμα» που θα δώσουμε. Και έτσι θα το εκλάβουν. Όλοι!
--Μας λένε και κάτι ακόμα: Πώς αν δείξουμε ότι «συνεργαζόμαστε» με το ΝΑΤΟ και «τακτοποιούμε» την ένταξη των Σκοπίων, τότε θα μας αναθέσει το ΝΑΤΟ ηγετικό ρόλο στα Βαλκάνια!
Τώρα, μάλιστα!
Μόνο που ο γεωπολιτικός ρόλος μιας χώρας δεν δίνεται κατ’ ανάθεσιν και ως ανταπόδοση «χάρης».
Ο γεωπολιτικός ρόλος κερδίζεται όταν μια χώρα δείχνει πως έχει τη δυνατότητα και τη διάθεση να αξιοποιήσει τη γεωγραφική της θέση για να εξυπηρετήσει ευρύτερα συμφέροντα και επιδιώξεις στα οποία συμπίπτει με άλλα κράτη.
--Δηλαδή για να διεκδικήσεις τέτοιο «ρόλο», πρέπει πρώτον να έχεις σημαντική θέση στο χάρτη – αυτή την έχουμε. Αλλά δεν αρκεί…
--Πρέπει δεύτερο να δείξεις ότι θέλεις και μπορείς (έχεις και τη «διάθεση» και τη «δυνατότητα») να κάνεις πράγματα που προάγουν το δικό σου συμφέρον αλλά ενδιαφέρουν κι άλλους.
Εμείς δεν θέλουμε, ούτε μπορούμε να φυλάξουμε την… οδό Ερμού!
Δεν θέλουμε, ούτε μπορούμε να εκκαθαρίσουμε τα «άβατα» των κουκουλοφόρων στις πόλεις μας!
Οι γεωπολιτικοί ρόλοι μας μάραναν…
Μια χώρα που την… τσαλακώνουν κατά βούλησιν πότε οι Σκοπιανοί, πότε οι Αλβανοί, πότε οι Τούρκοι (και πότε ο… Ρουβίκωνας), δεν δείχνει ούτε πως θέλει ούτε πως μπορεί να παίξει οποιοδήποτε ρόλο και να την εμπιστευθεί ο οποιοσδήποτε «τρίτος»! Για ο,τιδήποτε…
Τον γεωπολιτικό ρόλο τον διεκδικείς και τον κερδίζεις με το σπαθί σου (κάποιες φορές και κυριολεκτικά: με το σπαθί σου!) - δεν στον… «αναθέτουν» ως ρουσφέτι επειδή τους έκανες τη χάρη να βάλεις τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ… ως «Μακεδονία κάτι»!
Για να δούμε λίγο την συμπεριφορά της Ελλάδας…
--Τα Σκόπια υποστηρίζουν πως είναι Μακεδονία! Εμείς ξεκινήσαμε από την ιστορική παραδοχή πως η Μακεδονία είναι μια και είναι Ελληνική!
Αυτό δήλωνε δημόσια ο Εθνάρχης Καραμανλής το 1992 - και βούρκωσε. Για κάντε ένα κόπο να googleαρετε «το δάκρυ του Εθνάρχη»…
--Η Μακεδονία είναι μια και είναι Ελληνική: λέει και σπάει η φωνή του.
Ήταν «εθνικιστής» ο Κ. Καραμανλής;
Ήταν «ακραίος» ή «ανιστόρητος» ή «θερμοκέφαλος»;
Ή μήπως έλεγε την αλήθεια;
Στην οποία μετά άρχισαν κάποιοι να βάζουν πολύ «νερό».
--Εντάξει, δεν είναι μια η «Μακεδονία», είναι… τρείς, μας είπαν.
Όχι παιδιά!
Πρώτον η ιστορική Μακεδονία είναι μια και βρίσκεται σήμερα, στο σύνολό της (κατά 94%) στην Ελλάδα.
Δεύτερον, αυτό που διαμελίστηκε μετά τους Βαλκανικούς πολέμους το 1912-13 δεν είναι κάποια «γεωγραφική» Μακεδονία – είναι οι Ευρωπαϊκές κτήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Που τότε δεν ονομάζονταν επισήμως «Μακεδονία», ούτε από τους ίδιους τους Οθωμανούς, ούτε από άλλα κράτη της εποχής.
Η γενικότερη ονομασία της περιοχής που επικρατούσε τότε – ανεπίσημα – ήταν Ρωμυλία. Εξ ου και «Ανατολική Ρωμυλία» (που προσάρτησε η Βουλγαρία το 1885).
Για να υπάρχει τότε «Ανατολική», σημαίνει πως υπήρχε και «κυρίως» Ρωμυλία δυτικότερα. Ήταν οι περιοχές που έμεναν υπό Οθωμανικό έλεγχο μετά τη Συμφωνία του Λονδίνου και τη Συνθήκη του Βερολίνου, που ανέτρεψαν τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (όλα το 1878).
«Γεωγραφική Μακεδονία» που τάχα χωρίστηκε στα τρία, λοιπόν, δεν υπήρξε.
Ούτε «τρείς Μακεδονίες»…
Αφού, λοιπόν, εμείς δεχθήκαμε - ως ΜΗ οφείλαμε - τη θεωρία των «τριών Μακεδονιών», ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε κι ένα ακόμα βήμα πίσω:
--Να τους δώσουμε και το όνομα της Μακεδονίας με γεωγραφικό προσδιορισμό!
--Ναι, αλλά το όνομα είναι όχημα αλυτρωτισμού, απαντά η πλειονότητα των Ελλήνων!
--Όχι, μας λένε, θα δεχθούν ένα Μακεδονικό όνομα, αλλά θα είναι για «γενική χρήση» (erga omnes) και ταυτόχρονα θα αλλάξουν και τις αλυτρωτικές προβλέψεις του Συντάγματός τους…
--Δεν καταλάβατε απαντάνε οι Σκοπιανοί (του… μετριοπαθούς κ. Ζάεφ, παρακαλώ). Εμείς δεν μπορούμε να αλλάξουμε το Σύνταγμά μας! Και να θέλαμε, δεν μπορούμε. Άσε που δεν θέλουμε…
--Αλλά κι αν το αλλάζαμε το Σύνταγμά μας, σε λίγο κάποια άλλη κυβέρνηση θα μπορούσε να επαναφέρει τα «αλυτρωτικά».
--Ούτε πρόκειται να αλλάξουμε την συνταγματική ονομασία μας.
Δηλαδή, δεν δέχονται ούτε το erga omnes!
Συνεπώς μετά από δεύτερη ή τρίτη υποχώρηση της Ελληνικής πλευράς, εξακολουθούμε να βρισκόμαστε πολύ μακριά από συμφωνία…
Εκτός αν η κυβέρνηση Τσίπρα δεχθεί να τα δώσει όλα.
Και τότε - οι Σκοπιανοί μας προειδοποιούν από τώρα, ότι - θα ζητήσουν να αλλάξουμε κι εμείς τα μακεδονικά μας ονόματα.
Κι αν τους αναγνωρίζαμε σήμερα Μακεδονικό όνομα, τότε θα τους αναγνωρίζουμε και το δικαίωμα να έχουν λόγο εκείνοι για το πώς διαχειριζόμαστε εμείς το όνομα και τα σύμβολα της Μακεδονίας.
Κι αυτό είναι που καθιστά τη «λύση»… πρόβλημα! Και μάλιστα μεγαλύτερο πρόβλημα απ’ αυτό που έχουμε σήμερα.
Χώρια που θα εξακολουθούν να διδάσκουν τα παιδιά τους πως η «Μακεδονία» τους φτάνει ως το Αιγαίο! Ο αλυτρωτισμός τους δηλαδή θα παραμείνει άθικτος και λειτουργικός.
Και θα τον έχει πλήρως νομιμοποιήσει η Ελλάδα – άρα δεν θα μπορεί ούτε να διαμαρτύρεται…
Αυτό όλο πως σας φαίνεται;
Σας μοιάζει ως… «ανάκτηση ηγετικού ρόλου» στα Βαλκάνια; Ή μήπως ως ιστορικών διαστάσεων ταπείνωση της Ελλάδας;
Και μήπως μας σώζει πως μια διεθνής συμφωνία που εμείς θα υπογράφαμε, υποτίθεται είναι «ισχυρότερη» από το συνταγματικό αλυτρωτισμό των Σκοπίων – άρα δεν χρειάζεται να αλλάξουν το Σύνταγμά τους;
Αυτό κι αν είναι ανοησία…
--Γιατί με την Αλβανία, για παράδειγμα, η Ελλάδα υπέγραψε συμφωνία για την οριοθέτηση της ΑΟΖ ήδη από το 2008, αλλά το Συνταγματικό της Δικαστήριο την ακύρωσε! Τι σημαίνει αυτό; Ότι η εσωτερική νομιμότητα της Αλβανίας και το Συνταγματικό Δικαστήριο που την περιφρουρεί είναι σαφώς ισχυρότερα από τη διεθνή Σύμβαση.
--Το ίδιο συμβαίνει και στη Γερμανία: Κάθε φορά που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποφασίζει αλλαγή νομισματικής πολιτικής (ιδιαίτερα αν πρόκειται για «χαλάρωση») συνέρχεται το (ανώτατο) Ακυρωτικό Δικαστήριο της Γερμανίας και αποφαίνεται αν αυτή η πολιτική της ΕΚΤ είναι «σύμφωνη» ή αντίθετη με το Γερμανικό Σύνταγμα!
Δηλαδή η Γερμανική νομιμότητα είναι σαφώς ισχυρότερη από την Ευρωπαϊκή Νομιμότητα και το «ενισχυμένο» Ευρωπαϊκό Δίκαιο που θεσπίζει την ΕΚΤ.
Χώρες μικρές και νεοπαγείς δημοκρατίες όπως η Αλβανία, αλλά και χώρες μεγάλες και εδραιωμένες δημοκρατίες όπως η Γερμανία, διακηρύσσουν πως η εσωτερική τους νομιμότητα είναι ισχυρότερη από το Διεθνές Δίκαιο!
Ακόμα και από Διεθνείς Συνθήκες που έχουν οι ίδιες υπογράψει.
Όποιος σας λέει το αντίθετο, λέει ψέματα.
Και πάντως χώρες που υποβαθμίζουν το εσωτερικό τους Δίκαιο δεν δείχνουν αξιοπιστία ούτε ισχύ, ούτε βάζουν «υποψηφιότητα» για οποιονδήποτε διεθνή «ρόλο».
--Κι έρχεται τώρα η Τουρκία, που δεν έχει καν υπογράψει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και ζητάει συνεκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων στο θαλάσσιο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου και στο Αιγαίο…
Και δημιουργεί ένταση με σκοπό να υπάρξει «ατύχημα» που θα αναγκάσει και τις δύο χώρες να πάνε σε κάποιοι είδους «διαιτησία» για να τα μοιράσουν!
Να μοιράσουν αυτά που κατά το Διεθνές Δίκαιο είναι δικά μας!
Αν πάμε σαν «ψοφίμια» θα τα χάσουμε!
Αν αντισταθούμε αποτελεσματικά, θα χάσουμε λιγότερα και θα διασώσουμε τα περισσότερα.
Την κλιμάκωση δεν την αποφεύγουμε, γιατί την προωθεί η Τουρκία και δεν τη σταματά κανείς! Μέχρι στιγμής τουλάχιστον…
Το δίλημμα που έχουμε, είναι αν θα αντισταθούμε ή όχι!
Αν αντισταθούμε, έχουμε σοβαρές πιθανότητες να βρούμε το δίκιο μας στη διαιτησία όπου θα πάμε, έτσι κι αλλιώς, μετά το «ατύχημα».
Αν δεν αντισταθούμε, θα χάσουμε πέρα από το γόητρο που θα έχει ποδοπατηθεί και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Οπουδήποτε τα αμφισβητήσει η Τουρκία. Κι όχι μόνο στη θάλασσα…
Για την ώρα, πέρα από το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου, προσπαθεί να επιβάλει και αποστρατιωτικοποίηση του Έβρου, από Ελληνικής πλευράς.
Για να μπορεί να διοχετεύει τα καραβάνια των λαθρομεταναστών ανεμπόδιστα. (Μετά θα ακολουθήσει και η «αυτονομία της Θράκης»)…
Αν τα δεχθούμε αυτά, ή αν τα υποστούμε αυτά, ελάτε να μου πείτε μετά ποιο διεθνή… «γεωπολιτικό ρόλο» θα έχουμε ή θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε.
Του διεθνούς καρπαζοεισπράκτορα!
Η Τουρκία είναι η κατ’ εξοχήν χώρα που έχει πολλαπλά μέτωπα – αληθινά μέτωπα – ανοικτά ταυτόχρονα. Αλλά δεν πτοείται.
Γιατί;
Διότι απέναντι στους ελάχιστους Κούρδους μαχητές του Αφρίν, ο Ερντογάν παίρνει ρίσκα και πληρώνει κόστος. Γιατί εκείνοι αντιστέκονται αποφασιστικά και υπάρχουν αρκετοί που τους στηρίζουν…
Απέναντί μας ούτε κόστος πληρώνει ούτε ρίσκα παίρνει, μέχρι στιγμής!
Και γι’ αυτό και δεν ρισκάρει κανείς να μας στηρίξει, όταν δεν ρισκάρουμε πρώτοι εμείς να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας.
Με τον «υβριδικό Πόλεμο» που ήδη διεξάγει σε βάρος μας, ο Ερντογάν επιδιώκει να κερδίσει «με τον τρόμο κι όχι με τα όπλα».
Win by fright not by fight, όπως λένε οι αγγλοσάξονες.
Και του βγαίνει ως τώρα.
Γιατί του βγαίνει;
Γιατί δεν του αντιστεκόμαστε.
Κάθε φορά που μας προκαλεί, αντί να αντισταθούμε επικαλούμαστε την …«ψυχραιμία» – που σημαίνει πλέον παθητικότητα και τρομάρα – θέτουμε το θέμα στα… «διεθνή φόρα» (που μας αντιμετωπίζουν με «συστάσεις» και ευχολόγια) ή απευθυνόμαστε σε «πρεσβείες»…
Πόσο περισσότερο θα μας λάμβαναν υπ’ όψιν όλοι - φίλοι και εχθροί και επιτήδειοι ουδέτεροι - αν γνώριζαν πως μπορούμε να αιφνιδιάσουμε και να αντισταθούμε κάποια στιγμή;
Συμμαχίες κάνεις, αν είσαι σοβαρός και αποφασισμένος, για να γίνεις ισχυρότερος και αποτελεσματικότερος.
Αν είσαι αδύναμος – και το δείχνεις με κάθε τρόπο – δεν σε στηρίζει κανείς!

Κανείς δεν συμμαχεί με τον… ψοφοδεή καρπαζοεισπράκτορα μιας διαμάχης! (Όσο δίκιο κι αν έχει…)
antinews

4 Μαρ 2018

Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011


Δημοσιεύτηκε στις 02/10/2016 στην κατηγορία Φροντιστήριο
Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου
Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής.

«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».

«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.

«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε επίσης ο ίδιος – όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου – ότιστην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του – όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα – Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.


Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ «κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.

«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989.


Η δημιουργία των μηχανισμών

Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο!
Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται. Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρόνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ελεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη τουOικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτοριανούς της «Αλλαγής».


Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι – κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου.

Αριθμοί και γεγονότα

Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι’ αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια – η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της – αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει. Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι’ αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας – και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ. Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες – ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) – είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ – κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν. Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια εφάπαξ. Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας. Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα [4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη. Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες.

Όλος αυτός δεσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών. Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.
Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

3 Μαρ 2018

Έρμαια των μπαχαλάκηδων

Έρμαια των μπαχαλάκηδων
03/03/2018 15:01
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ
Αφού άφησαν ανενόχλητους τους μπαχαλάκηδες να κάψουν την Ελλάδα, αφού καθύβρισαν την αστυνομία πετώντας της το μπαλάκι για τα επεισόδια αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους, παραδόθηκαν πλήρως στις απαιτήσεις τους.
Με μια απαράδεκτη ανακοίνωση μας πληροφόρησαν ότι τελικά ο Γιαγτζόγλου θα μεταχθεί στον Κορυδαλλό. Δηλαδή, Κυβέρνηση – Μπαχαλάκηδες: 0-1. Ή καλύτερα… θυσιαστήκαμε για τα «παιδιά μας».
Ανήμποροι να επιβάλουν την τάξη παραδέχονται ωμά ότι είναι έρμαια των τρομοκρατών.
Για σχεδόν τέσσερις ημέρες κοιτάζαν σαν θεατές τους βανδαλισμούς από τους κουκουλοφόρους και αντί να τους κατεβάσουν τις κουκούλες, όπως θα γινόταν σε κάθε ευνομούμενο κράτος, τους προσκύνησαν δίχως αιδώ.
Δηλαδή από εδώ και στο εξής οπότε... τα Εξάρχεια θα διαφωνούν με μια απόφαση της πολιτείας θα βγαίνουν να τα σπάνε σίγουροι ότι θα πετύχουν τον στόχο τους.
Πλέον το μόνο που μένει είναι να δώσουν και άδεια διαρκείας στον Κουφοντίνα.
Πραγματικά τέτοιο εξευτελισμό δεν έχει υποστεί καμία κυβέρνηση πουθενά.
Ο λαοπλάνος αποδεικνύει περίτρανα ότι οι κομματικές τους αγκυλώσεις δεν τον αφήνουν να εξασφαλίσει τη στοιχειώδη ασφάλεια στους πολίτες.
Όμως τα... φιλιά που ανταλλάζουν με τα φρικιά θα τους αποβούν μοιραία.
Και ο πλέον κουτός αντιλαμβάνεται ότι αν δεν πατήσεις το φίδι στο κεφάλι θα γυρίσει να σε δαγκώσει. Και αυτό ακριβώς θα πάθουν.
Φανταστείτε το χάος που θα επικρατήσει αν συμβεί κάτι σοβαρότερο από μια απλή μεταγωγή.
Η Ελλάδα θα φλέγεται κι ο Τσίπρας σαν σύγχρονος Νέρων, ανήμπορος λόγω των έμμονων του θα την βλέπει να καίγεται.
Άλλη μία επιτυχία της πρώτης φοράς Αριστερά.
Πραγματικά οι άνθρωποι έχουν αποτύχει παντού. Δεν μπορούν να διαχειριστούν τίποτα. Την πάτησαν με την «καθαρή έξοδο», με τον εθνομηδενισμό τους κινδυνεύουμε να χρειαζόμαστε διαβατήρια για να πάμε στη Λαμία, οι σκευωρίες καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος και για κερασάκι στην τούρτα μας επιφύλαξαν την... συγκυβέρνηση με τους μπαχαλάκηδες.
Και εις ανώτερα σύντροφοι!!!
Σε ανακοίνωσή της η Νέα Δημοκρατία αναφέρει τα εξής:
«H Κυβέρνηση, που επιχείρησε με φωτογραφική διάταξη να βγάλει από τη φυλακή τον Ξηρό και άλλαξε το νόμο για να παίρνει άδειες ο Κουφοντίνας, ενδίδει πλέον και στους εκβιασμούς και των κουκουλοφόρων που καταστρέφουν ανενόχλητοι την Αθήνα, μεταφέροντας τον “ήρωά” τους Γιαγτζόγλου στις φυλακές Κορυδαλλού.

Είναι αδιάφορο αν η Κυβέρνηση σύρεται σε αυτές τις αποφάσεις λόγω των ιδεοληπτικών της εμμονών ή της ανικανότητάς της να αντιμετωπίσει τη βία και την ανομία.

Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: Η Κυβέρνηση εξευτελίζει κάθε έννοια κράτους δικαίου ντροπιάζοντας διεθνώς τη χώρα μας».