Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις...
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλές Ιθάκες, όπως και οι στόχοι που θέτουμε στη ζωή μας. Κάθε φορά που επιτυγχάνουμε ένα στόχο θέτουμε έναν επόμενο και έτσι συνεχίζουμε τις προσπάθειες να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε στη ζωή μας.
Κάθε φορά που φτάνουμε στην Ιθάκη, θέτουμε έναν υψηλότερο στόχο και συνεχίζουμε την πορεία μας προς τη νέα Ιθάκη, προς το νέο στόχο που θέσαμε. Η Ιθάκη, δεν μας προσφέρει τίποτε περισσότερο πέρα από το ταξίδι για να φτάσουμε σ΄ αυτήν. Έστω και γι΄ αυτό όμως αξίζει κάθε προσπάθεια.
Αξίζει όλη μας την αφοσίωση και όλη μας την ευγνωμοσύνη, που μας κρατά σε μια διαρκή εγρήγορση και προσπάθεια για τη χώρα μας, ιδιαίτερα τώρα που περικυκλώθηκε από "Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες".
.. Μ΄ αυτές τις σκέψεις, σας καλωσορίζω στο ιστολόγιό μου και ευελπιστώ αυτός ο χώρος να γίνει χώρος ανταλλαγής απόψεων και προβληματισμών.

4 Απρ 2017

Ο μύθος του αριστερού καλλιτέχνη

Δημοσιεύτηκε στις 20/03/2017 στην κατηγορία Ψαρέψαμε...
Ο Ρένος Χαραλαμπίδης είναι μια μοναδική περίπτωση στον καλλιτεχνικό χώρο. Σκηνοθετης, ηθοποιός, Σεναριογραφος, παρουσιαστής, εκφωνητής, μουσικός, έχει περάσει λίγο- πολύ από όλες τις θέσεις. Παρ’ όλα αυτά, δεν παύει να μας εκπλήσσει… Ο Ρένος είναι επίσης και ένας καλλιτέχνης που έχει κυνηγηθεί, όπως επίσης και πολλοί άλλοι, από διαδυκτιακά trolls, για τις πολιτικές του απόψεις. Σε ένα εξαιρετικό άρθρο του, γράφει για το «μύθο του αριστερού καλλιτέχνη», στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, θέτοντας τα δικά του ερωτήματα. 
*****


Πάντα με έβαζαν σε σκέψεις τα γνωστά λόγια του Xατζιδάκι πως «στην Ελλάδα για να κάνεις καριέρα πρέπει να είσαι ή αριστερός ή ομοφυλόφιλος. Εγώ πάντως αριστερός δεν είμαι». Η Αριστερά έχει δώσει μεγάλους καλλιτέχνες. Οπως και η Δεξιά. Οπως και ο χώρος των ανένταχτων ή πολιτικά ηλιθίων που κινήθηκαν σε κάθε είδους άκρα. Πώς έφτασε όμως η Αριστερά να μονοπωλεί τον πολιτισμό; Θα έλεγε κάποιος ότι φταίνε οι ενοχές της Δεξιάς για τον εμφύλιο πόλεμο. Η Αριστερά δεν έχει ενοχές. Λες και σε έναν εμφύλιο η βαρβαρότητα έχει μονοπώλιο. 

Ανήκω στη γενιά όπου στο σχολείο δεχτήκαμε την αριστερή κατήχηση. Μάθαμε εμμέσως πλην σαφώς ότι οι δεξιοί είναι «συντηρητικοί». Δεν είχαν «ευαισθησίες», γι’ αυτό και δεν υπήρξε κανείς καλλιτέχνης αξιόλογος από αυτούς. Μιλάω για τη δεκαετία του ’80 και του ’90.

Εζησα την εφηβεία μου με την Αριστερά να ταυτίζεται με το απόλυτο καλό και τη Δεξιά με το απόλυτο κακό. Η καλλιτεχνική ζωή ανήκε μόνο στην Αριστερά, ενώ στη Δεξιά δόθηκε το σκυλάδικο.

Στο πανεπιστήμιο τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο αναγκαστικά αριστερά. Σε παρακολουθήσεις του μαθήματος Νεοελληνικής Λογοτεχνίας άκουσα καθηγητή να λέει από την έδρα ότι ο Σεφέρης δέχτηκε κυβερνητικά αξιώματα από δεξιές κυβερνήσεις γιατί ήταν δειλός!

Μπήκα στον καλλιτεχνικό χώρο σε μια εποχή όπου όποιος δεν δήλωνε αριστερός ήταν ύποπτος. Επίσης, όποιος δήλωνε αριστερός ήταν αυτόματα και «φωτισμένο μυαλό» και «ενδιαφέρον». Επιβλήθηκε μια καλλιτεχνική δικτατορία της Αριστεράς. Η «δίωξη» όσων δεν δήλωναν αριστεροί ήταν να χαρακτηριστούν το λιγότερο γραφικοί. Στον καλλιτεχνικό χώρο αριστερός σήμαινε πρωτοπόρος ακόμα και αν έκλεινε το μάτι στον αυταρχισμό.

Μετά άρχισα να έχω απορίες. Κανείς αριστερός δεν μπορούσε ξεκάθαρα να ερμηνεύσει γιατί μεγάλοι καλλιτέχνες αποδρούσαν προς τον δυτικό κόσμο. 

Γιατί, ενώ στην Αμερική το φιλελεύθερο σύστημα άνοιγε τον δρόμο ακόμα και σε έναν απόγονο σκλάβων που έπαιζε καλή κιθάρα να γίνει ο B.B. King και να κατακτήσει τον κόσμο, δεν συνέβαινε και το αντίστοιχο στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Γιατί κανένας αριστερός καλλιτέχνης του δυτικού κόσμου δεν πήγε να ζήσει και να δημιουργήσει στο ανατολικό μπλοκ;

Επαθα σοκ όταν θρησκόληπτοι επιτέθηκαν στον «Τελευταίο πειρασμό» του Σκορσέζε, το οποίο όμως δεν συγκρίνεται με το σοκ που έπαθα όταν είδα τους αριστερούς «προοδευτικούς» να σπάνε τα σινεμά που έπαιζαν την «Ελένη» του Γκατζογιάννη με τον Μάλκοβιτς. Μια ταινία που αφηγούνταν την ιστορία μιας γυναίκας στον Εμφύλιο που βρέθηκε στην «άλλη» πλευρά.

Επρεπε να ενηλικιωθώ καλλιτεχνικά και υπαρξιακά για να διαπιστώσω ότι τα τραγούδια του Θεοδωράκη που ενέπνευσαν τους Ελληνες κάθε παράταξης αγαπήθηκαν γιατί είχαν τη μελωδία ενός αριστερού και την ποίηση ενός δεξιού. Και αναφέρομαι και στον Ελύτη και στον Σεφέρη.

Σε κάποια στιγμή της νεότητάς μου άρχισα να ανακαλύπτω το «αδιανόητο»: ο Χορν ήταν δεξιός! Ο Ζαμπέτας είχε κατηγορηθεί για δεξιός.

Ο Κακογιάννης ήταν ξεκάθαρα φιλελεύθερος. Εμαθα για τη δολοφονία της μεγάλης ηθοποιού του Εθνικού Θεάτρου Ελένης Παπαδάκη στα Δεκεμβριανά. 

Αν ανήκε στην Αριστερά, σίγουρα θα τη θρηνούσαμε ακόμα. Μεγάλο ήταν και το σοκ μου όταν διαπίστωσα ότι στον χώρο του ρεμπέτικου υπήρχαν βασιλόφρονες όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης. Δεν είχα συνειδητοποίηση ότι ο δίσκος «Ρεμπέτικο» σε μουσική Ξαρχάκου και στίχους Γκάτσου ήταν δημιούργημα καλλιτεχνών που δεν είχαν καμιά σχέση με την Αριστερά.

Κάποτε έτυχε να ακούσω τον Θεοδωράκη να λέει ότι όταν ήταν εξόριστος στην Ικαρία και κυκλοφόρησαν δίσκοι του με μπουζούκι, δέχτηκε επιπλήξεις από τους συντρόφους του. Θεωρούσαν το μπουζούκι όργανο της αστικής παρακμής.

Τελικά τι σημαίνει να είσαι αριστερός καλλιτέχνης; Δεν ξέρω. Σίγουρα κάτι εύκολο. Δηλώνεις πως είσαι με τους «καλούς», άρα οι άλλοι με τους «κακούς». Λες και η ζωή είναι σπαγγέτι γουέστερν.

Επειδή προφανώς τους αριστερούς καλλιτέχνες θα τους ξέρει καλύτερα ένας αριστερός πνευματικός άνθρωπος, θα ήθελα να δώσω τον λόγο στον ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη:

«Στο ξενοδοχείο Macedonia
πλάγιασα σε μεταξωτά σεντόνια
είχανε και μεταξωτές κουβέρτες
κι είπα: φέρτες.
Είπα και στη ρεσεψιονίστα
πως μ’ έπιασε μεγάλη νύστα.
Θέλω άνεση σουίτας
είμαι ποιητής της ήττας
»

Πώς θα διορθωθεί η ζημιά του Τσίπρα…


Πώς θα διορθωθεί η ζημιά του Τσίπρα…

Του Θανάση Κ.




Μιλάμε για τη ζημία που έκανε αποκλειστικά η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αποκλειστικά με δική του ευθύνη, ανεξάρτητα από την κρίση που προϋπήρχε.
Κρίση που εξ αιτίας του «βάθυνε» (σε ένταση και σε οδύνη), αλλά και «μάκρυνε» (σε διάρκεια)…
Συνολικός «λογαριασμός»: 109 δισεκατομμύρια!
-50 από πρόσθετη επιβάρυνση δημοσίου χρέους…
-12 δισεκατομμύρια από απώλεια διαθεσίμου εισοδήματος, λόγω των πρόσθετων μέτρων λιτότητας που πάρθηκαν (αφού αφαιρεθούν τα μέτρα που ζητούσαν από την προηγούμενη κυβέρνηση, ύψους 1,6 δισεκατομμυρίων για τη διετία 2015-16)…
-14 δισεκατομμύρια από απώλεια διαθεσίμου εισοδήματος που χάθηκε γιατί ματαιώθηκε η ανάπτυξη, που όλοι οι διεθνείς οργανισμοί (συμπεριλαμβανομένου του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ) προέβλεπαν για την Ελλάδα τη διετία 2015-16 (Αφού αφαιρεθούν τα φορολογικά έσοδα για τα δύο αυτά χρόνια).
-33 δισεκατομμύρια από εκροή καταθέσεων από το τραπεζικό μας σύστημα λόγω Τσίπρα, Βαρουφάκη και capital controls (Η εκροή καταθέσεων που προκάλεσε ο Τσίπρας ήταν μεγαλύτερη - ξεπερνά τα 40 δισεκατομμύρια - αλλά 7 δισεκατομμύρια είχαν «φύγει» στην προεκλογική περίοδο κι αυτά του τα «χαρίζουμε»…).
Αυτό το άθροισμα – 109 δισεκατομμύρια! – είναι πολύ «συντηρητικό», και μόνο μέχρι στιγμής.
Κι όλα τα επί μέρους στοιχεία του αφορούν εξελίξεις που ο Τσίπρας προκάλεσε. Που ΔΕΝ προϋπήρχαν!
Και που δεν θα συνέβαιναν, αν δεν είχε επιβάλει εκλογές το Γενάρη του 2015:
--Ούτε Τρίτο Μνημόνιο θα υπήρχε (μας είχαν ήδη εγκρίνει να βγούμε από τα Μνημόνια και μας είχαν δώσει «πιστοληπτική γραμμή στήριξης» για να δανειζόμαστε άφοβα και φτηνά απ τις διεθνείς αγορές)…
--Ούτε capital controls θα είχαν επιβληθεί, ούτε νέα ανακεφαλαίωση των τραπεζών (το τραπεζικό μας σύστημα ήταν πλήρως κεφαλαιοποιημένο ήδη από τον Νοέμβριο του 2014 και με τη «βούλα» του ESM, του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης).
--Ούτε πρόβλημα θα είχαμε με τη βιωσιμότητα του χρέους (το ΔΝΤ και τότε και αργότερα, υποστηρίζει πως το Νοέμβριο του 2014 το Χρέος μας ήταν πλήρως «σε τροχιά βιωσιμότητας» και το 2022 θα έφτανε στο 104,6% του ΑΕΠ! Ενώ μετά τον Ιούλιο του 2015 το ΔΝΤ θεωρεί το χρέος μας: «εξαιρετικά ΜΗ βιώσιμο» πια! Και το προβλέπει στο 170% του ΑΕΠ το 2022).
--Ούτε πρόβλημα με υπέρ-φορολόγηση θα είχαμε, αφού η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά ήδη μείωνε φόρους, χωρίς πρόβλημα για τα πλεονάσματα.
--Ούτε πρόβλημα με την ανάπτυξη υπήρχε επί Σαμαρά, αφού στο τρίτο τρίμηνο του 2014 η Ελλάδα είχε, με βάση τα επίσημα στοιχεία της Eurostat, την υψηλότερη ανάπτυξη της Ευρωζώνης (!) κι έκλεισε τη χρονιά εκείνη με θετικό πρόσημο, ενώ για τις επόμενες χρονιές όλοι προέβλεπαν 2,9% ανάπτυξη για το 2015 και 3,7% ανάπτυξη για το 2016 και πάνω από 3,2% για τα επόμενα χρόνια κατά μέσον όρο.
Ενώ επί Τσίπρα η χώρα ξαναγύρισε στη στασιμότητα και την ύφεση…
Και σήμερα, το 2017 το ΑΕΠ μας θα πλησίαζε τα 200 δισεκατομμύρια!
Ενώ τώρα μένει καθηλωμένο στα 183 δισεκατομμύρια.
--Ούτε πρόσθετη λιτότητα θα είχαμε, αφού το μέγιστο που ζητούσε η Τρόϊκα τότε (Νοέμβριος του 2014, πάντα) ήταν 1,6 δισεκατομμύρια, από τα οποία η κυβέρνηση Σαμαρά τους είχε καλύψει τα 0,9 δισεκατομμύρια (email Χαρδούβελη)! Κι αυτά για όλη την περίοδο μέχρι ΚΑΙ το 2016! (Μετά έτσι κι αλλιώς η ανάπτυξη θα άφηνε και «υπέρβαση» στόχου…).
Ενώ ο Τσίπρας ήδη πήρε πρόσθετα μέτρα 9,2 δισεκατομμυρίων και του ζητάνε άλλα 3,6 δισεκατομμύρια.
Όλα αυτά δημιουργήθηκαν επί Τσίπρα και εξ αιτίας του.
Βεβαίως η κρίση προϋπήρξε.
Αλλά στα τέλη του 2014 όλα έδειχναν και όλοι παραδέχονταν πως είχε αρχίσει να ξεπερνιέται.
Και η Ελληνική οικονομία είχε μπει σε ανοδική τροχιά από κάθε άποψη…
Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ την ξανά-σπρωξε σε κρίση…
Κι αυτό δεν συγχωρείται…
Γιατί στοίχισε στους Έλληνες - μέχρι στιγμής και κατά τους μετριοπαθέστερους υπολογισμούς - 109 δισεκατομμύρια!
Αυτή είναι η αλήθεια.
Κι όσο περνάει ο χρόνος ο λογαριασμός μεγαλώνει…
Γι’ αυτό και πρέπει να φύγει ο Τσίπρας! Αμέσως…
Και να επανέλθει η χώρα στο δρόμο που ήδη είχε μπει από την προηγούμενη κυβέρνηση. Όσο αυτό είναι εφικτό πλέον. Και όσο χρόνο χρειαστεί για να γίνει…
Το πρόβλημα, λοιπόν, σήμερα, δεν είναι τι θα κάνουν «οι άλλοι» (Θα δούμε αμέσως πιο κάτω τι πρέπει να κάνουν οι «άλλοι»…).
Όμως, οι «άλλοι» ήδη έδειξαν, τη διετία 2012-14, τι μπορούν να κάνουν.
Το πρόβλημα είναι να σταματήσει το καταστροφικό έργο του Τσίπρα…
Κι όσο γρηγορότερα σταματήσει, τόσο το καλύτερο…
Το… «ταξίμετρο» της ζημιάς «γράφει» συνέχεια…
Ήδη φτάσαμε στα 109 δισεκατομμύρια!
Σταματήστε να κατέβει… ο Τσίπρας!
Η Ελλάδα που θα προκύψει μετά την εκδίωξη Τσίπρα από τη διακυβέρνηση, μπορεί να βάλει στόχο να βγει οριστικά από τα μνημόνια το 2020!
Όποιος σας πει πως αυτό είναι εφικτό νωρίτερα, σας λέει ψέματα…
Και μέχρι τότε να έχει καλύψει τη μισή περίπου απώλεια από τα προ της κρίσης επίπεδα (Και σε μια τριετία ακόμα, να ξεπεράσει τα προ του 2008 επίπεδα).
Και η ανεργία της να βρεθεί τότε κοντά στα μέσα ευρωπαϊκά επίπεδα (και σε μια τριετία ακόμα να βρεθεί πολύ χαμηλότερα).
Όλα αυτά προϋποθέτουν μεσοσταθμικό ρυθμό αύξησης 3,2% για τα επόμενα χρόνια (και κάτω από το 1% φέτος).
Δηλαδή τον ίδιο ρυθμό ανάπτυξης ή και λιγότερο ακόμα, απ’ όσο προβλέπουν οι διεθνείς οργανισμοί για μια χώρα που βγαίνει από την κρίση, αφού κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις (Η Ιρλανδία έπιασε πέρσι… 30%, αλλά εδώ δεν μιλάμε για τέτοια νούμερα, είμαστε πολύ πιο «μετριοπαθείς»).
Και σίγουρα αυτό σημαίνει επτά πράγματα (τουλάχιστον):
* Πρώτον, εμπροσθοβαρώς όλες οι μεταρρυθμίσεις! Αυτές που μας ζητούν σήμερα. Αλλά κι αυτές που δεν μας ζητούν…
Εργασιακά, οπωσδήποτε! Και διοικητική μεταρρύθμιση στο δημόσιο.
Η βάση του «ηλεκτρονικού κράτους» που άρχισε να δημιουργείται επί κυβέρνησης Σαμαρά και εγκαταλείφθηκε επί Τσίπρα, είναι πολύ ισχυρό εργαλείο για να επισπεύσει τα πράγματα.
*Δεύτερον, μείωση προσωπικού στο δημόσιο! Οπωσδήποτε! Χωρίς αυτό δεν δημιουργείται «δημοσιονομικός χώρος» για αληθινές μειώσεις φόρων και ασφαλιστικών εισφορών που είναι απαραίτητες για να υπάρξει σημαντικό αναπτυξιακό άλμα τα επόμενα χρόνια…
Τρόποι να γίνει η μείωση προσωπικού στο δημόσιο υπάρχουν πολλοί. Κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν σε βάθος πενταετίας. Κάποια άλλα όμως, πρέπει να γίνουν άμεσα: Όπως η απομάκρυνση όσων προσελήφθησαν παράνομα και χωρίς ΑΣΕΠ την τελευταία διετία. Είναι γύρω στις 80 χιλιάδες (μαζί με τους «επίορκους» που… επαναπροσλήφθηκαν)! Και η απομάκρυνσή του 75% από αυτούς, φέρνει εξοικονόμηση κοντά στο ένα δισεκατομμύριο! Άμεσα…
Η μείωση στο δημόσιο μπορεί να φτάσει τις 250 χιλιάδες μέσα σε πενταετία! (Είχε γίνει μείωση 90 χιλιάδων στα δυόμιση χρόνια Σαμαρά!).
Μπορεί να γίνει με εξήντα χιλιάδες σε πρώτη φάση, απαρέγκλιτη εφαρμογή του «ένας προσλαμβάνεται για κάθε 5 που συνταξιοδοτούνται» τα επόμενα χρόνια (σύνολο 130 χιλιάδες), συν άλλες 12-15 χιλιάδες απολύσεις το χρόνο, επί πέντε χρόνια, από κατάργηση θέσεων του δημοσίου και ευρύτατη αξιολόγηση προσωπικού.
Σε 5 χρόνια η εξοικονόμηση που θα έχει γίνει από τη μισθοδοσία του δημοσίου θα ξεπερνά τα 4 δισεκατομμύρια ετησίως!
(Και οι μείωση προσωπικού στο δημόσιο πρέπει να συνδυαστεί με ταυτόχρονη μείωση φόρων στον ιδιωτικό τομέα. Για να καμφθούν οι αντιδράσεις…)
* Τρίτον, εμπροσθοβαρές πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων! Αυτές που είχε ήδη ξεκινήσει η κυβέρνηση Σαμαρά, τις υπέγραψε και στη συνέχεια τις μπλόκαρε ο Τσίπρας (Ελληνικό, ΔΕΣΦΑ, αεροδρόμια) ή τις μπλόκαρε εξ αρχής ο Τσίπρας (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ), ή και δεν είχαν προλάβει να «ωριμάσουν» προηγουμένως (υποδομές, τραίνα, λιμάνια, «παράκτιο μέτωπο» κλπ).
Όλα αυτά μαζί μπορούν να φέρουν πάνω από 20 δισεκατομμύρια σε πέντε χρόνια! Συν τη δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας που θα προκύψει. Και μιλάμε για υγιείς θέσεις εργασίας, όχι για προγράμματα… «δίμηνης» απασχόλησης!
* Τέταρτον, μεγάλη μεταρρύθμιση στις πληρωμές. Με συμψηφισμούς οφειλών από και προς το κράτος, αλλά και μεταξύ των ιδιωτών (εκκαθαρίσεις ΦΠΑ κλπ.) Πράγμα που είχε ήδη προχωρήσει αρκετά το Νοέμβριο του 2014 (είχαν γίνει οι σχετικές ηλεκτρονικές πλατφόρμες) και δεν εφαρμόστηκε ποτέ!
Και που ισοδυναμεί με άτυπη και συνεχή «ένεση ρευστότητας» στην αγορά, αλλά και με εφ’ άπαξ σβήσιμο προστίμων, μια που πολλές «οφειλές» των ιδιωτών είτε προς το κράτος είτε προς τις τράπεζες οφείλονται στο ότι το ίδιο το κράτος δεν πληρώνει τις δικές του οφειλές. Και βάζει πρόστιμα από πάνω, στους ιδιώτες που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
Κι αυτό για να λειτουργήσει προϋποθέτει ακόμα, ότι εμπροσθοβαρώς θα πληρωθούν οι οφειλές του κράτους προς τους ιδιώτες, με χρήματα που θα δανειστεί η επόμενη κυβέρνηση αμέσως.
Οι οφειλές αυτές του κράτους κανείς δεν ξέρει σήμερα πόσες είναι:
--Η κυβέρνηση λέει 4-4,5 δισεκατομμύρια (3,5 δισεκατομμύρια το Φεβρουάριο, αλλά ανέβηκαν).
Η Κομισιόν λέει γύρω στα 5 δισεκατομμύρια (4 το Φεβρουάριο).
Το ΔΝΤ κοντά στα 7,5 δισεκατομμύρια (6,5 το Φεβρουάριο).
Αν αυτά τα δανειστούμε αμέσως και τα ξεπληρώσουμε στους δικαιούχους μέσα στο χρόνο, ο «πολλαπλασιαστής» τους είναι πολύ μεγάλος και το αποτέλεσμα στο ΑΕΠ θα γίνει αμέσως αισθητό (χώρια που θα επεκταθεί και την επόμενη χρονιά)…
Αν κάτι καινούργιο πρέπει να διαπραγματευθεί η επόμενη κυβέρνηση είναι η άμεση αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών (arrears).
* Πέμπτον, και σημαντικότερο ίσως. Το έχουμε ήδη υπονοήσει: Φορολογική μεταρρύθμιση! Που όχι μόνο θα ανακουφίσει άμεσα, αλλά θα θέσει και στόχο για περαιτέρω μειώσεις φόρων τα επόμενα χρόνια. Και των ασφαλιστικών εισφορών!
Με στόχο σε μια πενταετία το ΦΠΑ να είναι μεσοσταθμικά γύρω στο 15% (τώρα είναι σχεδόν 20%), ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής εισοδήματος να μη ξεπερνά το 35% (τώρα είναι 45%), και ο φόρος κερδών να πέσει στο 15% (από 29% σήμερα). Και να έχει μειωθεί κάτω από 50% η «προκαταβολή» φόρου…
Αυτά όλα δεν μπορούν να γίνουν «με τη μία». Αλλά μπορούν να ξεκινήσουν άμεσα και να κλιμακωθούν στην επόμενη πενταετία. Όσο μάλιστα υποκινούν ανάπτυξη, τόσο θα κάμπτονται και οι όποιες αντιρρήσεις της Τρόϊκας.
(Το απέδειξε αυτό και η πολιτική Σαμαρά με τη μείωση του ΦΠΑ στην Εστίαση το 2013 και τη μείωση της Εισφοράς Αλληλεγγύης και του φόρου Πετρελαίου του 2014…)
Μόνο με μειώσεις φορολογικών συντελεστών μπορεί να γίνει διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Γιατί το σημερινό σύστημα υποκινεί τους πάντες για φοροδιαφυγή (και εισφοροδιαφυγή).
* Έκτον, αποκατάσταση του νόμου και της τάξης.
--Με πρώτο στόχο να «καθαρίσουν» τα Εξάρχεια μέσα στη χρονιά!
--Να επανέλθει η ποινικοποίηση της κουκούλας.
--Να «σφραγίσουν» τα σύνορα και πάλι.
--Να μαντρωθούν οι λαθρομετανάστες και να αρχίσει ταχύτατα η «επαναπροώθησή» τους στις χώρες καταγωγής τους. Με διευρυμένη εφαρμογή του συστήματος «Αμυγδαλέζα» (που δούλεψε απόλυτα τη διετία 2012-14).
--Να επανέλθουν οι φυλακές υψίστης ασφαλείας.
--Αλλά και να αλλάξει το σύστημα απονομής δικαιοσύνης. Για να τελεσιδικεί το 80% των υποθέσεων μέσα στο χρόνο και το 20% μέσα σε διετία το πολύ.
Όπως συμβαίνει παντού στον κόσμο.
* Έβδομον, η επόμενη κυβέρνηση, εφ’ όσον βέβαια έχει αυτοδυναμία, να ψηφίσει αμέσως ένα εκλογικό νόμο όπως ο σημερινός: Που εξασφαλίζει σταθερή διακυβέρνηση με ποσοστά γύρω στο 38%.
--Είτε με διατήρηση του μπόνους των 50 εδρών (χωρίς το οποίο δεν θα έστεκε καμία κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια)
--ή/και με μικρότερο μπόνους αλλά παράλληλη αύξηση του ορίου εισόδου στο 4% ή στο 5% (όπως είναι στη Γερμανία).
Ώστε να απομακρυνθεί για πάντα το χάος της απλής αναλογικής.
Κι αν δεν προκύψουν οι 200 ψήφοι που είναι απαραίτητες για να ακυρωθεί η απλή αναλογική αμέσως, ας θεσπιστεί τουλάχιστον σωστό σύστημα από τώρα.
Έστω και για τη… μεθεπόμενη φορά!
Αν χρειαστεί μελλοντικά, ας γίνουν διπλές εκλογές. Για μια φορά μόνο!
Ώστε να καταλάβουν όλοι τι «τρελλοκομείο» θέσπισε ο Τσίπρας.
Αλλά στο μεταξύ, πρέπει η χώρα να κυβερνηθεί αμέσως και η απλή αναλογική είτε να εξοβελιστεί οριστικά είτε να αποδειχθεί ένα πολύ δυσάρεστο και πολύ σύντομο «διάλειμμα».
Κι αμέσως μετά να επανέλθει πλήρως η χώρα στη σταθερότητα.
--Όλα αυτά μαζί, μπορούν να απογειώσουν τη χώρα μέσα σε ενάμιση χρόνο το πολύ.
--Να την επαναφέρουν εκεί που ήταν στα τέλη του 2014, ως τα μέσα του 2019.
--Και το 2020 να είμαστε σε εντελώς άλλη κατηγορία…
Τότε θα έχουν σχεδόν μηδενιστεί και οι ζημιές που προκάλεσε ο Τσίπρας στην τραγική διετία του.
Αναλυτικά αν θέλετε, όλα αυτά θα έχουν φέρει:
Εισόδημα από ανάπτυξη στους πολίτες 55 δισεκατομμύρια στην πενταετία.
Συν 20 δισεκατομμύρια από ιδιωτικοποιήσεις.
Συν 35 δισεκατομμύρια από επιστροφή καταθέσεων στο τραπεζικό σύστημα (αν δεν υπάρξει bail in στο μεταξύ).
Συν 15 δισεκατομμύρια τουλάχιστον από σβήσιμο προστίμων σε οφειλές.
Συμπέρασμα: Η ζημιά διορθώνεται ακόμα.

Αλλά όχι για πολύ…

25 Μαρ 2017

Από την επανάσταση στην παρακμή

Από την επανάσταση στην παρακμή

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη - Προέδρου της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ


Μερικοί νομίζουν πως όσο απομακρυνόμαστε από τα ιστορικά γεγονότα, τόσο πιο πολύ μπορούν μετά να τα κόψουν και ράψουν στα μέτρα της ιδεολογικής πετριάς που έχουν στο κεφάλι. Πρωταθλητές του σπορ οι σαλεμένοι του πολιτισμικού μαρξισμού, αυτοί που μισούν την ίδια τη γη που πατάνε, τα σύμβολα της, τους ήρωες της και τις ιδέες τους, αυτοί που βγάζουν καντήλες και μόνο στο άκουσμα του όρου Έθνος και που παθαίνουν επιληψία βλέποντας παντού “φασίστες”. Με τα κριτήρια αυτής της πυροβολημένης “φάλαγγας” των ιντελιγκέντσηδων, των οργίλων σινιέ αντεξουσιαστών από το Μωραΐτη και άλλα ευαγή ιδρύματα εθνικής αποκολοκύνθωσης, ο Κολοκοτρώνης, ο Νικηταράς, ο Καραϊσκάκης, ο Κανάρης, οι Μποτσαραίοι, ο Γιωργάκης Ολύμπιος, ο Δημήτριος και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης κι οι μαυροντυμένοι φοιτητές του Ιερού Λόχου, όλοι όσοι πήραν τα όπλα ενάντια στον Τούρκο σουνίτη δυνάστη, δεν ήταν παρά πρώϊμοι ...”χρυσαυγίτες”.
Αυτό το όνειδος της πνευματικής αναζήτησης, ψευτοδιανοούμενοι που πρόδωσαν την Πατρίδα και τον λαό της, που δεν έχουν απαντήσει σε κανένα σοβαρό επιστημονικό, φιλοσοφικό ζήτημα, ούτε και έχουν θέσει κανένα ερώτημα της προκοπής, θα πεθάνουν σε έσχατο γήρας και θα έχουν αφήσει πίσω τους από μια διανοητική τρύπα στο νερό και από μια μαύρη πέτρα που πέταξαν με τα κρινένια χεράκια τους στην Ελληνική Παιδεία, στο Εθνικό Σχολείο, στην ταυτότητα του πολύπαθου και γενναίου Έθνους μας, στους Έλληνες, που με κιβωτό της ταυτότητας μας την Ορθοδοξία, περάσαμε δια πυρός και σιδήρου από τα ματωμένα πεδία της Ιστορίας.
Καθηγητάδες και κοπροκάναλα, με κομπέρ συγγραφείς του τάλαρου, προσπάθησαν κατ’ επανάληψη να λοιδορήσουν την αγωνιστική παράδοση του λαού μας, να πουν πως, ε, δεν ήταν και τόσο άσχημα με τα “αδέρφια” μας τους μεμέτηδες, πως οι Τούρκοι ήταν και είναι φίλοι μας και θέλουν το καλό μας, πως κάναμε ...εθνοκάθαρση κι εμείς. Κυρίως όμως τσαμπουνάνε, φουλαράτοι, θρασείς και αεράτοι, πως η επανάσταση ήταν ταξική, πως το Έθνος μας είναι ένα όψιμο δημιούργημα του Κοραή και των κυβερνήσεων του νεοελληνικού κράτους, χωρίς καμμία φυλετική και πολιτισμική συνέχεια της Αρχαίας Ελλάδας κι ας τους διαψεύδουν οι ειδικοί. Με απλά λόγια, λένε πως είμαστε ένα μπάσταρδο συνονθύλευμα ντόπιων και περαστικών, που καπηλευτήκαμε το αρχαίο κλέος και πως είμαστε ίσα κι όμοια με τον δυνάστη μας, που δεν ήταν και τόσο κακός. Δηλαδή ίσα κι όμοια ο Κολοκοτρώνης κι ο Ομέρ Βρυώνης, ο σκλάβος που αγωνίζεται για την ελευθερία του με τον τζιχαντιστή σουνίτη δυνάστη. Ίσα κι όμοια το δίκιο με το άδικο.
Ταξικός όμως ήταν μόνον ο κάλος στον μαρξιστικό εγκέφαλο τους.
Η Επανάσταση ήταν ένας ανελέητος Εθνικός και Θρησκευτικός πόλεμος. Σουνίτες ήταν οι δυνάστες μας και δη τζιχαντιστές. Έτσι επεκτάθηκαν, με την βία και τους εξισλαμισμούς, άλλους βίαιους κι άλλους, όπως των προδοτικών ελίτ μας, υπό το δέλεαρ της διατήρησης των προνομίων. Κι ήταν τζιχαντιστές διότι έκαναν Ιερό Πόλεμο κι όλα αυτά τα καλούδια συμπεριφοράς που βλέπουμε με δέος και απέχθεια σήμερα στην Ράκα ή την Μοσούλη, όπως οι αποκεφαλισμοί, γίνονταν και τότε. Κατέκοβαν τον λαό μας και τους άλλους υπόδουλους λαούς, είτε με το σπαθί, είτε κλέβοντας ψυχές με τον εξισλαμισμό. Κι αν δεν υπήρχε η Ορθοδοξία να σηκώνει τείχη ανάμεσα σε μας και τον δυνάστη, θα μας είχαν καταπιεί όλους. Γι’ αυτό χρωστάμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία και τους λειτουργούς της αιώνια ευγνωμοσύνη για την διάσωση της ταυτότητας μας.
Αυτοί λοιπόν οι προδότες ιντελιγκέντσηδες και το παρακράτος του μηδενισμού, προσπαθούν να βάλουν την Ιστορία στο κρεβάτι του “προοδευτικού” Προκρούστη, όμως ακόμη οι πηγές και τα τεκμήρια είναι εκεί. Διαβάστε τον Μακρυγιάννη, τον Κολοκοτρώνη, τον Κασομούλη, διαβάστε ό,τι έγραψε η αληθινή αριστοκρατία του Έθνους, οι πρόμαχοι της Ελευθερίας μας κι από τις πρώτες γραμμές το σκουπιδαριό των μηδενιστών αναθεωρητών πάει στην χωματερή της Ιστορίας.
Για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. Όλη η απάντηση σε μια φράση.
Με την πάλα, το γιαταγάνι και το καριοφίλι, με τα μπουρλότα και τις πιστόλες, τους πήγαμε σπρώχνοντας ως πίσω στην Ασία, γκρεμίσαμε τα περισσότερα τζαμιά τους ή τους αλλάξαμε χρήση, διότι ήταν σύμβολα κυριαρχίας των απίστων, λέρωναν την γη των Χριστιανών που υπέφεραν αιώνες από την βαρβαρότητα του χαλιφάτου.
Δεν ήταν εργάτες που ξεσηκώθηκαν κατά των αφεντικών τους.
Δεν ήταν διεθνιστές vegan αλληλέγγυοι, φρικιά, antifa ή μπαχαλάκηδες.
Ήταν το ένοπλο Έθνος.
Ήταν κλεφταρματωλοί, παπάδες, καραβοκύρηδες, αγρότες, βοσκοί, γραμματισμένοι κι αγράμματοι, έμποροι και ταπεινοί χειρώνακτες. Ήταν σχεδόν όλοι. Υπήρχαν και τότε “σώφρονες” κι υπήρχαν κι αργότερα, που θέλανε μικρά και έντιμο Ελλάδα, όπως υπήρξαν και το 1940-41, που θεωρούσαν τον αγώνα μάταιο και θέλανε να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε τον Άξονα, υπάρχουν και τώρα, που δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να ξαναπάνε τα σύνορα στη Μελούνα, αρκεί αυτοί να διατηρήσουν τα προνόμια τους.
Χάρις στην “αφροσύνη” αυτών των Ελλήνων Χριστιανών επαναστατών υπάρχουμε.
Είναι σοβαρό ζήτημα η σημερινή προδοσία των διανοούμενων, η ασεβής επίθεση στο νόημα του Αγώνα και τους Ήρωες του. Σήμερα όμως συμβαίνει κάτι θανάσιμα πιο επικίνδυνο, διακυβεύονται τα ίδια αποτελέσματα της Επανάστασης, η ύπαρξη αυτού του Έθνους που στην προμετωπίδα του Συντάγματος του έχει ως προοίμιο το “Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος”.
Η Πατρίδα γερνάει, πεθαίνει κι αλλοιώνεται βιολογικά και πολιτισμικά. Από το 2011 η υπογεννητικότητα είναι σταθερά αυξανόμενη, διότι οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις.
Ολοένα δε και περισσότεροι σουνίτες μουσουλμάνοι με σχέδιο και οικονομικά οφέλη του καθεστώτος Ερντογάν, μπαίνουν λάθρα κι εποικίζουν την χώρα, υπό την ανοχή ενός ευνουχισμένου κράτους. Ο δουλέμπορος και τρομοκράτης ηγέτης της γείτονος, δεν το κρύβει, μας απειλεί συνεχώς με το λαθρομεταναστευτικό γιουρούσι, που οι ντιλεντάντηδες των αυτοκτονικών ελίτ της “πολιτικά ορθής” Ευρώπης, έχουν βαφτίσει πολύ χαριτωμένα “ροές”.
Ρέει σουνίτες αδέρφια. Και την βρύση την ελέγχει ο ημίτρελος ισλαμιστής δικτάτορας της Άγκυρας.
Κι όμως η μόνη αντίδραση του γκουβέρνου είναι να σπέρνει hot spot, άλλος ένας ευφημισμός για τους τσαντιρομαχαλάδες των μουσαφιραίων, που στριμωγμένοι, απελπισμένοι, αρκεί μια μικρή δυναμική μειοψηφία φανατικών, για να λειτουργήσει σαν πυροκροτητής. Είναι δε πέρα από προφανής ο σκοπός του σκληρού πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ να τους κρατήσει μόνιμα εδώ και να τους δώσει σαν “δώρο” ελληνική ταυτότητα, ώστε να γίνουμε μούλτι κούλτι.
Σαν να μην μας έφτανε η φτώχεια, το επιστημονικό παιδομάζωμα των νέων και η φυγή τους στο εξωτερικό, οι κερδοσκόποι κι οι γείτονες εχθροί, σαν να μην μας έφταναν οι λύκοι απέξω, έχουμε και τους λύκους μέσα, που τρώνε τα θεμέλια από το κοινό μας σπίτι. Μαζί με τους τροχονόμους προσφύγων και λαθραίων, τις ΜΚΟ με τις βαθιές τσέπες, τους “αλληλέγγυους” κουκουλοφόρους με τα ρόπαλα, επίορκοι εκπαιδευτικοί σε σχολεία και πανεπιστήμια, αντί να διδάσκουν Ελλάδα και περηφάνεια, συγκροτούν κι ενθαρρύνουν μηδενιστές βάνδαλους και υποψήφιους τρομοκράτες, διαδίδουν τα μισελληνικά ράκη τους σε ψυχές νέων. Πληρώνονται από τους Έλληνες, για να ανατρέφουν αυτόμολους. Υπηρετούν οτιδήποτε πλην του όρκου τους.
Δεν είναι πρόοδος να πριονίζεις τα πόδια σου, να συκοφαντείς ως “ρατσιστικές” και “φασιστικές” τις ιδέες του πατριωτισμού, την εθνική σου ταυτότητα, τους αγωνιστές στους οποίους χρωστάς την ελευθερία σου
Δεν είναι σύγχρονο να υπονομεύεις την εθνική και κοινωνική σου συνοχή λόγω ιδεοληψίας.
Δεν είναι ανθρωπιστικό να γίνεσαι “χρήσιμος ηλίθιος” των δουλεμπόρων, των Τούρκων ισλαμοφασιστών, των ποικιλώνυμων συμμοριών του Σόρρος και του ακροαριστερού παρακράτους.
Δεν είναι εκσυγχρονισμός η εθνική αυτοϋπονόμευση και αφασία.
Μπορείς να τιμάς την παράδοση και τους Ήρωες σου, να διαφυλάσσεις την εθνική σου συνοχή και ταυτότητα και ταυτόχρονα να φτιάξεις σύγχρονο κράτος, να είσαι πρωτοπόρος στην τεχνολογία, να δημιουργείς σύγχρονες επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας.
Δεν είναι μοντέρνο να είσαι ραγιάς ή άπατρις. Είναι ηλίθιο και αυτοκαταστροφικό.
Είμαστε τυχεροί που ο Γιος της Καλογριάς δεν ζει, γιατί αν έμπαινε σήμερα με τους τζοχανταραίους του στην Αθήνα, καβάλα στο αραβικό του άλογο, περνούσε από τον Βοτανικό κι έβλεπε στο τζαμί, αριστερούς κι ενοχικούς “κεντροδεξιούς” να στριμώχνονται στα εγκαίνια, τον Άδωνι με μπλε ελεκτρίκ κουστουμιά από τον Μπρακούλια και την πόλη έρμαιο συμμοριών μηδενιστών, θα τους έπαιρνε όλους φαλάγγι...

25 Ιαν 2017

Απόψε, αυτοσχεδιάζουμε (όπως πάντα...)

Του Καλλικέλαδου
Μόνο ένας παντελώς άσχετος με τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα, ή κάποιος που ήλθε ξαφνικά στη χώρα μα από τον... πλανήτη Άρη, μπορεί να ελπίζει ότι με την τακτική που ακολουθούμε ως χώρα, ως πολιτικές δυνάμεις, θα δούμε άσπρη μέρα.

Ενώ επί μια εξαετία οι δανειστές μας δεν υποχώρησαν ποτέ, μα ποτέ, ούτε μια φορά, στα αιτήματα της Ελλάδος –δίκαι ή μη- σήμερα, μετά από τόσα πολλά παραδείγματα ακαμψίας τους, εμείς όχι μόνο δεν διατυπώνουμε ένα συνεκτικό σχέδιο εξόδου από τη χώρα, που να έχει τη συμφωνία τουλάχιστον των δυο μεγάλων κομμάτων (και να στείλουμε, έτσι, το μήνυμα στους πιστωτές μας ότι όποια κυβέρνηση κι αν σχηματιστεί στην Αθήνα- με κορμό οποιοδήποτε από τα δυο μεγάλα κόμματα, αυτό το κοινό σχέδιο, το εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση η χώρα θα το σεβαστεί και θα κινηθεί πάνω σε αυτό) αλλά αντίθετα, δρούμε και σχεδιάζουμε με ορίζοντα... τεσσάρων ημερών.

Μόλις χθες, Δευτέρα, δηλαδή τέσσερις μέρες πριν τη συνεδρίαση του Eurogroup μεθαύριο, Πέμπτη, ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος εδέησε να αποστείλει επιστολή (ακριβέστερα: άλλη μια επιστολή...) προς τους πιστωτές μας όπου, αντί να εξηγεί τα μέτρα που η Αθήνα προτίθεται να λάβει, ώστε να ξεκλειδώσει –επιτέλους- η δεύτερη αξιολόγηση και να ενταχθεί και η Ελλάδα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, η επιστολή αναφέρει ότι... τα μέτρα θα τα εξηγήσει προφορικά την Πέμπτη ο υπουργός!

Τέτοια προχειρότητα, ακόμα και σήμερα, επτά, σχεδόν, χρόνια μετά την ένταξή μας στα μνημόνια, κι ενώ δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση (μια! Έστω για δείγμα!) που οι δανειστές της Ελλάδας να υποχώρησαν απέναντι στα αιτήματά μας για «πολιτική διαπραγμάτευση» κλπ, η κυβέρνηση συνεχίζει να αυτοσχεδιάζει χωρίς σχέδιο, χωρίς πυξίδα, χωρίς κατανόηση στο εξωτερικό και χωρίς συναίνεση στο εσωτερικό. Κι όπως λέει μια σοφή παροιμία, «είναι αδύνατον, όταν κάνεις τα ίδια πράγματα, να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα».

Κι η αξιωματική αντιπολίτευση; Εκείνη, σύμφωνα με τις δημόσιες δηλώσεις του αρχηγού της, ετοιμάζει «το δικό της «σχέδιο εξόδου της Ελλάδας από την κρίση». Το δικό της! Το γαλάζιο! Που το εξυφαίνει εν κρυπτώ και παραβύστω, μην τυχόν και βρεθεί κανείς και της κλέψει τις επαναστατικές και πρωτότυπες ιδέες! Μα, ακόμα κι αν ξαφνικά η Νέα Δημοκρατία εφηύρε το τέλειο σχέδιο εξόδου από την κρίση (που μόλις δυο χρόνια πριν δεν το γνώριζε, ή δεν μπορούσε να το εφαρμόσει γιατί οι πολίτες δεν της το επέτρεψαν στις εκλογές του 2015), πώς μπορεί να πιστεύει ότι θα το εφαρμόσει με μηδενική κοινωνική ανοχή; Εάν σε μια υποθετική αυριανή κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ως αξιωματική αντιπολίτευση απέναντι, τα συνδικάτα εντελώς απέναντι, η αυτοδιοίκηση και οι λεγόμενοι «κοινωνικοί φορείς» αντί να βάλουν πλάτη, συνεχώς διαμαρτύρονται και υποδαυλίζουν μια κοινωνική εξέγερση, ποιος στ’ αλήθεια πιστεύει ότι ακόμα κι ένα τέλειο σχέδιο εξόδου από την κρίση έχει πιθανότητες να επιτύχει το σκοπό του;

Κυβέρνηση κι αξιωματική αντιπολίτευση, σαν τις στρουθοκαμήλους, κρύβουν τις ολοφάνερες πολιτικές τους αδυναμίες πίσω από μεγαλοστομίες, υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα και έναν επικοινωνισμό, που δείχνει ότι ακόμα και σήμερα, την ώρα της πιο μεγάλης δοκιμασίας κάθε Ελληνίδας και κάθε Έλληνα, δικό τους μέλημα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η δική τους πολιτική επικράτηση και αναπαραγωγή.

Απελπισία...-

21 Ιαν 2017

Η μεγάλη Μεταρρύθμιση


Στη σύγχρονη Ελλάδα, οι σημερινοί πολίτες έχουν αρχίσει να νοιώθουν συνειδητά την ανάγκη να αλλάξουν το επίπεδο της πολιτικής ζωής του τόπου μας.

Η ανάσχεση του βιοϊστορικά τελειωμένου πολιτικού συστήματος μπορεί να γίνει μόνο με τη γέννηση ενός νέου και διαφορετικού οργανικού μέλους της κοινωνίας, που θα μπορεί να προσκαλεί  ικανούς και άριστους - σε ήθος, αρχές, πνεύμα, γνώσεις - και με ένα εύρος κοινά αποδεκτής ιδεολογίας πολίτες, σ΄ ένα ενιαίο μέτωπο υπέρ της προόδου και κατά των φαύλων της παρηκμασμένης σημερινής πολιτικής ζωής.
Και σε αυτό το διαφορετικό θα μπορούν να συμμετέχουν και όσοι αξιοκρατικά ικανοί, με αξίες, ήθος και εντιμότητα  πολίτες είχαν την τόλμη και το όραμα να δραστηριοποιούνται ήδη με τα κοινά έχοντας τις καλύτερες προθέσεις, αναποτελεσματικά όμως μέχρι σήμερα, γιατί ασφυκτιούν από το παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα που τους εξουθενώνει και απειλεί μαζικά να τους αλλοτριώσει, εκμηδενίζοντας αξίες, διάθεση, αρετές, δεξιότητες, στόχους.

Πληθαίνουν οι πολίτες που αισθάνονται επιτακτικά την ανάγκη συμμετοχής στα κοινά, σαν ασπίδα στη συνεχή μείωση της δημοκρατίας, στον μικροκομματισμό, στην ιδιοτέλεια,  στη χειραγώγηση, στον φανατισμό, στο δογματισμό, στο μηδενισμό, στην αναξιοκρατία, στην αδικία,  στην κοινωνική κρίση, στην κόπωση από αυτό τέλμα όπου ζούμε σήμερα.

Οι πολίτες, ο λαός, οι άνθρωποι απ΄ άκρη σ΄ άκρη αυτού του τόπου είναι ασφυκτικά πνιγμένοι από την απογοήτευση εξ αιτίας της συμπεριφοράς και των επιδόσεων της πλειοψηφίας των πολιτικών προσώπων (κάτι που και οι ίδιοι οι πολιτικοί επαναλαμβάνουν θρασύτατα) και ειδικά όσων είναι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του Ελληνικού λαού, αλλοτριωμένοι από την εξουσία.
 Όλοι μιλούν για ανάπτυξη ως δίαυλο προς την εργασία και την ευημερία, αλλά φαίνεται να αγνοούν ο όρος αυτός έχει  ουσιώδες νόημα και μετρήσιμο αποτέλεσμα. Αντί να διευκολύνουν τον ούτως ή άλλως επίπονο δρόμο της ανάπτυξης, τον υποσκάπτουν διαρκώς με ανούσιες επιφυλάξεις, ανεξήγητα τεχνάσματα και παράλογες εμπνεύσεις, λόγω της ανεπάρκειας γνωσιολογίας και με πλήρη έλλειψη εφαρμόσιμης λογικής πράξεων και έργων.

Ατελείωτοι χρόνοι και αναβλητικότητα, συνεχείς αχρείαστες δαπάνες για πολίτες, επιχειρηματίες και πολιτεία, χαμένες θέσεις εργασίας, απογοήτευση για κάθε προσπάθεια επιβίωσης και ανάπτυξης από απλούς ανθρώπους και επιχειρήσεις. Γιατί σε κάθε δράση, κάθε τι αυτονόητο ελέγχεται με αμφισβήτηση, αντί να υιοθετείται δυναμικά από ένα κράτος αρωγό για κάθε προσπάθεια κάθε πολίτη, κάθε επιχείρησης, κάθε οργανισμού.
Ένα κράτος, που σήμερα είναι ο μεγάλος συνεταίρος σε κάθε αμοιβή εργασίας, παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών, εισπράττοντας τη μερίδα του λέοντος με δυσθεώρητους φόρους κάθε είδους και δυσανάλογες ασφαλιστικές εισφορές, που επιβάλλονται με άδικα κριτήρια και ποσοστά. Και η απογοήτευση κυριαρχεί μέχρι τέλους, γιατί τα κέρδη του συνεταίρου – κράτους δυστυχώς κατά μεγάλο μέρος σπαταλούνται άσκοπα και άδικα, για διαφόρους λόγους.

Οι περισσότεροι Έλληνες πολίτες γνωρίζουν ότι το πολιτικό τους καθήκον σήμερα, είναι να σταματήσουν τον κοινωνικό, πολιτιστικό και βιοτικό κατήφορο. Δεν θέλουν να είναι ούτε ανεύθυνοι, ούτε παθητικοί και αδιάφοροι πολίτες, επειδή έντεχνα ένα παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα γεμάτο αναίδεια και ασυδοσία και χωρίς αξιοκρατία, ισότητα και πραγματική δικαιοσύνη, έτσι τους θέλει. Ποτέ δεν ήταν θεατές αυτών που προσπαθούσαν ρυθμίζουν τη ζωή τους. Πάντα ορθώνουν τις αρετές τους όταν τους υποτιμούν τη νοημοσύνη, τους ξεγελούν, τους επιβάλλουν ιδεολογική σύγχυση, τους εκφοβίζουν και τους τελματώνουν τη ζωή τους.

Σήμερα, η συμμετοχή στα κοινά, είναι ο δρόμος και το υπέρτατο καθήκον κάθε πολίτη, για να αναγεννηθεί με σοφία και ωριμότητα «πολιτική» το καλό του συνόλου, απομονώνοντας όσους υπηρετούν φανατικά κάθε είδους μη κοινό ή μόνον κομματικό και προσωπικό συμφέρον.

Οι Έλληνες πολίτες που μπορούν να προφέρουν στην κοινωνία, θέλουν  να είναι υπερήφανοι για τους συνανθρώπους τους, που υπηρετούν το κοινό συμφέρον και που τους εκπροσωπούν. Τότε θα έχουν επιτύχει ενεργή συμμετοχή στα κοινά και θα έχουν επιτελέσει το υπέρτατο καθήκον για την Ελληνική κοινωνία.-

του Άγγελου Μπενόπουλου, politically.gr

26 Δεκ 2016

Ελλάδα... χωρίς Έλληνες

Ελλάδα... χωρίς Έλληνες



Ελλάδα... χωρίς Έλληνες

Πριν από λίγο καιρό, κάποιος, δεν έχει σημασία ποιος, είχε καταθέσει την εξής πρόταση:
Πόσοι είναι οι άνεργοι; 1 εκατομμύριο εγγεγραμμένοι στον ΟΑΕΔ.
Πόσες ελληνικές επιχειρήσεις υπολογίζεται ότι είναι υγιείς, δεν είναι δηλαδή για φούντο και έχουν πολλά περιθώρια ανάπτυξης; Περίπου 250 χιλιάδες.
Αν κάθε μία από αυτές τις επιχειρήσεις προσλάβει αύριο έναν εργαζόμενο η ανεργία θα μειωθεί κατά 25%, δηλαδή από 24% που είναι σήμερα θα πέσει στο 18%. Αν προσλάβει 3 εργαζόμενους η ανεργία θα πέσει στο 6% αφού θα έχουν βρει δουλειά 750 χιλιάδες άνθρωποι. Χωρίς να επιβαρυνθεί το δημόσιο, αλλά με την επιβάρυνση αυτών των επιχειρήσεων με έναν ετήσιο μισθό πάνω κάτω γύρω στα 10 με 15 χιλιάρικα.
Η πρόταση σε κάποιους φαντάζει αφελής, είναι όμως μια προσπάθεια να καταδείξει κάποιος αυτό που λέμε «εθνική προσπάθεια». Ακούμε και διαβάζουμε συχνά ότι πρέπει να έρθουν επενδύσεις στην Ελλάδα, να πέσει χρήμα από τους ξένους, να ανοίξουν θέσεις εργασίας. Μα γιατί να έρθουν να επενδύσουν οι ξένοι όταν δεν επενδύουν οι ίδιοι οι Έλληνες;
Που είναι άραγε οι πατριώτες επιχειρηματίες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές; Που έχουν χαθεί όλοι αυτοί που κρατούν ακόμη τον όποιο πλούτο στην Ελλάδα; Έχουν βγάλει τα λεφτά τους στο εξωτερικό και περιμένουν την κατάρρευση προκειμένου να αγοράσουν κοψοχρονιά τα πάντα;
Είναι τόσο απάτριδες που δεν σκέφτονται τον τόπο τους παρά μόνο την τσέπη τους;
Εντάξει, η φορολογία είναι υψηλή, οι κυβερνήσεις είναι ανυπόληπτες, η χώρα αναξιόπιστη, υπάρχει γραφειοκρατία, διαφθορά.
Όμως, τι περιμένουν οι μεγάλες φαμίλιες της χώρας και οι μικρότερες που δεν έχουν πληγεί τόσο από την κρίση; Να λυθούν όλα ως δια μαγείας; Πότε θα βάλουν κι αυτοί το χεράκι τους;
Λέμε χρόνια να δημιουργηθούν «εθνικοί πρωταθλητές», δηλαδή μεγάλες ελληνικές εταιρείες που θα τραβήξουν το κάρο από τη λάσπη. Μα που είναι όλοι αυτοί για να το κάνουν πραγματικότητα; Τι περιμένουν; Το άθλιο πολιτικό σύστημα; Που είναι η αστική τάξη που θα έπρεπε να έχει βάλει πλάτη και οικονομικά και ιδεολογικά ώστε να μην καταρρεύσει η χώρα, να μη χαθεί ο Ελληνισμός πνιγμένος στα χρέη και στο μεταναστευτικό;
Μια ομάδα από 200-300 οικογένειες κάνει κουμάντο στην Ελλάδα και μερικές δεκάδες χιλιάδες άλλες οικογένειες επιχειρηματιών βρίσκονται πάνω από το νερό της κρίσης και των μνημονίων. Αντέχουν, δίνουν μάχες καθημερινά, αγωνιούν. Εδώ χρειάζεται το κάτι παραπάνω απ' όλους. Από τις πλούσιες φαμίλιες μέχρι τον τελευταίο επιχειρηματία που έχει βιώσιμη την επιχείρησή του και μπορεί να προσφέρει τον οβολό του για όλα όσα χρειάζεται η χώρα.
Είναι ντροπή π.χ. να πεθαίνουν άνθρωποι στα διαλυμένα νοσοκομεία και οι λεφτάδες να σκέφτονται μόνο πώς θα κάνουν λίφτινγκ στο Λονδίνο. Είναι ντροπή να πεινάνε εκατομμύρια παιδιά και αυτοί να ενδιαφέρονται αν το Γκστάαντ έχει χιόνι για να κάνουν σκι.

Είναι ξεφτίλα -για να έρθουμε στην επικαιρότητα- επιχειρηματίες των media να έχουν εκατοντάδες εκατομμύρια κρυμμένα και να αφήνουν τους εργαζόμενούς τους χωρίς λεφτά τα Χριστούγεννα.
 Όποιος δεν έχει την πατρίδα μέσα του να πάει στο διάβολο.
Όποιος έχει έστω μια ελάχιστη συναίσθηση του πατριωτικού καθήκοντος ας κάτσει να σκεφτεί τι θα χάσει αν η Ελλάδα χαθεί.

antinews